บทที่ 3 ฝันร้าย (2)

บทที่ 3 ฝันร้าย (2)

อื่อ! อื้อ!!!

แม้จิ่นเหอกลืนยาพวกนั้นลงท้องไปหมดแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมละริมฝีปากบ้า ๆ นั่นออกไปจากริมฝีปากของนางเสียที หนำซ้ำยังดุนปลายลิ้นเข้ามากวัดเลียอยู่ในโพรงปากของนางอย่างบ้าบิ่น!

นางพยายามเม้มริมฝีปากแน่น ทั้งออกเสียงอื้ออึงในลำคอ ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ปล่อยนางให้เป็นอิสระเสียที ยิ่งนางต่อต้านเขามากเท่าไหร่ ก็คล้ายว่าเขาต้องการจะเอาชนะมากขึ้นเท่านั้น เวลานี้ต่อให้นางใช้ฝ่าเท้าถีบถอง เขาก็ไม่สะทกสะท้าน สุดท้ายแล้ว! ฝ่ามือเล็กก็คว้าเชิงเทียนไว้แน่น จากนั้นทุบกระแทกเข้าที่ขมับซ้ายของเขาอย่างเต็มแรง

โอ๊ย!!

โหวหนุ่มสะดุ้งโหยงอย่างลืมตัว เปิดทางให้จิ่นเหอเป็นอิสระจากริมฝีปากร้ายของเขาโดยง่าย

“กู้เจิ้งหยวน! ท่านมาทางไหน ไสหัวออกไปทางนั้นเดี๋ยวนี้!”

นางกรรโชกเสียงขับไล่อย่างไม่ไว้หน้า ในเมื่อเขาไม่ไว้หน้านาง กล้าเข้ามาล่วงเกินนางถึงในเรือนนอน หนำซ้ำยังปล้นจูบนางอย่างหน้าไม่อาย เช่นนั้นนางก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าเขา

“นี่ท่าน! หยุดเดี๋ยวนี้! นั่นมันยารักษาอาการฝันร้ายของข้า ห้ามกินนะ”

นอกจากไล่ไม่ไป เขายังมีหน้ามาซดยาของนางจนหมดเกลี้ยง

เขาทำเช่นนี้! หมายความว่าต้องการยั่วโมโหนางใช่หรือไม่ นางอยากจะถามเขาเหลือเกิน เหตุใดต้องจองเวรจองกรรมนางถึงเพียงนี้ แม้แต่ยามหลับใหล เขาก็ยังตามมาหลอกหลอนนางในฝัน บัดนี้กลางวันแสก ๆ ก็ยังมิวายตามมาตอแยนางถึงในเรือนนอน

“จิ่นเหอ… ข้าส่งแม่สื่อมาเจรจาเรื่องงานแต่งของเราตั้งหลายครั้ง เหตุใดเจ้าถึงใจจืดใจดำ ไม่ยอมแต่งเป็นฮูหยินให้ข้าเสียที ข้าขอถามหน่อยเถิด ข้าต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะใจอ่อนยอมแต่งกับข้า” เขาทั้งพูด ทั้งเกลี่ยปลายนิ้วเช็ดคราบยาออกจากริมฝีปากของตน ขณะเดียวกันนั้นแววตาที่จ้องมาหานางก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทำให้จิ่นเหอเดาทางไม่ออก ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

“ให้แต่งกับท่าน! ข้าขอแก่ตายบนคานดีกว่า” นางโต้ตอบเสียงแข็ง พลันดึงปิ่นเงินออกจากมวยผม แล้วชี้เล็งไปยังบุรุษร่างใหญ่ตรงหน้า นางกลัวเหลือเกิน! กลัวว่าเขาจะพุ่งเข้ามาสังหารนางเหมือนชาติที่แล้ว

“เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอกจิ่นเหอ พวกเราเคยหลับนอนด้วยกันแล้วหนหนึ่ง แม้ยังมิได้แต่งเจ้าเข้าจวนตามธรรมเนียมปฏิบัติ แต่ถึงอย่างไร…เจ้าก็นับเป็นภรรยาของข้าแล้วครึ่งหนึ่ง” เขาพูดกับนางด้วยน้ำเสียงโอนอ่อน ประหนึ่งยอมนางได้ทุกอย่าง เว้นเสียแต่...เรื่องให้เขาหยุดสู่ขอนางมาเป็นภรรยา

“เหอะ! เป็นภรรยากับผีน่ะสิ แค่ได้เสียกันเพราะมีคนลอบวางยาปลุกกำหนัด หาใช่ได้เสียกันเพราะรักใคร่ปรองดองกันเสียหน่อย เป็นเช่นนี้ยังจะกล้านับว่าเป็นสามีภรรยากันงั้นหรือ”

มุมปากของจิ่นเหอกระตุกเกร็งยิบ ๆ เมื่อฉุกคิดไปถึงเรื่องราวในอดีต ก่อนนั้นนางวางยาปลุกกำหนัดและจัดฉากให้ตนได้ร่วมรักกับเขา นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้นางได้แต่งเข้าตระกูลกู้สมใจ แต่ทว่านางดันกลายเป็นภรรยาแสนชังที่เขาไม่เคยคิดทะนุถนอม สุดท้ายก็นำมาซึ่งจุดจบที่น่าอนาถของนาง

ด้วยเหตุนี้พอได้ย้อนเวลากลับมาเริ่มต้นใหม่ นางจึงไม่คิดเข้าใกล้เขา ไม่คิดพัวพันกับเขา ไม่คิดทำเรื่องโง่ ๆ ด้วยการวางยาปลุกกำหนัดให้ตนเองได้เสียกับกู้เจิ้งหยวนซ้ำรอยเดิม

แต่ไฉน! นางยังถูกผู้อื่นวางยาปลุกกำหนัดกระทั่งทำให้นางต้องตกเป็นของเขาไปโดยปริยาย! แม้นางพยายามจ้างคนไปสืบว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังกระบวนการนี้ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผล คล้ายว่ามีใครบางคนคอยสกัดกั้นนักสืบของนางอยู่เสมอ ในเมื่อการสืบหาตัวผู้บงการมันยากเย็นนัก จิ่นเหอจึงทำใจปลดปลง ไม่เหนื่อยวิ่งเต้นไปตามสืบเสาะหาตัวผู้บงการอีก เพราะอย่างไรเรื่องราวฉาวโฉ่ของนางมันก็เลยเถิดเกินกว่าที่จะกู่กลับเสียแล้ว

“เจ้าไม่นับ แต่ข้านับ”

น้ำเสียงอ่อนนุ่มของเขาดังแทรกสอดขึ้นมา มันเรียกให้นางหลุดออกจากภวังค์ความคิดได้ง่าย ๆ

“ท่านนับ ก็ช่างหัวท่านปะไร” นางก็ยังคงประคองความก้าวร้าวไว้ได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย

“หากข้าบอกว่า… ข้ารักเจ้าเล่า? เจ้าจะยอมแต่งเป็นฮูหยินให้ข้าได้หรือไม่” เขาพูดคุยกับนางอย่างมีชั้นเชิง ทั้งใช้น้ำเสียงนุ่มนวลฟังสบายหู ผิดไปจากซ่งจิ่นเหอที่เอาแต่ใช้อารมณ์และกรรโชกเสียงร้ายกาจดั่งแม่เสือสาวในพงไพร แต่ถึงกระนั้นโหวหนุ่มก็ไม่คิดถือโทษโกรธเคืองใด ๆ