5

ERICA

KINABUKASAN, HABANG ABALA AKO SA PAGLULUTO NG HAPUNAN, hindi pa rin maalis sa isip ko ang alok sa akin ni Ma'am Jade. Limang milyon. Sa buong buhay ko, hindi ko pa nahahawakan ang ganoon kalaking halaga ng pera. Kahit pagsama-samahin ko pa ang lahat ng sahod na kikitain ko sa loob ng ilang taon, malabong makaipon ako ng ganoon kalaki.

Pero hindi naman biro ang hinihingi sa akin ng amo ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang sitwasyong iyon kung sakaling pumayag ako. Ang mas nakakaloka pa, si Sir Jackson na amo ko ang bubuntis sa akin!

Napabuntong-hininga ako habang hinahalo ang niluluto kong ulam. Kung puwede lang sanang kunin ang limang milyon nang hindi kailangang gawin ang hinihingi ni Ma'am Jade, baka kanina pa ako pumayag. Kaso, hindi ganoon kadali ang lahat.

Nang biglang tumunog ang cellphone ko, agad kong pinatay ang kalan bago sinagot ang tawag. Si Mama Rosa ang tumatawag sa akin.

“Hello, Ma? Bakit po?” bungad ko habang hawak ang cellphone sa isang kamay at inaayos ang niluluto sa kabilang kamay.

“Anak, pasensya ka na kung naaabala kita. May sasabihin lang sana ako sa iyo,” malungkot na sabi ng mama ko.

Napahinto ako sa ginagawa ko nang marinig ang tono ng boses niya. “Ano po iyon, Ma?”

“May bayaran na naman tayo rito sa bahay. Tinawagan na naman ako ng pinagkakautangan ko. Alam mo namang isinangla ko ang bahay natin noon dahil wala na tayong ibang mapagkunan ng pera. Malaki pa ang natitira nating babayaran. Hindi ko na alam kung saan ako kukuha ng pambayad.”

Napapikit ako habang nakikinig. Alam kong hindi madali ang sitwasyon namin. Matagal nang pasan ng mama ko ang problema sa pera, lalo na noong wala na siyang kakayahang magtrabaho nang maayos dahil sa kanyang edad at panghihina ng katawan.

“Magkano po ba ang kailangan nating bayaran, Ma?” tanong ko.

“Hindi pa naman lahat agad-agad, anak, pero kailangan na nating maghulog. Ayokong tuluyang mawala sa atin ang bahay. Saan na tayo titira kapag nangyari iyon? Hindi ko alam kung saan tayo pupulutin.”

Napakagat ako sa pang-ibabang labi ko. Ang bahay na iyon ang tanging tahanan naming magkakapatid. Ayokong dumating ang araw na wala na kaming matirhan dahil hindi namin nabayaran ang utang.

“Ma, huwag po kayong mag-alala. Gagawa po ako ng paraan. Hindi ko naman po kayo pababayaan,” pangako ko.

“Alam ko, anak. Kaya nga nahihiya akong sabihin ito sa iyo dahil alam kong nagsisimula ka pa lang sa trabaho mo. Hindi lang kasi ang bahay ang problema natin. Kailangan ko na rin ng mga gamot ko. May mga gamot na ubos na at kailangan kong bumili ulit. Hindi ko na rin kayang tiisin ang mga nararamdaman ko.”

Napahawak ako sa noo ko.

“Bakit hindi n'yo po sinabi sa akin agad, Ma? May mga gamot po ba kayong hindi naiinom?”

“May ilan, anak. Tinitipid ko na lang para tumagal. Ayokong masyado kang mag-alala. Alam kong marami ka ring iniisip diyan.”

Lalo akong nabagabag sa narinig ko. Paano naman ako hindi mag-aalala? Matanda na ang mama ko at mahina na ang katawan niya. May dalawa pa akong kapatid na nag-aaral sa probinsya. Si Elna, na disisiyete anyos, at si Erwin, na kinse anyos pa lamang. Hindi ko kayang hayaan silang maghirap nang walang makain at hindi rin ako puwedeng basta na lang sumuko.

“Ma, huwag n'yo pong tipirin ang gamot ninyo. Kung kailangan po, sabihin n'yo lang sa akin. Gagawa po ako ng paraan para makapagpadala ako ng pera.”

“Salamat, anak. Pasensya ka na talaga. Hindi ko naman ginustong maging pabigat sa iyo.”

“Ma naman! Huwag n'yo pong sabihin iyan. Nanay ko po kayo. Responsibilidad ko rin po kayong tulungan. Basta mag-ingat po kayo palagi. Sabihan n'yo rin po sina Elna at Erwin na huwag masyadong mag-alala. Ako na po ang bahala rito.”

Matapos naming mag-usap, ibinaba ko na ang tawag. Matagal akong nakatayo sa kusina habang nakatitig sa cellphone ko.

Napakaraming problema ang kailangan kong solusyunan. May utang kami sa bahay, kailangan ng mama ko ng mga gamot, at kailangan ko ring suportahan ang mga kapatid ko. Hindi naman kalakihan ang sahod ko bilang kasambahay. Kahit magtipid ako sa lahat ng bagay, matatagalan bago ako makapag-ipon ng sapat na pera para matulungan sila.

Napatingin ako sa niluluto kong hapunan bago muling napabuntong-hininga.

Limang milyon.

Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang halagang iyon.

Kung tatanggapin ko ang alok ni Ma'am Jade, kaya kong bayaran ang utang namin sa bahay. Makakabili rin ako ng mga gamot ni Mama at makapagbibigay ng sapat na pera para sa pangangailangan nina Elna at Erwin. Hindi na kailangang mag-alala ng mama ko kung saan kukuha ng pambayad sa utang o kung paano niya mabibili ang mga gamot niya.

Pero kapalit naman niyon ang isang bagay na hindi ko basta-basta maibibigay.

Ang sarili ko.

Napahawak ako sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Gusto kong tulungan ang pamilya ko, pero natatakot din ako sa magiging epekto ng desisyon ko.

Paano kung magsisi ako pagkatapos? Paano kung hindi ko kayanin? Paano kung magbago ang pakikitungo sa akin ng mga amo ko pagkatapos ng lahat?

Napailing ako at ipinagpatuloy ang pagluluto. Hindi ko puwedeng hayaang masunog ang hapunan dahil lang sa kakaisip ko.

Nang matapos ako, inayos ko ang kusina at kumain na rin. Tahimik ang buong bahay. Wala pa si Ma'am Jade at wala ring balita kung anong oras uuwi si Sir Jackson.

Pagkatapos kong magligpit, nagtungo ako sa kuwarto ko. Naupo ako sa kama at kinuha ang cellphone ko. Tiningnan ko ang mga litrato ng pamilya namin. Nandoon ang mama ko, nakangiti kahit halatang pagod. Katabi niya sina Elna at Erwin, na parehong nakangiti sa camera.

Napangiti ako nang bahagya.

Sila ang dahilan kung bakit kailangan kong magsikap. Gusto kong magkaroon sila ng maayos na buhay. Gusto kong hindi na kailangang magbilang ng barya ang mama ko bago bumili ng gamot. Gusto kong makapag-aral nang maayos ang mga kapatid ko at hindi nila maranasan ang mga paghihirap na pinagdaanan ko.

Napahiga ako sa kama at itinakip ang isang kamay sa mukha ko.

“Lord, ano po ba ang dapat kong gawin?” mahina kong tanong sa sarili ko.

Alas dose na ng hatinggabi nang marinig ko ang tunog ng sasakyan sa labas. Agad akong bumangon. Alam kong si Sir Jackson na iyon.

Mabilis akong lumabas ng kuwarto at nagtungo sa may p***o. Pagkabukas ko ng gate, nakita ko siyang bumaba sa sasakyan. Nakasuot siya ng itim na polo at pantalon. Mukhang pagod na pagod siya sa maghapong pagtatrabaho.

“Magandang gabi po, sir,” magalang kong bati.

Tumingin siya sa akin bago bahagyang tumango.

“Good evening, Erica. Gising ka pa pala.”

“Opo, sir. Hinihintay ko po kayo.”

Pumasok siya sa bahay at inilagay ko sa tamang lagayan ang kanyang sapatos. Akmang aakyat na siya sa hagdan nang bigla siyang huminto at lumingon sa akin.

“May sasabihin ka ba sa akin?”

Napatigil ako. Hindi ko alam kung paano niya nahalata na may bumabagabag sa akin.

“Bakit po, sir?”

“Kanina ka pa parang may iniisip. May problema ba?”

Napayuko ako. Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin sa kanya ang tungkol sa alok ng asawa niya. Pero kung tatanggapin ko iyon, siya ang direktang sangkot. Wala rin namang saysay na magkunwari akong walang nangyayari.

“Sir, may gusto po sana akong sabihin sa inyo.”

Bahagya siyang kumunot-noo bago itinuro ang sofa.

“Umupo ka muna. Ano ba iyon?”

“Sir, kinausap po ako ni Ma'am Jade kahapon.”

“Si Jade? Tungkol saan?”

Napahawak ako sa mga daliri ko. Ramdam ko na naman ang kaba sa dibdib ko.

“May inialok po siya sa akin.”

“Ano namang alok iyon?”

Humugot ako ng malalim na paghinga bago tumingin sa kanya.

“Gusto po niyang magpabuntis ako sa inyo, sir. Gusto po ni Ma'am Jade na ako ang magdala ng magiging anak ninyo. Limang milyon po ang ibibigay niya sa akin kapalit niyon.”

“Nasabi na pala niya sa iyo ang plano niya. Pumayag ka na ba?”

“Hindi pa po, sir. Humingi po muna ako ng panahon para makapag-isip. Hindi ko po alam kung kaya kong gawin iyon.”

“Kung hindi ka komportable, hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo. Hindi mo kailangang pumayag dahil lang sa pera.”

Napatingin ako sa kanya. Hindi ko inaasahang iyon ang sasabihin niya.

“Pero sir, malaking halaga po ang limang milyon. Kailangan na kailangan ko po ang pera. May utang po kami sa bahay sa probinsya at kailangan din ng mama ko ng mga gamot. May dalawa pa po akong kapatid na nag-aaral. Hindi ko na po alam kung paano ko sila matutulungan sa sahod ko.”

Napabuntong-hininga siya habang nakatingin sa akin.

“Kung sakaling pumayag ka, alam mo ba kung ano ang magiging kapalit ng perang ibibigay sa iyo?”

Dahan-dahan akong tumango.

“Opo, sir. Alam ko naman po. Kailangan ko pong magbuntis at iluwal ang magiging anak ninyo. Pagkatapos po, aalis na ako rito at makukuha ko ang limang milyon.”

Tumango siya bago muling sumandal sa sofa.

“Erica, gusto kong malinaw sa iyo na hindi simpleng bagay ang pinag-uusapan natin. Hindi lang ito tungkol sa pera. Malaking desisyon ito na makaaapekto sa buhay mo.”

Napayuko ako. Alam kong tama siya. Hindi naman ako tanga para hindi maintindihan ang bigat ng alok. Ang problema lang, masyadong malaki ang halagang ibinibigay sa akin para basta ko na lang talikuran.

“Alam ko po, sir. Kaya nga hindi ko pa po alam kung ano ang gagawin ko.”

Ilang sandali kaming natahimik. Hanggang sa naalala ko ang isang bagay na hindi ko pa nasasabi sa kanya.

“Sir, may isa pa po pala akong dapat sabihin.”

“Ano iyon?”

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko bago nag-iwas ng tingin.

“Virgin pa po kasi ako, sir.”

Nanlaki ang mga mata ni Jackson.

“Ano?”

“Opo, sir. Hindi pa po ako nakikipagrelasyon sa kahit sinong lalaki. Wala pa pong nakakauna sa akin.”

Ilang segundo siyang natigilan. Pagkatapos, dahan-dahan siyang umayos ng upo at matamang tumingin sa akin.

“Kung ganoon…dahil virgin ka pa, Erica, dadagdagan ko ng limang milyon ang ibibigay sa iyo.”

Napanganga ako sa sinabi niya.

“Ha?!”

“Oo…limang milyon ulit dahil ako ang makakauna sa iyo kung sakaling pumayag ka. Pero…huwag mo na itong babanggitin kay Jade. Isipin mo na lang na…bonus ko ito para sa iyo dahil sa akin mo binigay ang sarili mo.”