Share

บทที่ 2 งานเลี้ยง (1)

last update publish date: 2026-10-10 21:34:10

บทที่ 2 งานเลี้ยง (1)

ความทรงจำเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนไหลย้อนกลับมาในหัวเปรียบเสมือนม้วนฟิล์มเก่าที่ถูกนำมาฉายซ้ำ 

ปี 1978 ตอนที่เธออายุสิบสามปี และกำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมตัวไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ จู่ ๆ พ่อแม่ของเธอได้จูงมือเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้ม ท่าทางหวาดกลัวและขี้อายคนหนึ่งเข้ามาในบ้าน เด็กคนนั้นอายุน้อยกว่าเธอหนึ่งปี สวมชุดกระโปรงสีมอซอแต่กลับได้รับการประคบประหงมจากแม่ของเธออย่างออกหน้าออกตา

'เซิ้งอวี้ ช่วงที่ลูกไม่อยู่ แม่คงเหงาน่าดู อีกทั้งระยะนี้แม่สุขภาพไม่ค่อยดี พ่อกับแม่เลยรับหรันอิงจากสถานสงเคราะห์เอามาอุปถัมภ์เป็นลูกสาวอีกคนของบ้านเรา หวังให้เธอมาช่วยดูแลแม่แทนลูกน่ะ'

นั่นคือข้ออ้างสวยหรูที่มู่เยี่ยนถิงใช้ตบตาเธอ ในตอนนั้นเหยาเซิ้งอวี้คือผ้าขาวที่แสนบริสุทธิ์ เธอหลงเชื่อคำพูดเหล่านั้นอย่างสนิทใจ รู้สึกสงสารและเอ็นดูเด็กกำพร้าผู้น่าสงสารคนนี้จนหมดหัวใจ ยอมถอยให้ทุกอย่าง แบ่งปันเสื้อผ้า ของเล่น แม้กระทั่งความรักจากครอบครัว โดยไม่เคยรู้เลยว่า งูพิษที่เธออุตส่าห์ให้ที่พักพิง จะเติบโตขึ้นมาแว้งกัดจนเธอไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจ

เหยาเซิ้งอวี้เค้นเสียงหัวเราะหยันในลำคอ แววตาที่มองเงาตัวเองในกระจกหน้าต่างรถไฟไม่มีความอ่อนโยน หรือความโง่เขลาแบบหญิงสาวผู้เปี่ยมล้นไปด้วยเมตตาเหลืออยู่อีกต่อไป มันถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา อำมหิต และการคำนวณอย่างเยือกเย็นราวกับแพทย์นิติเวชที่กำลังประเมินชิ้นส่วนเน่าเปื่อยบนโต๊ะผ่าตัด เธอสลัดคราบคุณหนูผู้แสนดีทิ้งไปจนหมดสิ้น กระดานหมากของชาตินี้ เธอจะไม่มีวันยอมเป็นผู้ถูกล่าอีกต่อไป

มหานครเซี่ยงไฮ้ในปี 1989 เปรียบเสมือนภาพวาดสีน้ำมันที่ยังไม่แห้งสนิท กลิ่นอายของความเก่าแก่จากสถาปัตยกรรมยุโรปยังคงหลงเหลืออยู่ ทว่าถูกพ่นทับด้วยความทะเยอทะยานของยุคสมัยใหม่ที่กำลังเบ่งบาน เหยาเซิ้งอวี้ทอดสายตามองผ่านกระจกรถซีดานสีดำที่มุ่งหน้าไปยังเขตหลูวาน ความสงบนิ่งบนใบหน้าของเธอนั้นดูผิดแผกจากหญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีทั่ว ๆ ไป

ลึกลงไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต แผ่นกระดาษแข็งใบเล็กที่มีตราประทับลับของกองทัพประทับอยู่นั้นคือสิ่งที่ย้ำเตือนถึง ‘อำนาจ’ ที่เธอถือครองไว้ในเงา 

ในช่วงเวลาหลายปีที่อยู่ต่างประเทศ เธอไม่ได้เพียงแค่คว้าปริญญาแพทย์มาได้เท่านั้น แต่ภายใต้นามแฝง ‘เชี่ยนหมิน’ เธอได้ตีพิมพ์งานวิจัยสะเทือนวงการเรื่อง ‘การวิเคราะห์สารพิษเชิงซ้อนและการสลายตัวของเนื้อเยื่อหลังการเสียชีวิต’ งานวิจัยที่ใช้หลักการทางเคมีขั้นสูงและกายวิภาคศาสตร์มาชำแหละกลลวงของการฆาตกรรมที่ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ

ผลงานนั้นไปสะดุดตา นายพลลู่ แห่งกองทัพภาคตะวันออกที่ 7 ผู้ซึ่งกำลังมองหาอัจฉริยะมาช่วยสะสางคดีฟอกเงินและคดีฆาตกรรมปริศนาที่พัวพันกับกองทัพ เขาแอบส่งตัวแทนไปทาบทามเธอถึงต่างแดน มอบตำแหน่งที่ปรึกษาพิเศษฝ่ายนิติวิทยาศาสตร์ให้ตั้งแต่วันที่เธอยังสอบเล่มวิทยานิพนธ์ไม่เสร็จ

นี่คือเหตุผลที่เธอไม่ค่อยจะแยแสต่อฐานะ ‘คุณหนูรองตระกูลเหยา’ ที่คนในบ้านพยายามจะริบคืน เพราะในมือของเธอตอนนี้มีกองทัพและกฎหมายพิเศษหนุนหลัง สิ่งที่เธอต้องการจากบ้านหลังนี้จึงมีเพียงอย่างเดียว คือการลากไส้คนจอมปลอมออกมาสับให้ละเอียด

รถยนต์ซีดานสีดำเลี้ยวเข้าสู่เขตคฤหาสน์อวี้หลาน แสงไฟระยิบระยับสาดส่องออกมาจากตัวอาคารหลักคล้ายกับอัญมณีกลางความมืด นายหลินที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถประจำตระกูลเหยาลอบมองกระจกหลังด้วยสายตาหวาดหวั่นมีเลศนัย 

“ถึงแล้วครับคุณหนูรอง” น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้

เหยาเซิ้งอวี้ไม่ได้ตอบรับ เธอเพียงก้าวลงจากรถช้า ๆ กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกแมกโนเลียในสวนอบอวลอยู่ในอากาศ สำหรับคนอื่นอาจเป็นกลิ่นหอมที่ชวนผ่อนคลาย แต่สำหรับเธอ มันกลับเป็นกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนเพราะกลิ่นนี้คือกลิ่นที่พยายามจะกลบเกลื่อนความเน่าเฟะที่อยู่ภายในคฤหาสน์หลังนี้

เธอเดินตรงไปยังประตูหน้าห้องโถงใหญ่ เสียงเพลงวอลซ์คลาสสิกและเสียงหัวเราะอย่างรื่นเริงดังลอดออกมา เซิ้งอวี้ผลักประตูบานคู่ให้แง้มออกเพียงเล็กน้อยพอที่จะแทรกตัวเข้าไปได้ และหยุดยืนอยู่ในมุมสลัวด้านหลังเสาหินอ่อนต้นใหญ่

นัยน์ตาคมปลาบดุจใบมีดผ่าตัดกวาดมองละครฉากใหญ่กลางโถง ระหว่างแสงระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัล เซี่ยหรันอิง ยืนอยู่ตรงกลางวงล้อมของผู้คน หล่อนสวมชุดราตรีผ้าลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมยาวถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีตประดับด้วยมุกสีนวล ใบหน้าสวยพิลาสนั้นฉายแววไร้เดียงสา อ่อนหวาน เหมือนดังดอกบัวขาวที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ

“หรันอิงเป็นเด็กดีจริง ๆ นะจ๊ะ ตั้งแต่มาอยู่ที่บ้านนี้ สุขภาพของฉันก็ดีขึ้นมากเหมือนมีปาฏิหาริย์” มู่เยี่ยนถิง ผู้เป็นแม่บุญธรรมเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน มือเรียวประดับแหวนหยกสีเขียวมรกตลูบไล้ที่หัวไหล่ของเซี่ยหรันอิงอย่างรักใคร่ แววตาของหล่อนที่มองเด็กสาวตรงหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและชื่นชมอย่างปิดไม่มิด

“ขอบคุณค่ะ แต่คุณแม่คะ คุณแม่ชมเกินไปแล้ว หรันอิงแค่ทำในสิ่งที่ลูกกตัญญูควรทำเท่านั้นเองค่ะ” เซี่ยหรันอิงเอ่ยตอบ พลางก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างขวยเขิน ท่าทางบอบบางน่าทะนุถนอมนั้นเรียกคะแนนความเอ็นดูจากบรรดาไฮโซที่มาร่วมงานได้อย่างท่วมท้น

“กตัญญู? ช่างเป็นคำพูดที่ไม่เลวเลยจริง ๆ สำหรับเด็กที่ถูกรับมาเลี้ยง” เสียงทุ้มของ เหยาอี้ฉิง พี่ชายของเซิ้งอวี้ดังขึ้น เขาเดินเข้ามาสมทบ พลางยื่นแก้วแชมเปญให้เซี่ยหรันอิง แววตาที่เขามองน้องสาวต่างสายเลือดนั้นหาใช่ความรักแบบพี่น้อง แต่เป็นความหลงใหลที่โง่งม “ถ้าน้องสาวแท้ ๆ ของผม หล่อนดีได้ครึ่งหนึ่งของหรันอิง ป่านนี้บ้านเราคงมีความสุขกว่านี้ ไม่ใช่วัน ๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับกลิ่นฟอร์มาลีนและศพเน่า ๆ พวกนั้น แค่คิดก็ขนลุกและชวนมวลท้องไปหมดแล้ว”

เหยาเจี้ยนฉี หัวหน้าตระกูลเหยาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เค้นเสียงห้วน “อย่าไปพูดถึงนังลูกคนนั้นเลยอี้ฉิง กลับมาคราวนี้พ่อจะให้เซิ้งอวี้รีบแต่งงานกับหมิงเจ๋อไปซะ จะได้ไม่ต้องมาสร้างความวุ่นวายในบ้าน ต่อไปนี้หรันอิงคือหน้าตาของตระกูลเหยา หวังว่าทุกคนจะให้ความเอ็นดูเธอด้วยนะครับ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • 1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง   บทที่ 11 ทำลายความเชื่อ (2) 

    บทที่ 11 ทำลายความเชื่อ (2)"นังผู้หญิงคนนี้มันลบหลู่คนตาย! มันทำให้ผีสางโกรธ!"หัวหน้าคนงานคนเดิมตะโกนขึ้น ใบหน้าของเขาถมึงทึงด้วยความโกรธเคือง เขาคว้าท่อนเหล็กที่วางอยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมาแกว่งไกว "ไล่มันออกไป! อย่าปล่อยให้มันทำพิธีพัง ไปปกป้องร่างทรงหรันอิงเร็วเข้า!"สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นจนถึงขีดสุด บรรยากาศรอบไซต์ก่อสร้างอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของความรุนแรง กลุ่มคนงานนับสิบคนเริ่มถือกระชับเครื่องมือช่างและพลั่วในมือแน่น พวกเขาต่างเดินตีกรอบตีวงแคบเข้ามาหาเหยาเซิ้งอวี้อย่างพร้อมเพรียง แววตาของพวกเขาขุ่นมัวด้วยความบ้าคลั่งที่ถูกปั่นหัวเซิ้งอวี้ยืนหยัดด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรง นัยน์ตาคมปลาบไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว เธอประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในมือของเธอยังคงกำมีดผ่าตัดแน่น หากคนพวกนี้พุ่งเข้ามาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ สัญชาตญาณความเป็นหมอของเธอ ก็พร้อมที่จะใช้ความรู้ทางกายวิภาคศาสตร์เฉือนเส้นเอ็นและจุดตายเพื่อป้องกันตัวทว่า!!!การทำร้ายประชาชนย่อมส่งผลเสียต่อรูปคดีและการเคลื่อนย้ายศพอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

  • 1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง   บทที่ 11 ทำลายความเชื่อ (1)

    บทที่ 11 ทำลายความเชื่อ (1)เมื่อใบมีดกำลังจะกรีดลงบนผิวหนังศพ เซี่ยหรันอิงกลับถลาเข้ามากอดแขนของเซิ้งอวี้ไว้แน่น ทั้งร้องไห้ปานจะขาดใจ ทำเอาคนในฝูงชนเริ่มหันมามองเซิ้งอวี้ด้วยสายตาที่เป็นศัตรูอีกครั้ง ทว่าเซิ้งอวี้ไม่ได้สนใจ เธอสลัดแขนแรง ๆ หนึ่งครั้ง แล้วยังคงทำหน้าที่ของเธอต่อไปและในช่วงเวลาเดียวกันนี้ เฉินจิ่งเหวินที่ยืนอยู่รอบนอกสุดของวงล้อม ซึ่งแสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาตามประสาคนขี้กลัว เขากลับลอบส่งสัญญาณมือบางอย่างให้คนของเขาที่แฝงตัวอยู่ สัญญาณมือนั้นบ่งบอกแทนคำพูดได้ว่า 'ห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด'เกมนี้ไม่ได้มีแค่การชันสูตร แต่มันคือการวางหมากที่ซ้อนทับกัน จนแยกไม่ออกว่าใครคือผู้คุมกระดานตัวจริงกันแน่ปลายมีดผ่าตัดสเตนเลสคมกริบกดลึกลงบนผิวหนังที่ซีดเผือดของศพกลางลานดิน เสียงเนื้อเยื่อที่ถูกแยกออกจากกันดังแผ่วเบา เหยาเซิ้งอวี้ลงมีดด้วยความแม่นยำและเยือกเย็น ปราศจากความลังเลหรือความขยะแขยงใด ๆ เหมือนกับว่าเธอกำลังเปิดหนังสือเล่มหนึ่งเพื่ออ่านข้อความที่ถูกซ่อนไว้ก็เท่านั้นรอยจ้ำเลือดสีคล้ำเข้

  • 1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง   บทที่ 10 ขัดจังหวะ (2) 

    บทที่ 10 ขัดจังหวะ (2)"น้ำมนต์ที่ใช้สมานแผลใจชาวบ้าน หรือน้ำยาทำลายหลักฐานที่ใช้ปิดปากคนตายกันแน่คะ?"น้ำเสียงราบเรียบ ทรงพลัง และเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากทิศทางหนึ่ง มันกังวานไปทั่วลานก่อสร้าง ฝูงชนพากันแหวกออกเป็นทางยาว ปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่รีดจนเรียบกริบ เส้นผมถูกรวบขึ้นอย่างทะมัดทะแมง เผยให้เห็นใบหน้าสวยสง่าที่ประดับด้วยดวงตาคมปลาบดุจใบมีดผ่าตัดเหยาเซิ้งอวี้ ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามเหนือระดับ รังสีอำมหิตจาง ๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอข่มขวัญผู้คนได้เป็นอย่างดี และในใจของพวกเขาต่างมีสัญชาตญาณร้องเตือนขึ้นมาว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่จะต่อกรด้วยได้ง่าย ๆข้างกายของเหยาเซิ้งอวี้คือ เฉินจิ่งเหวิน ในคราบที่ปรึกษาแว่นหนาเตอะที่ทำท่าทางเลิ่กลั่กหวาดกลัวผู้คน ทว่านัยน์ตาภายใต้เลนส์แว่นหนาเตอะนั้นกลับจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของนิติเวชสาวด้วยความเลื่อมใสที่พยายามซ่อนเร้นอย่างที่สุด"พี่เซิ้งอวี้! พี่ทำอะไรลงไปคะ! พี่ทำลายพิธีศักดิ์สิทธิ์และลบหลู่เทพเจ้านะคะ!" เซี่ยหรันอิงรีบงัดหน้ากากเหยื่ออ

  • 1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง   บทที่ 10 ขัดจังหวะ (1)

    บทที่ 10 ขัดจังหวะ (1)ปี 1989 เขตผู่ตงในมหานครเซี่ยงไฮ้ยังคงเป็นเพียงพื้นที่เขตก่อสร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นละอองและซากปรักหักพังของอาคารเก่าที่กำลังถูกทุบทำลาย ตามปกติในทุก ๆ วันกลิ่นดินชื้นแฉะในอาณาบริเวณมักจะปะทะเข้ากับไอร้อนของเครื่องจักรหนักที่ทำงานส่งเสียงกึกก้องไปทั่วบริเวณทว่าในเช้าวันนี้ เสียงเครื่องยนต์เหล่านั้นกลับเงียบสงัดลง ถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของกลุ่มคนงานที่พากันยืนห้อมล้อมสิ่งที่นอนสงบนิ่งอยู่กลางลานดินร่างของคนงานชายวัยกลางคนนอนเหยียดยาวอยู่ในสภาพที่ชวนให้คนมองต้องลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ผิวหนังที่เคยกร้านแดดตอนนี้กลับซีดเผือดราวกับถูกสูบเลือดออกไปจนหมดตัว ที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า ก็คือรอยจ้ำเลือดสีคล้ำเข้มที่กระจายตัวอยู่ตามลำคอและแผ่นอก รอยเหล่านั้นดูเหมือนมือมืดที่คืบคลานมาจากขุมนรกเพื่อพรากเอาชีวิตคน"วิญญาณร้าย...ต้องเป็นวิญญาณร้ายที่สิงสถิตอยู่ในที่ดินผืนนี้แน่ ๆ"เสียงตะโกนด้วยความขวัญเสียดังมาจากหัวหน้าคนงานที่จู่ ๆ ก็ทรุดเข่าลงกราบไหว้ฟ้

  • 1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง   บทที่ 9 แค่หยอกล้อเท่านั้น (2) 

    บทที่ 9 แค่หยอกล้อเท่านั้น (2)“แว่นเบี้ยวนะคะคุณเฉิน คนที่ทำงานกับภาษาและหลักฐาน ไม่ควรปล่อยให้วิสัยทัศน์ของตัวเองพร่ามัวแบบนี้”เธอขยับแว่นตาหนาเตอะให้เข้าที่ช้า ๆ ปลายนิ้วเรียวสวยจงใจลากผ่านขมับไปจนถึงใบหูของเขา สัมผัสที่เย็นเยียบและนุ่มนวลนั้นทำให้เฉินจิ่งเหวินตัวสั่นเทา ครั้งนี้ไม่ใช่การแสร้งทำ ใบหูของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและลามไปจนถึงลำคอ ความร้อนผ่าวที่พุ่งสูงขึ้นไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ถูกกระตุ้น โดยผู้หญิงที่อันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมาเซิ้งอวี้ยังไม่หยุดเพียงเท่านี้ เธอใช้นิ้วชี้ไล้เบา ๆ ผ่านแนวสันกรามคมสันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าซื่อ ๆ ของชายหนุ่ม แรงกดนั้นหนักหน่วงเน้นย้ำเสมือนกำลังสำรวจโครงสร้างกระดูกของผู้ตายยังไงอย่างงั้น“สันกรามของคุณแข็งแรงมากนะคะ ผิดกับท่าทางอ่อนแอที่คุณแสดงออกมาเหลือเกิน” เธอพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาผ่านเลนส์แว่น “บอกฉันทีสิคะคุณที่ปรึกษา ภายใต้แว่นตาหนา ๆ และความสั่นเทานี้ คุณกำลังซ่อนความจริงอะไรไว้จากการชันสูตรของฉันกันแน่?&rdq

  • 1989 ย้อนเวลากลับมาเป็นนิติเวชสาวหัวใจแกร่ง   บทที่ 9 แค่หยอกล้อเท่านั้น (1)

    บทที่ 9 แค่หยอกล้อเท่านั้น (1)ภายในห้องชันสูตรที่อุณหภูมิถูกลดต่ำลง ทำให้ลมหายใจที่พวยพุ่งออกมากลายเป็นกลุ่มควันสีขาวจาง ๆ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทันทีที่เสียงเครื่องมือแพทย์กระทบถาดสเตนเลสสิ้นสุดลง เหยาเซิ้งอวี้ขยับปลายนิ้วถอดถุงมือยางที่เปื้อนคราบของเหลวจากการชันสูตรออกอย่างเชื่องช้าเสียงของถุงมือยางที่แยกออกจากผิวหนังดังแผ่วเบาในความเงียบที่ชวนให้อึดอัด เธอโยนมันลงในถังขยะติดเชื้อด้วยท่วงท่าที่แม่นยำ ก่อนจะหันกลับมามองสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงนั่งกองอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้องเฉินจิ่งเหวินในคราบที่ปรึกษาหนุ่มแว่นเนิร์ดยังคงรักษาท่าทีขวัญอ่อนได้อย่างยอดเยี่ยม ไหล่ของเขาห่อลู่เข้าหากัน มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อนอกไว้แน่น จนรอยยับย่นฟ้องถึงความเครียดขึง ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกบดบังด้วยกรอบแว่นหนาเตอะนั้นซีดเผือดไร้สีเลือดเสมือนว่าคนกำลังจะสลบไสลไปได้ทุกเมื่อเซิ้งอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนิติเวชของเธอกำลังตั้งคำถามกับท่าทีของเขา‘มนุษย์ที่กลัวเลือดและกลัวศพจนขึ้นสมองขนาดนี้ ทำไมถึงย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status