บทที่ 3 ฝันร้าย (1)

บทที่ 3 ฝันร้าย (1)

ยามเฉินสี่เค่อ ณ จวนสกุลซ่ง

“คุณหนูเจ้าคะ…” จวงเถาเปิดประตูบานเฉลียงเข้ามาหาเจ้านายสาวด้วยอาการหอบเหนื่อย

“แม่สื่อของตระกูลกู้มาขอเจรจาเรื่องแต่งงานอีกแล้ว ใช่หรือไม่?”

จิ่นเหอดูไม่สะทกสะท้านกับเสียงเรียกของจวงเถาเลยแม้แต่น้อย นั่นก็เพราะนางพอจะเดาได้ว่า คนมาขอพบ น่าจะเป็นแม่สื่อของตระกูลกู้อีกตามเคย สามวันมาแล้วที่สตรีวัยกลางคนผู้นั้นมาขอพบ นางเบื่อหน่ายเหลือเกินที่ต้องพูดปฏิเสธซ้ำ ๆ

“มิใช่เจ้าค่ะ ครั้งนี้เป็นคุณชายกู้ที่มาด้วยตัวเอง”

“เช่นนั้น… เจ้าก็ไปบอกว่าข้าป่วยไข้เป็นโรคร้ายแรง ซ้ำร้ายยังพะอืดพะอม เวียนหัว อาเจียนตลอดเวลา ไม่สะดวกพบใครทั้งนั้น”

“คุณหนูเจ้าคะ แต่ว่า… คุณชายกู้มิใช่คนโง่ คิดว่าคำโกหกทำนองนี้ จะใช้ได้ผลหรือเจ้าคะ”

“หึ้ย… ได้ผลหรือไม่ได้ผล หาใช่สาระสำคัญ ที่สำคัญคือ… ข้าไม่อยากเจอหน้าเขาต่างหาก”

“เจ้าค่ะคุณหนู” ในเมื่อเจ้านายสาวยืนยันเสียงแข็งถึงเพียงนั้น จวงเถาจึงทำได้เพียงตอบรับอย่างจนใจ 

ตึก ๆ ตึก ตึก!!!

เสียงฝีเท้าของจวงเถาวิ่งกลับมารายงานอย่างรีบร้อน ทั้งที่เพิ่งจากไปได้ไม่นานแท้ ๆ 

“คุณหนูเจ้าคะ! คุณชายกู้ไม่อยู่แล้วเจ้าค่ะ แต่ทว่ารถม้ายังจอดเทียบอยู่หน้าจวนเช่นเดิม ไม่รู้ว่าเจ้าตัวหายไปไหน?”

“หายไปไหนก็ช่างหัวเขาเถิด เขาจะอยู่ไหน หรือไปทำอะไร มันไม่ใช่ธุระกงการที่ข้าต้องรู้ ข้าอยากอยู่คนเดียว… เอาเป็นว่า… เจ้ามีอะไรต้องทำ ก็ไปทำงานของตัวเองเถิด” ขณะพูดกับจวงเถา ซ่งจิ่นเหอพลางเดินไปเอนตัวลงบนแคร่ไม้ด้วยอาการอ่อนเพลีย ประหนึ่งอดหลับอดนอนมานานแรมปี

“เช่นนั้นข้าจะเอาผ้าไปซัก คุณหนูอย่าลืมดื่มยาในชามให้หมดนะเจ้าคะ ท่านหมอบอกว่า… ยาพวกนี้อาจมีผลข้างเคียงนิดหน่อย ดังนั้นสองชั่วยามหลังจากนี้ ข้าจะมิให้ผู้ใดเข้ามารบกวนคุณหนูเจ้าค่ะ”

ว่าไว้แล้ว... จวงเถาก็เดินไปยกชามยาที่วางอยู่ข้างหัวเตียง เอามายื่นให้คุณหนูของตน นางเบือนหน้าหนีขณะพูด ราวกับกำลังหลบเลี่ยงอะไรบางอย่าง

“เหตุใดต้องหลบตาข้า ยาพวกนี้มีผลข้างเคียงอันใดหรือ?” จิ่นเหอรับชามยามาถือไว้ในมือ พลางเพ่งมองของเหลวในชามอย่างชั่งใจ ก่อนจะสลับไปมองหน้าสาวใช้คนสนิทเพื่อคาดคั้นเอาคำตอบ

“อาจมีอารมณ์ทางเพศเจ้าค่ะ” 

สาวใช้ผู้ไร้เดียงสาเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงปลั่งเมื่อเผลอจินตนาการว่า หลังดื่มมันเข้าไป คุณหนูของนางต้องใช้ปลายนิ้วมือช่วยให้ตัวเองสำเร็จความใคร่

“จวงเถา! เจ้าอย่าพูดเหลวไหล ถ้าไม่มีอะไร ก็ออกไปได้แล้ว”

สามวันมานี้จิ่นเหอมักฝันถึงเหตุการณ์ก่อนตาย นางฝันว่ากู้เจิ้งหยวนตามมาฆ่าปาดคอนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นทำให้นางสะดุ้งตื่นตลอดทั้งคืน บทจะเคลิ้มหลับก็หลับได้ไม่เต็มตา ดังนั้นยามเช้าตรู่เช่นนี้นางจึงรู้สึกอ่อนเพลียจนไม่อยากจะออกไปไหน ยิ่งไม่อยากพบใคร โดยเฉพาะแม่สื่อของตระกูลกู้ และชายโฉดผู้นั้น

เมื่อวานนางสั่งให้จวงเถาไปตามหมอมาตรวจร่างกายให้ แต่ท่านหมอก็บอกว่าร่างกายของนางปกติดีทุกอย่าง นางเองก็จนปัญญาจะหาคำตอบ สุดท้ายก็ต้องหันไปพึ่งยาผีบอกจากหมออาวุโสท่านหนึ่ง หวังว่ายาชามนี้จะใช้ได้ผลก็แล้วกัน

ท่านหมออาวุโสบอกว่า ยาขนานนี้ มีสรรพคุณช่วยปรับสมดุลร่างกาย ช่วยขับลม และช่วยกระตุ้นอารมณ์ทางเพศ เมื่อเสร็จกิจและสำเร็จความใคร่บ่อย ๆ นอกจากช่วยให้อารมณ์ดีทั้งวัน ตอนกลางคืนก็จะหลับสบาย ไม่ฝันร้าย และไม่สะดุ้งตื่นกลางดึกอีกด้วย 

ไม่รู้ว่าเชื่อได้มากน้อยแค่ไหนกัน แต่จิ่นเหอก็ไม่ลังเลที่จะลอง ขอเพียงมันช่วยให้นางหลับพักผ่อนได้นานขึ้น และไม่ฝันถึงโฉมหน้าของชายผู้นั้นอีก ต่อให้นี่เป็นยาบั่นทอนอายุขัย นางก็ยินดีดื่มมัน

อึก… อึก… อึก…

ยารสชาติขมปี๋ ทั้งมีกลิ่นฉุนเฉพาะตัว แต่ถึงอย่างนั้นจิ่นเหอก็หลับหูหลับตากระดกดื่มอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยที่นางไม่รู้ตัวเอาเสียเลย ว่าบัดนี้ชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาประชิดตัว พอรู้ตัวอีกทีก็เป็นตอนที่เขาแย่งชามยาจากปากนางมาถือไว้เสียเอง 

ขณะเดียวกันนั้นเขาก็ใช้มือข้างหนึ่งช้อนปลายคางของนางขึ้น ต่อด้วยนาบริมฝีปากร้ายของตนเองลงไปทาบทับกับริมฝีปากเล็กอย่างถือวิสาสะ แล้วชิงดื่มยาจากโพรงปากของนางอย่างหน้าไม่อาย

ซ่งจิ่นเหอเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าบุรุษคนที่กำลังฉวยโอกาสจุมพิตนางทางอ้อม คือคนที่นางไม่อยากเจอหน้าที่สุด ด้วยเกลียดชังเขาเป็นที่สุด และตื่นตระหนกตกใจกับการปรากฏตัวของเขา จิ่นเหอคนงามจึงเผลอยกเท้าถีบถองไปครั้งหนึ่งอย่างไม่ลังเล 

'อ่า... เมื่อสามวันก่อน โดนข้าตบหน้าไปฉาดใหญ่ ยังไม่เข็ดหรือไร เจ้าคนชั่วช้า!'

มันน่าแปลกใจเหลือเกิน แปลกใจว่าเขาเข้ามาในเรือนนอนของนางได้อย่างไร บุรุษเช่นเขายังรู้จักคำว่ามารยาทหรือไม่