LOGINบทที่ 8 ชันสูตร (1)
คฤหาสน์อวี้หลานของตระกูลเหยาที่เพิ่ง
บทที่ 10 ขัดจังหวะ (1)ปี 1989 เขตผู่ตงในมหานครเซี่ยงไฮ้ยังคงเป็นเพียงพื้นที่เขตก่อสร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นละอองและซากปรักหักพังของอาคารเก่าที่กำลังถูกทุบทำลาย ตามปกติในทุก ๆ วันกลิ่นดินชื้นแฉะในอาณาบริเวณมักจะปะทะเข้ากับไอร้อนของเครื่องจักรหนักที่ทำงานส่งเสียงกึกก้องไปทั่วบริเวณทว่าในเช้าวันนี้ เสียงเครื่องยนต์เหล่านั้นกลับเงียบสงัดลง ถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของกลุ่มคนงานที่พากันยืนห้อมล้อมสิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่กลางลานดินร่างของคนงานชายวัยกลางคนนอนเหยียดยาวอยู่ในสภาพที่ชวนให้คนมองต้องลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ผิวหนังที่เคยกร้านแดดตอนนี้กลับซีดเผือดราวกับถูกสูบเลือดออกไปจนหมดตัว ที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า ก็คือรอยจ้ำเลือดสีคล้ำเข้มที่กระจายตัวอยู่ตามลำคอและแผ่นอก รอยเหล่านั้นดูเหมือนมือมืดที่คืบคลานมาจากขุมนรกเพื่อพรากเอาชีวิตคน"วิญญาณร้าย...ต้องเป็นวิญญาณร้ายที่สิงสถิตอยู่ในที่ดินผืนนี้แน่ ๆ"เสียงตะโกนด้วยความขวัญเสียดังมาจากหัวหน้าคนงานที่จู่ ๆ ก็ทรุดเข่าลงกราบไหว้ฟ้
บทที่ 9 แค่หยอกล้อเท่านั้น (2)“แว่นเบี้ยวนะคะคุณเฉิน คนที่ทำงานกับภาษาและหลักฐาน ไม่ควรปล่อยให้วิสัยทัศน์ของตัวเองพร่ามัวแบบนี้”เธอขยับแว่นตาหนาเตอะให้เข้าที่ช้า ๆ ปลายนิ้วเรียวสวยจงใจลากผ่านขมับไปจนถึงใบหูของเขา สัมผัสที่เย็นเยียบและนุ่มนวลนั้นทำให้เฉินจิ่งเหวินตัวสั่นเทา ครั้งนี้ไม่ใช่การแสร้งทำ ใบหูของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและลามไปจนถึงลำคอ ความร้อนผ่าวที่พุ่งสูงขึ้นไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ถูกกระตุ้น โดยผู้หญิงที่อันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมาเซิ้งอวี้ยังไม่หยุดเพียงเท่านี้ เธอใช้นิ้วชี้ไล้เบา ๆ ผ่านแนวสันกรามคมสันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าซื่อ ๆ ของชายหนุ่ม แรงกดนั้นหนักหน่วงเน้นย้ำเสมือนกำลังสำรวจโครงสร้างกระดูกของผู้ตายยังไงอย่างงั้น“สันกรามของคุณแข็งแรงมากนะคะ ผิดกับท่าทางอ่อนแอที่คุณแสดงออกมาเหลือเกิน” เธอพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาผ่านเลนส์แว่น “บอกฉันทีสิคะคุณที่ปรึกษา ภายใต้แว่นตาหนา ๆ และความสั่นเทานี้ คุณกำลังซ่อนความจริงอะไรไว้จากการชันสูตรของฉันกันแน่?&rdq
บทที่ 9 แค่หยอกล้อเท่านั้น (1)ภายในห้องชันสูตรที่อุณหภูมิถูกลดต่ำลง ทำให้ลมหายใจที่พวยพุ่งออกมากลายเป็นกลุ่มควันสีขาวจาง ๆ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทันทีที่เสียงเครื่องมือแพทย์กระทบถาดสเตนเลสสิ้นสุดลง เหยาเซิ้งอวี้ขยับปลายนิ้วถอดถุงมือยางที่เปื้อนคราบของเหลวจากการชันสูตรออกอย่างเชื่องช้าเสียงของถุงมือยางที่แยกออกจากผิวหนังดังแผ่วเบาในความเงียบที่ชวนให้อึดอัด เธอโยนมันลงในถังขยะติดเชื้อด้วยท่วงท่าที่แม่นยำ ก่อนจะหันกลับมามองสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงนั่งกองอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้องเฉินจิ่งเหวินในคราบที่ปรึกษาหนุ่มแว่นเนิร์ดยังคงรักษาท่าทีขวัญอ่อนได้อย่างยอดเยี่ยม ไหล่ของเขาห่อลู่เข้าหากัน มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อนอกไว้แน่น จนรอยยับย่นฟ้องถึงความเครียดขึง ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกบดบังด้วยกรอบแว่นหนาเตอะนั้นซีดเผือดไร้สีเลือดเสมือนว่าคนกำลังจะสลบไสลไปได้ทุกเมื่อเซิ้งอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนิติเวชของเธอกำลังตั้งคำถามกับท่าทีของเขา‘มนุษย์ที่กลัวเลือดและกลัวศพจนขึ้นสมองขนาดนี้ ทำไมถึงย
บทที่ 8 ชันสูตร (2)"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณเฉิน หวังว่าความรู้ด้านภาษาและประวัติศาสตร์อาชญากรรมของคุณจะช่วยให้เราอ่านข้อความที่ฆาตกรทิ้งไว้บนตัวศพได้นะคะ" เซิ้งอวี้เอ่ยเสียงนุ่มทว่าแฝงความหยันเอาไว้ในที"ดะ...ดีใจที่ได้พบครับคุณหมอ... ไม่สิ... อา...อาจารย์เหยา" เฉินจิ่งเหวินในคราบหนุ่มเนิร์ดตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก เขาจงใจหลบสายตาเธอ พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่หน้าผาก ทั้งที่อุณหภูมิในห้องดับจิตนั้นต่ำกว่าสิบองศา "ผะผม...ผมขอโทษด้วยครับ พอดีผมไม่ค่อยถูกกับกลิ่น...กลิ่นและ...และอะไรแดง ๆ เท่าไหร่"เซิ้งอวี้เค้นเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอหันกลับไปหาศพที่วางอยู่บนเตียงสเตนเลส แสงไฟจากเตียงผ่าตัดที่ส่องสว่างวาบเผยให้เห็นสภาพร่างไร้วิญญาณที่เริ่มเน่าเปื่อย กลิ่นคาวเลือดและเนื้อเน่าเฟะพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัส ทว่าหญิงสาวในชุดกาวน์กลับนิ่งสงบคล้ายกำลังจ้องมองผลงานศิลปะชิ้นหนึ่งก็เท่านั้น"เริ่มได้ค่ะ"ใบมีดผ่าตัดเล่มบางกรีดลงบนผิวหนังของศพอย่างแม่นยำและเยือกเย็น เซิ้งอวี้ลงมือชันสูตรด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับกำลังร่ายรำ เ
บทที่ 8 ชันสูตร (1)คฤหาสน์อวี้หลานของตระกูลเหยาที่เพิ่งผ่านพ้นพายุอารมณ์บนโต๊ะอาหารมาหมาด ๆ ตกอยู่ในความเงียบงันที่ชวนอึดอัด แสงไฟจากหน้าต่างแต่ละบานทยอยดับลงราวกับผู้คนข้างในต้องการหลบซ่อนตัวตนจากการถูกกระชากหน้ากาก ทว่าในมุมมืดของสวนดอกแมกโนเลียด้านล่าง ร่างบอบบางในชุดกี่เพ้าสีขาวงาช้างที่สวมทับด้วยเสื้อโค้ตสีดำสนิทกลับเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและเงียบเชียบเหยาเจี้ยนฉีโกรธมากที่เธอพูดเรื่องถอนหมั้นต่อหน้านายท่านโจว ในฐานะพ่อ และในฐานะผู้นำตระกูล เขาจึงสั่งกักบริเวณลูกสาวตัวดี ห้ามไม่ให้หล่อนออกจากห้องนอนเด็ดขาดจนกว่าจะได้รับการอนุญาตแต่คิดเหรอว่าคนอย่างเหยาเซิ้งอวี้จะยอมทำตาม หากเป็นเหยาเซิ้งอวี้คนเก่าก็ไม่แน่ แต่ตอนนี้เธอเป็นคนที่ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ เธอรู้แล้วว่าคนในครอบครัวนี้ ไม่มีใครอยู่เคียงข้างและหวังดีกับเธออย่างแท้จริง งั้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอต้องเชื่อฟัง และอยู่ภายใต้โอวาทของพวกเขาเหยาเซิ้งอวี้ไม่ได้ขลุกตัวอยู่ในห้องนอนเพื่อพักผ่อนอย่างที่ใครเข้าใจ เธออาศัยช่องโหว่ของระบบรักษาความปลอดภัยที่จดจำไ
บทที่ 7 สุภาพบุรุษจอมปลอม (2)“เซิ้งอวี้ คุณพูดแรงเกินไปแล้วนะ” หมิงเจ๋อเค้นเสียงลอดริมฝีปาก ท่าทางของเขาดูเหมือนสุภาพบุรุษที่กำลังเจ็บปวดจากการถูกหยามศักดิ์ศรี “ผมแค่ไม่อยากให้มีความขัดแย้งเกิดขึ้น เลยไม่ได้ทำตัวแข็งกร้าวต่อหน้าผู้ใหญ่ ทำไมคุณต้องมองเจตนาผมในแง่ร้ายขนาดนี้ด้วย”“เจตนาดีที่ปราศจากสติปัญญา มันก็คือความโง่เขลาที่สร้างความวิบัติได้ค่ะหมิงเจ๋อ” เซิ้งอวี้ตอบกลับทันควัน แววตาของเธอเยือกเย็นและว่างเปล่า “ทุกการตัดสินใจของคุณ ต้องหันไปรอคำอนุมัติจากพ่อแม่ ทุกคำพูดของคุณ ต้องคอยรักษาน้ำใจของคนทั้งโลก จนลืมปกป้องคนของตัวเอง และลืมคำนึงถึงความถูกต้อง ผู้ชายที่ยอมก้มหัวให้กับการเสแสร้งเพียงเพราะกลัวเสียงวิจารณ์ ไม่คู่ควรที่จะยืนเคียงข้างฉันในห้องผ่าตัด หรือแม้แต่ในชีวิตจริง”คำพูดที่ตรงไปตรงมาของเหยาเซิ้งอวี้ทำคนบ้านตระกูลโจวถึงกับหน้าแดงเถือกด้วยการโกรธจัด“พอได้แล้ว! หยุดพูดเสียที!” นายท่านโจวลุกพรวดขึ้นยืน เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งครูดกับพื้นหินอ่อนเสียงดังบาดหู “เห







