Semua Bab 2 นิยายจีนโบราณ ที่พระเอกคลั่งรักสุด ๆ: Bab 1 - Bab 10

แนะนำตัวละคร1.กู้เจิ้งหยวน (พระเอก) อายุ 29 ย่าง 30 ปี มียศในตำแหน่งโหว เขาเชี่ยวชาญด้านลอบสังหาร กระทั่งได้ฉายาว่า ‘มือสังหารอันดับหนึ่งของต้าเหลียง’ ครั้งหนึ่งเขาเคยวางแผนลอบสังหารกลุ่มกองโจรเถื่อน ที่เป็นปัญหาเรื้อรังในเมืองเสียนอู่มานาน ทำให้ปัญหาปากท้องของประชาชนในเมืองนั้นได้รับการแก้ไข ประชาชนมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น 2.เซี่ยติงหลัว (เพื่อนสนิทของพระเอก) เป็นคู่กัดที่อยู่ด้วยกันทีไรก็มักมีเรื่องให้เถียงกันตลอด แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นมิตรภาพของทั้งคู่แน่นแฟ้นมาก เซี่ยติงหลัวมีอาชีพเป็นมือปราบ คนส่วนใหญ่มักเรียกเขาว่าใต้เท้าเซี่ย เขาสำเร็จวรยุทธ์ระดับสูง ร่ำเรียนวิชาปราบปีศาจมาจากหุบเขาเจี้ยนฝู ความตั้งใจอันสูงสุดของเขาคือ แคว้นต้าเหลียงจะต้องปราศจากปีศาจร้าย หลายปีให้หลัง เซี่ยติงหลัว มีชื่อเสียงด้านปราบปีศาจมากขึ้นเรื่อย ๆ และเขาคืนความสุขให้ประชาชนชาวต้าเหลียงได้สำเร็จ นับว่ามีความดีความชอบ ดังนั้นเขาจึงได้รับแต่งตั้งให้อยู่ในตำแหน่งขุนนางระดับป๋อ แม้ต่ำกว่าตำแหน่งโหวหนึ่งขั้น แต่คนส่วนใหญ่เกรงใจเขามาก นั่นก็เพราะคำนึงว่าเขาเป็นสหายรักของกู้เจิ้งหยวน ยามก่อเรื่องไว้ทีไร เซี่ย

บทที่ 1 ท่านไม่คู่ควรกับความรักของข้า (1)ยามซื่อสามเค่อ ณ จวนสกุลซ่ง“โชคดีที่คุณชายกู้มาขัดขวางได้ทันเวลา มิเช่นนั้นคุณหนูของจวงเถาคงได้กลายเป็นฮูหยินน้อยของตระกูลพ่อค้าไปเสียแล้ว” ‘จวงเถา’ เป็นสาวใช้คนสนิทที่เติบโตมาพร้อมกันกับซ่งจิ่นเหอ คุณหนูของนางทั้งงดงามและเกิดในตระกูลขุนนางใหญ่เช่นนี้ หากจะแต่งงานทั้งที ก็ควรแต่งกับหนึ่งในขุนนางหนุ่มผู้มีชื่อเสียง หรือไม่ก็ควรแต่งเข้าไปเป็นสะใภ้ในราชวงศ์ นั่นถึงจะคู่ควรกับคุณหนูของนาง บัณฑิตหนุ่มหน้าตาบ้าน ๆ อย่างเผยหนิงหวัง ทั้งยังเกิดในตระกูลพ่อค้า ไหนเลยจะคู่ควรกับคุณหนูของนางถึงแม้ว่าจวงเถาจะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจที่หุนหันพลันแล่นของคุณหนูเพียงใด แต่นางก็มิอาจแทรกแซงการตัดสินใจของคุณหนูได้ เห็นเป็นเช่นนี้จวงเถาจึงแอบไปที่สำนักโคมลอย จ้างวานให้ผู้อื่นเขียนอักษรตามสิ่งที่นางพูด จากนั้นจวงเถาจึงส่งจดหมายฉบับนี้ไปที่เมืองเสียนอู่ กำชับให้นำส่งถึงมือท่านโหวเจิ้งหยวนโดยเร็วที่สุด“จวงเถา ตกลงว่าเจ้าเป็นสาวใช้ของข้า หรือเป็นคนของกู้เจิ้งหยวนกันแน่” ซ่งจิ่นเหอเหลือบหางตามองสาวใช้คนสนิท ซึ่งขณะนี้กำลังช่วยปลดชุดเจ้าสาวออกจากเรือนร่างให้นางอย่

บทที่ 2 เวรกรรมตามสนอง (1)หลังจัดฉากให้ตนได้เสียกับกู้เจิ้งหยวนแล้ว ย่อมเป็นไปดังคาด! ความสัมพันธ์ของกู้เจิ้งหยวนและเฉียวเฟิงหลันเริ่มสั่นคลอน งานมงคลคู่ที่ตั้งเค้าว่าจะจัดขึ้นในเร็ววันพลันหยุดชะงัก แม้ได้กินเต้าหู้ของนางแล้ว แต่ในใจของเจิ้งหยวนก็ไม่มีสตรีตัวร้ายอย่างซ่งจิ่นเหอเลยแม้แต่น้อย ทว่าเห็นแก่หน้าผู้อาวุโสซ่งอู๋เฉินผู้เป็นบิดาของซ่งจิ่นเหอ ด้วยเหตุนี้เจิ้งหยวนจึงไม่อาจปัดความรับผิดชอบ สุดท้ายก็ต้องจนใจยอมแต่งจิ่นเหอเข้ามาเป็นภรรยาเอกของจวนโหวหลังแต่งงานกับนางแล้ว กู้เจิ้งหยวนลั่นวาจาขอสาบานกับฟ้าดิน! ว่าหลังจากนี้เป็นต้นไป เขาจะมอบฝันร้ายให้นาง เขาจะสั่งสอนฮูหยินตัวร้ายให้หลาบจำ เขาจะทำทุกวิถีทางให้นางได้รู้ซึ้ง ว่ามิควรแทรกแซงความรักของผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้น! เขาจะทำให้นางได้รู้ว่า การไม่สมหวังในความรักมันเป็นเช่นไรลั่นวาจากับฟ้าดินไว้แล้ว กู้เจิ้งหยวนก็มิเคยทำให้ฟ้าดินต้องผิดหวัง!ทุกครั้งที่หลับนอนด้วยกัน ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะครวญครางเป็นชื่อของนาง เขามักครวญครางกระเส่าเป็นชื่อของเฟิงหลันอยู่ร่ำไป หนำซ้ำยังกระแทกกระทั้นอย่างบ้าบิ่น มิเคยอ่อนโยน ยิ่งมิเคยคิดถนอมบุปผาเลยส

บทที่ 3 ฝันร้าย (1)ยามเฉินสี่เค่อ ณ จวนสกุลซ่ง“คุณหนูเจ้าคะ…” จวงเถาเปิดประตูบานเฉลียงเข้ามาหาเจ้านายสาวด้วยอาการหอบเหนื่อย“แม่สื่อของตระกูลกู้มาขอเจรจาเรื่องแต่งงานอีกแล้ว ใช่หรือไม่?”จิ่นเหอดูไม่สะทกสะท้านกับเสียงเรียกของจวงเถาเลยแม้แต่น้อย นั่นก็เพราะนางพอจะเดาได้ว่า คนมาขอพบ น่าจะเป็นแม่สื่อของตระกูลกู้อีกตามเคย สามวันมาแล้วที่สตรีวัยกลางคนผู้นั้นมาขอพบ นางเบื่อหน่ายเหลือเกินที่ต้องพูดปฏิเสธซ้ำ ๆ“มิใช่เจ้าค่ะ ครั้งนี้เป็นคุณชายกู้ที่มาด้วยตัวเอง”“เช่นนั้น… เจ้าก็ไปบอกว่าข้าป่วยไข้เป็นโรคร้ายแรง ซ้ำร้ายยังพะอืดพะอม เวียนหัว อาเจียนตลอดเวลา ไม่สะดวกพบใครทั้งนั้น”“คุณหนูเจ้าคะ แต่ว่า… คุณชายกู้มิใช่คนโง่ คิดว่าคำโกหกทำนองนี้ จะใช้ได้ผลหรือเจ้าคะ”“หึ้ย… ได้ผลหรือไม่ได้ผล หาใช่สาระสำคัญ ที่สำคัญคือ… ข้าไม่อยากเจอหน้าเขาต่างหาก”“เจ้าค่ะคุณหนู” ในเมื่อเจ้านายสาวยืนยันเสียงแข็งถึงเพียงนั้น จวงเถาจึงทำได้เพียงตอบรับอย่างจนใจ ตึก ๆ ตึก ตึก!!!เสียงฝีเท้าของจวงเถาวิ่งกลับมารายงานอย่างรีบร้อน ทั้งที่เพิ่งจากไปได้ไม่นานแท้ ๆ “คุณหนูเจ้าคะ! คุณชายกู้ไม่อยู่แล้วเจ้าค่ะ แต่ทว่ารถม้ายัง

บทที่ 4 เกลียดสิ่งใดมักได้สิ่งนั้น (1)“หากข้าบอกว่า… ข้ารักเจ้าเล่า? เจ้าจะยอมแต่งเป็นฮูหยินให้ข้าได้หรือไม่?”“หึ!” จิ่นเหอเค้นเสียงเย้ยหยันขึ้นปลายจมูก ครั้นได้ยินคำว่า 'รัก' หลุดออกมาจากปากของอีกฝ่าย ริมฝีปากของนางถึงขั้นกระตุกเกร็งริก ๆ ดั่งไม่อยากเชื่อคำหวานเหล่านั้น “เพียงแค่ต้องการเอาชนะสตรีตัวเล็ก ๆ เช่นข้า ท่านถึงขั้นยอมพูดปดมดเท็จเชียวหรือ? สตรีที่ท่านควรบอกรัก หาใช่ข้า! แต่เป็นเฉียวเฟิงหลันต่างหาก!” ขณะต่อต้านเสียงแข็ง ม่านตาสีอ่อนของหญิงสาวเริ่มหดแคบ ภาพบุรุษเบื้องหน้าค่อย ๆ เลือนรางลงช้า ๆ พาให้จิ่นเหอต้องยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาขยี้เปลือกตาตัวเองรัว ๆ หวังปรับม่านตาให้กลับมามองเห็นได้ชัดเจนดังเดิม“ข้าไม่ได้เสน่หาในตัวเฉียวเฟิงหลัน ในใจข้าไม่มีที่ว่างให้นางแม้แต่น้อย จิ่นเหอ… ต้องให้ข้าทำอย่างไร เจ้าถึงจะเชื่อว่าข้ารักเจ้าจริง ๆ” โหวหนุ่มยังคงยืนยันคำเดิม เมื่อเห็นว่าจิ่นเหอเริ่มซวนเซสูญเสียการทรงตัว ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ย่องเบาเข้าไปหาคนงามทีละนิด... ทีละนิด... ดั่งกำลังต้อนลูกกระต่ายน้อยให้ตกลงไปในหลุมพราง“หุบปาก! หยุดพูดคำพวกนั้นเสียที แล้วช่วยถอยออกไปให้ห่าง ๆ ข้าด้วย ม