หมามุ่ยสวรรค์

บรรยากาศในท้องพระโรงวังหลวงบัดนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด แสงแดดที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างหยกเข้ามาปะทะกับชุดเครื่องเพชรของจงลู่ชิงจนเกิดแสงวิบวับระยิบระยับไปทั่วห้อง จนเหล่าขุนนางต้องพากันหรี่ตา แต่สิ่งที่เด่นชัดกว่าแสงเพชร คือเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจของสตรีในชุดขาวที่คุกเข่าอยู่กลางพรมแดง

"เสด็จแม่เพคะ... ฮึก... อวี่เอ๋อร์ถูกใส่ร้ายอย่างไม่เป็นธรรมจริงๆ เพคะ!" จงอวี่ร้องไห้จนตัวโยน

"ท่านพี่ลู่ชิงกล่าวหาว่าคนร้ายเป็นคนของพี่จ้านเก้อ แต่ตอนนี้คนร้ายหนีไปได้แล้ว หลักฐานพยานก็ไม่มีเหลือ ท่านพี่เพียงแต่อยากกำจัดอวี่เอ๋อร์เพราะความริษยา... เสด็จแม่ต้องให้ความเป็นธรรมกับอวี่เอ๋อร์นะเพคะ!"

เหล่าขุนนางเฒ่าที่ถือหางจงอวี่ต่างพากันกราบทูลสำทับ

"พะยะค่ะองค์จักรพรรดินี องค์หญิงรองทรงมีเมตตามาตลอด จะทรงทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร การที่องค์หญิงใหญ่กล่าวหาเลื่อนลอยเช่นนี้ ถือว่าเป็นการสร้างความร้าวฉานในราชวงศ์พะยะค่ะ!" จ้านเก้อยืนยืดอกอยู่ข้างๆ พลางแสยะยิ้มสมเพชมาทางจงลู่ชิง

"ในเมื่อไม่มีตัวคนร้าย ก็เท่ากับไม่มีความผิด จงลู่ชิง... เจ้าควรจะเลิกทำตัวเป็นนางมารร้ายที่คอยรังแกน้องสาวได้แล้ว!"

หลินอันในร่างจงลู่ชิงกำหมัดแน่นจนเครื่องเพชรบนข้อมือสั่นกริก 'หนอย... ยัยดอกบัวเน่า! เล่นบทเหยื่อได้เนียนกริบเลยนะ หลักฐานหายไปเพราะพวกแกแอบปล่อยไปต่างหาก!'

(เสียงในใจหลินอัน: ระบบ! มีไอเทมอะไรเด็ดๆ ไหม? ยาพูดความจริงก็ได้ หรืออะไรที่ทำให้ยัยนี่หลุดมาดตอแหลออกมาน่ะ!)

[ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือน:]

[สถานะ: เลเวลของโฮสต์ยังไม่ถึงระดับที่จะซื้อ 'สัจจะวารี' ได้ในขณะนี้...]

[ทางเลือกเสริม: แต่โฮสต์มีเหรียญทองมหาศาล ระบบขอแนะนำไอเทม 'ผงหมามุ่ยสวรรค์เก้าชั้น' ราคา 9,000,000 เหรียญทอง!]

[คุณสมบัติ: ทำให้เป้าหมายคันคะเยอระดับโมเลกุล เสียกิริยาอย่างรุนแรง พลังปราณรักษาปกติไม่สามารถรักษาได้ ต้องใช้ยาแก้จากระบบเท่านั้น!]

หลินอันตาเป็นประกายทันที 'เออ! เอาผิดทางกฎหมายไม่ได้ งั้นขอเอาคืนทางกายภาพก็แล้วกัน! จัดมาหนึ่งชุด!' หลินอันเดินนวยนาดเข้าไปหาจงอวี่ที่ยังแสร้งบีบน้ำตาอยู่

"น้องหญิงอวี่เอ๋อร์... พี่สาวเห็นเจ้าสะอื้นจนตัวสั่น พี่ช่างสงสารเหลือเกิน ขอพี่ปลอบใจเจ้าหน่อยนะ"

หลินอันแกล้งทำท่าจะเข้าไปประคองจงอวี่ แต่ในจังหวะที่มือสัมผัสโดนไหล่บาง เธอก็แอบโรยผงหมามุ่ยสวรรค์ลงไปในคอเสื้อของจงอวี่อย่างแนบเนียน พร้อมกับดีดนิ้วส่งปราณเล็กๆ ให้ผงนั้นกระจายไปทั่วแผ่นหลัง

"ท่านพี่... ท่านไม่ต้องมาเสแสร้ง... อุ๊ย!" จงอวี่ชะงักคำพูด ใบหน้าที่เคยเศร้าสร้อยพลันบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกกว้าง นางเริ่มยักไหล่ซ้าย ยักไหล่ขวา ท่าทางเหมือนคนกำลังเต้นระบำหน้าหนาว

"อวี่เอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป?" จักรพรรดินีทรงถามด้วยความฉงน

"ปะ... เปล่าเพคะเสด็จแม่ อวี่เอ๋อร์แค่... ฮึก... คัน... เอ้ย! แค่สะอื้นแรงไปหน่อยเพคะ..." จงอวี่พยายามสะกดกลั้น แต่มันคันเหมือนมีมดนับล้านตัวกำลังไต่เข้าไประหว่างร่องกระดูก นางเริ่มทนไม่ไหว มือที่เคยประสานกันอย่างเรียบร้อยเริ่มยกขึ้นมาเกาที่คออย่างรุนแรง

"คัน! โอ๊ย! ทำไมมันคันอย่างนี้!" จงอวี่เริ่มอยู่ไม่นิ่ง นางเริ่มเกาแผ่นหลัง ลามไปที่แขน แล้วก็เริ่มกระโดดเหยาะๆ อยู่กับที่ ท่าทางเสียกิริยาอย่างรุนแรงต่อหน้าขุนนางนับร้อย

"น้องหญิง! เจ้าเป็นอะไรน่ะ ท่าทางเหมือนลิงโดนน้ำร้อนเลยนะ!" หลินอันแกล้งทำเป็นตกใจแต่แอบหัวเราะในใจจนท้องคัดท้องแข็ง จงอวี่ลืมสิ้นซึ่งมาดนางฟ้า นางเริ่มเกาจนผมเผ้ายุ่งเหยิง

"พี่จ้านเก้อ! ช่วยด้วย! ข้าคัน! คันหลังมาก เกาให้ข้าที!"

"อวี่เอ๋อร์! นี่มันท้องพระโรงนะ เจ้าทำอะไรอยู่!" จ้านเก้อทำหน้าเลิ่กลั่ก จงอวี่ไม่สนโลกแล้ว นางหมอบลงกับพื้นแล้วเอาแผ่นหลังถูไปมากับพรมแดงดั่งแมวคันสังกะสี

"โอ๊ยยย! ไม่ไหวแล้ว! ใครก็ได้เกาให้ข้าที! อ๊ากกกก!"

"องค์หญิงรอง... ทรงเสียสติไปแล้วหรือพะยะค่ะ?" ขุนนางเฒ่าที่เคยเข้าข้างนางต่างพากันอ้าปากค้าง หลินอันยืนกอดอก แสงจากเพชรพันปีสะท้อนใบหน้าที่กำลังสะใจสุดขีด

'หึๆๆ รักษาไปสิจ๊ะ พลังปราณรักษาเลเวลกระจอกของเจ้าสู้หมามุ่ยระดับล้านเหรียญทองไม่ได้หรอก!'

หลังจากจงอวี่ถูกนางกำนัลลากตัวออกไปในสภาพที่ทุเรศลูกตาที่สุด นางยังคงเกาไปตะโกนไปตลอดทาง บรรยากาศในท้องพระโรงก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จักรพรรดินีทรงถอนหายใจยาวก่อนจะกวักมือเรียกจงลู่ชิงให้เข้าไปใกล้ๆ พระราชบัลลังก์

"ชิงชิง... เจ้ามานี่สิ" หลินอันเดินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทางสง่างาม

"เพคะเสด็จแม่" จักรพรรดินีทรงจ้องมองลูกสาวคนโตด้วยแววตาพินิจพิจารณา

"แม่เห็นเจ้าดูร่าเริงและแข็งแรงขึ้นมาก แถมสวามีทั้งสี่ก็ดูจะติดเจ้าหนึบกว่าเมื่อก่อน... แม่จึงอยากจะถามเรื่องสำคัญ"

"เรื่องอะไรหรือเพคะ?" หลินอันถามหน้าซื่อ

"เจ้า... ได้ 'ผูกพันธะราคะ' กับสวามีคนไหนบ้างหรือยัง?"

พรวด!!! หลินอันสะอึกน้ำลายตัวเองจนไอโขลกเขลก ใบหน้าแดงซ่านไปถึงหู

"เสด็จแม่! พูดอะไรน่ะเพคะ!"

"เอ้า! ก็เจ้าอายุ 21 แล้วนะลู่ชิง อาณาจักรจงอวิ๋นของเราต้องมีผู้สืบทอดที่แข็งแกร่ง" จักรพรรดินีทรงพูดหน้าตาเฉย

"แม่เห็นเจ้าวันๆ เอาแต่ใช้เงินซื้อเพชร ซื้อนก ซื้อของให้บุรุษ แต่ไม่เห็นเจ้าจะทำกิจกรรมร่วมกับสวามีคนไหนเลย หรือว่าสี่คนนี้ยังไม่ถูกใจเจ้า?" สวามีทั้งสี่ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ต่างพากันหูผึ่งและใบหน้าขึ้นสีตามๆ กัน

"หากเจ้าไม่โปรดสี่คนนี้..." จักรพรรดินีทรงเว้นจังหวะ "แม่จะจัดพิธี 'คัดเลือกสวามีเพิ่ม' ให้เจ้าอีกสักโหลสองโหลดีไหม? เอาแบบหนุ่มล่ำ กล้ามแน่น หรือนักปราชญ์หน้าหวาน แม่จะสั่งให้เจ้ากรมพิธีการไปรวบรวมชายงามทั่วแผ่นดินมาให้เจ้าเลือกถึงที่!"

"ไม่ได้นะพะยะค่ะ!!!" เสียงตะโกนประสานสายดังสนั่นท้องพระโรงจนโคมไฟหยกสั่นสะเทือน

เหยียนจวิ้น: "แค่สี่คนนี่เจ้ายังปวดหัวไม่พอหรือไง! ข้าไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้ามาในตำหนักนี้อีกแล้ว!" (เสียงในใจ: ใครกล้ามาแข่งกับข้า ข้าจะเผามันให้วอด!)

เฟิงอี้: "องค์หญิง... ข้าว่าสี่คนก็เพียงพอต่อการปรนนิบัติแล้วพ่ะย่ะค่ะ การมีคนเพิ่มจะทำให้สมดุลของตำหนักเสียไป" (เสียงในใจ: ข้ายังร่ายมนตร์วายุใส่ใจนางไม่เสร็จเลย จะมีคนอื่นมาแทรกไม่ได้!)

มั่วอิ่ง: "ข้าไม่ต้องการองครักษ์เงาเพิ่ม... และไม่ต้องการสวามีเพิ่มด้วย" (เสียงในใจ: ข้าจะฆ่าทุกคนที่กล้ามาจีบนาง)

หลีหาน: "ฮือออ องค์หญิงรักแค่พวกเราสี่คนไม่ได้หรือ อย่ารับคนเพิ่มเลยนะ ข้าจะตั้งใจทำงาน!" (เสียงในใจ: ข้าจะเป็นที่หนึ่งในใจนางให้ได้!)

หลินอันยืนนิ่งอึ้ง มองสี่หนุ่มที่ทำหน้าเหมือนจะไปออกรบ 'โอ้โห... สามัคคีกันเฉพาะเรื่องนี้นะพวกแก!' ทันใดนั้น... หน้าต่างระบบสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอ พร้อมข้อความที่ทำให้หลินอันเกือบจะเป็นลม

[ติ๊ง! ภารกิจลับระดับมหากาพย์: 'สืบทอดสายเลือดสายเปย์']

[รายละเอียด: จงผูกพันธะราคะกับสวามีเพื่อสร้างทายาท (หรือแค่ทำภารกิจให้สำเร็จ) ]

[รางวัลพิเศษ: หากโฮสต์สามารถผูกพันธะราคะกับสวามีสำเร็จ โฮสต์จะได้รับเหรียญทอง Cashback 50,000,000 เหรียญทอง ต่อสวามี 1 คน!!!]

หลินอันมองตัวเลข 50,000,000 แล้วตาพร่ามัว 'ห้าสิบล้าน... สี่คนก็สองร้อยล้าน!'

เธอกวาดสายตามองเหยียนจวิ้นที่โชว์ซิกแพค มองเฟิงอี้ที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ มองมั่วอิ่งที่หล่อเย็นชา และหลีหานที่ขี้อ้อน..

.

'โอ๊ยยย! หลินอันเอ๊ย! เงินมันก็น่าได้... แต่ร่างกายฉันจะรับไหวไหมเนี่ย! สองร้อยล้านทองกำลังกวักมือเรียกฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ยยยย!'

หลินอันได้แต่ยืนกุมขมับท่ามกลางเสียงถกเถียงของสี่หนุ่มและรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยของเสด็จแม่...