مشاركة

- 12 - ผู้บุกรุก

last update تاريخ النشر: 2026-05-08 23:27:13

หลังจากเหตุการณ์ที่จงลู่ชิงเกือบจะตกน้ำผ่านพ้นไป เฟิงอี้ก็ยังคงรักษามาดสุภาพบุรุษผู้สูงส่งแต่กลับแอบกอดเธอแน่นเกินเบอร์ เขาเดินก้าวช้าๆ เคียงคู่ไปกับจงลู่ชิงเพื่อส่งนางกลับตำหนักนอน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาบนทางเดินหินอ่อน กลิ่นดอกไม้โชยมาตามลมทำให้บรรยากาศมันช่าง... โรแมนติกแบบแปลกๆ

"องค์หญิง... คราวหน้าคราวหลัง หากท่านคิดจะเดินเล่นยามดึกกรุณาเรียกองครักษ์ หรือไม่ก็ส่งคนไปเรียกข้า" เฟิงอี้เอ่ยเสียงเรียบ พัดในมือขยับโบกเบาๆ อย่างเป็นจังหวะ

"ในวังหลวงยามราตรีไม่ได้สงบสุขอย่างที่ตาเห็น มีทั้งคนชั่วที่แฝงตัวในเงามืด และ... พื้นที่ลื่นจนคนซุ่มซ่ามอาจจะคอหักตายได้" หลินอันยิ้มกริ่มพลางเดินเอามือไพล่หลัง

"แหม... ท่านเป็นห่วงข้าขนาดนี้เชียวหรือ? หรือว่าติดใจอ้อมกอดเมื่อครู่จนอยากจะเดินส่งข้าไปตลอดชีวิต?" เฟิงอี้ชะงักเท้าใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

"ข้าแค่ทำตามหน้าที่สวามีที่ดี... ซึ่งหนึ่งในนั้นคือการดูแลไม่ให้เจ้าของเงินเดือนของข้าต้องไปนอนเฝ้ายมบาลก่อนวัยอันควร"

(ปากคอเราะร้ายนักนะ... แต่เหตุใดข้าถึงยังรู้สึกถึงไอร้อนจากกายของนางที่ประทับอยู่บนอกข้าไม่จางหายไปเสียที? กลิ่นกายของนางช่างรบกวนสมาธิข้านัก)

มาถึงหน้าประตูห้องบรรทม หลินอันหันกลับมาประจันหน้ากับเฟิงอี้ เธอแกล้งทำตาปรือๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

"ส่งถึงหน้าห้องแบบนี้... ไม่เข้าไปดื่มน้ำชา หรือ...นอนพักผ่อนข้างในกับข้าหน่อยหรือ? เตียงข้ากว้างนะ แถมข้ายังขี้หนาวเสียด้วยสิ" เฟิงอี้เบิกตากว้าง ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อจนถึงใบหู เขาใช้พัดดันหน้าผากของหลินอันออกอย่างรวดเร็ว

"จงลู่ชิง! ท่านเป็นสตรีสูงศักดิ์ เหตุใดถึงได้วาจาไร้ยางอายเช่นนี้! ข้าบอกแล้วไงว่าให้พักผ่อน ไม่ใช่มาหว่านเสน่ห์ใส่ข้า!" เขารีบใช้มือดันไหล่หลินอันให้เข้าไปในห้องแล้วงับประตูลงทันทีด้วยท่าทางลนลานอย่างเห็นได้ชัด

(ใจเจ้ากรรม! เหตุใดจึงเต้นรัวเช่นนี้! นางช่าง... ช่างน่านัก! หากข้าอยู่นานกว่านี้ ข้าคงลืมสิ้นซึ่งหลักการสุภาพชนแน่ๆ!)

หลินอันที่ถูกดันเข้าห้องมานั่งหัวเราะคิกคักอยู่หลังประตู

"ฮ่าๆๆ! ดูท่าทางคุณชายผู้สูงส่งสิ เขินจนหูแดงเป็นลูกตำลึงเลยแฮะ สะใจชะมัด!"เธอหันไปหาเสี่ยวเฮยที่เกาะนิ่งอยู่บนไหล่

"ไปนอนกันเถอะเสี่ยวเฮย วันนี้เจ้านายแกชนะเลิศ!" หลินอันอุ้มนกน้อยใส่กรงทองคำประดับเพชรที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงนุ่มฟู ทิ้งตัวลงนอนดิ้นไปมาด้วยความขำกับท่าทางของเฟิงอี้จนผลอยหลับไปในที่สุด

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามโฉ่ว บรรยากาศรอบตำหนักเงียบงัดจนได้ยินเสียงแมลงรำพัน ทันใดนั้น...

[ติ๊ง! แจ้งเตือนความเสี่ยงระดับสีส้ม! ตรวจพบผู้บุกรุกในระยะ 10 เมตร!]

หลินอันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ

"หือ? อะไรนะ? ใครมา?" เธองัวเงียลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมสีแดงสดมาสวมลวกๆ พลางหยิบรองเท้าแตะที่สั่งทำพิเศษมาถือไว้เป็นอาวุธสำรอง

เธอค่อยๆ แง้มประตูห้องบรรทมออกมา เห็นเงาตะคุ่มๆ ร่างหนึ่งกำลังย่องผ่านสวนหย่อมหน้าห้องนอน มุ่งตรงมาที่หน้าต่างราวกับจะหาทางลักลอบเข้ามา

'จ้า... มาจริงด้วย ยัยจงอวี่ส่งคนมาขโมยโสมแน่ๆ!' หลินอันคิดในใจพลางแสยะยิ้ม 'หึๆ ได้เวลาทดสอบพลังสายฟ้ากากเดนพรีเมียมของฉันแล้ว!' เธอรวบรวมสมาธิ นึกถึงฉากเท่ๆ ในการ์ตูนที่พระเอกปล่อยสายฟ้าออกจากปลายนิ้ว

"จงรับไปซะ! สายฟ้าพิฆาตมารรรรร!"

เปรี๊ยะ...

เสียงกระแสไฟฟ้าดังขึ้นเบาๆ ราวกับเสียงแมลงวันบินผ่าน ปลายนิ้วของหลินอันมีประกายไฟสีม่วงเล็กๆ ขนาดเท่าหัวไม้ขีดพุ่งออกไปกระทบแผ่นหลังของผู้บุกรุก

ผู้บุกรุกชะงักไปครู่หนึ่ง... เขาหันมาเกาหลังแกรกๆ พลางพึมพำ "ยุงที่นี่ดุจังแฮะ ขนาดฤดูหนาวยังจะมากัดอีก" แล้วเขาก็เดินต่อหน้าตาเฉย! หลินอันอ้าปากค้าง

"เฮ้ย! ระบบ! ทำไมพลังสายฟ้าฉันมันกระจอกงี้ล่ะ? นั่นมันสายฟ้าหรือมดกัดน่ะ!?"

[คำเตือน: พลังของโฮสต์ยังอยู่ในระดับต่ำมาก และตอนนี้ระบบกำลังทำการ 'อัปเดตเวอร์ชั่น 1.1' เพื่อรองรับค่าเงินสิบล้านที่โฮสต์เพิ่งได้รับมา...]

"ฮะ!? อัปเดตตอนนี้เนี่ยนะ!? แล้วฉันจะสู้ยังไง!" หลินอันโวยวายในใจพลางพยายามปล่อยสายฟ้าอีกรอบ แต่มันดันมีแค่ควันขึ้นที่ปลายนิ้ว

[ข้อความระบบ: ขณะนี้ฟังก์ชั่นช่วยเหลือและไอเทมกดใช้ (รวมถึงคัมภีร์หัตถ์เทวะ) ไม่สามารถใช้งานได้ชั่วคราว... กรุณารอสักครู่ (0%... 1%...) ]

"กรุณารอสักครู่บ้านแกดิ! มันจะพังประตูเข้ามาแล้ว!" หลินอันเห็นผู้บุกรุกเริ่มงัดหน้าต่างด้วยมีดสั้น หลินอันตัดสินใจโยนรองเท้าแตะทิ้ง แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกที่สุดในชีวิต

"ช่วยด้วยยยยยยยยย!!! โจรปล้นนนนน!!! สวามีขาาาาาา ช่วยลู่ชิงด้วยยยยยย!!!"

เสียงตะโกนระดับลำโพงแตกของจงลู่ชิงดังก้องไปทั่วตำหนัก และไม่เกินสามวินาที...

โครม!!!

หลังคาห้องโถงพังทลายลงมาพร้อมกับเปลวเพลิงที่พุ่งพรวดล้อมรอบตัวผู้บุกรุก เหยียนจวิ้นร่อนลงมาจากฟ้าในสภาพสวมเพียงกางเกงตัวเดียว โชว์ซิกแพคแน่นเปรี๊ยะ ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟโทสะ

"ใครกล้ามาแตะต้องเมีย เอ้ย! ของๆ ข้า!!!"

ฟิ้วววว!

กระแสลมหมุนรุนแรงพุ่งเข้ากระแทกจนผู้บุกรุกกระเด็นไปติดกำแพง เฟิงอี้ปรากฏตัวขึ้นในชุดนอนสีขาวสะอาดตาที่ยังดูเนี๊ยบกริบ เขาใช้พัดโบกสะบัดจนมีดสั้นในมือโจรหลุดกระเด็น

"ข้าเตือนท่านแล้วว่าอย่าออกมาเดินคนเดียว….เหตุใดไม่ฟังเลยสักนิด

หมับ!

เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งมาจากมุมมืด ล็อกลำคอและแขนของผู้บุกรุกไว้จนกระดิกไม่ได้ มั่วอิ่งจ่อกริชที่ลำคอของมันด้วยแววตาอำมหิต

"อยากตายแบบไหน... เจ้าก็เลือกเอา"

"องค์หญิง!!! ท่านเป็นอะไรหรือไม่!!!" หลีหานวิ่งถือไม้เข้ามากอดเอวหลินอันไว้แน่น

"ข้าจะตีมันให้ตายเลย! มันทำท่านตกใจ!" หลินอันที่ยืนพิงประตูอยู่ค่อยๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"อูย... มากันครบเลยแฮะ สบายใจละ"

( แหม่... มีองครักษ์ส่วนตัวระดับบอยแบนด์นี่มันดีจริงๆ เลยแฮะ ไม่เสียแรงที่เปย์ไปเยอะ!)

เหยียนจวิ้นเดินเข้ามาใกล้ผู้บุกรุก พลางกระชากหน้ากากออก

"นี่มันทหารคนสนิทของจ้านเก้อนี่! หึ... กล้าดีนักนะที่ส่งคนมาล้วงคอข้าถึงที่นี่!" ผู้บุกรุกสั่นไปทั้งตัวเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสี่มหาอำนาจแห่งตำหนักองค์หญิงใหญ่

"ขะ... ข้าขออภัย! ข้าแค่ทำตามคำสั่ง..."

"คำสั่งใครข้ารู้ดี" เฟิงอี้เอ่ยเสียงเรียบ

"มั่วอิ่ง... ลากมันไปขังไว้ในคุกใต้ดิน พรุ่งนี้ข้าจะให้มันเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ไปมอบให้จงอวี่กลางท้องพระโรง!"

หลังจากมั่วอิ่งลากโจรออกไป บรรยากาศในตำหนักก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหยียนจวิ้นหันมามองหลินอันที่ยังยืนตาใสอยู่

"เจ้า! ตะโกนซะวังองค์หญิงแทบแตก! แล้วดูซิเนี่ย... แต่งตัวอะไรออกมา!" เหยียนจวิ้นมองชุดนอนสีแดงบางเฉียบของหลินอันแล้วรีบเบือนหน้าหนี

"กลับเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้!"

"แหม... ก็ข้าตกใจนี่นา" หลินอันแกล้งทำท่าทางอ่อนแอ

"เหยียนจวิ้น... เมื่อครู่ท่านบอกว่าใครแตะต้องของๆ ท่านนะ? ข้าหูแว่วไปหรือเปล่า?" เหยียนจวิ้นหน้าแดงวาบ

"ข้าหมายถึง... ทรัพย์สมบัติในตำหนัก! เจ้าน่ะมันตัวดูดเงิน ข้าต้องรักษาไว้สิ!"

(บ้าเอ๊ย! ข้าพูดอะไรออกไปเนี่ย! แต่นางในชุดแบบนี้... ข้าควรจะรีบไปสงบสติอารมณ์ด้วยการฝึกวิชาดาบซักร้อยเที่ยว)

หลินอันหัวเราะร่าพลางหันไปหาเฟิงอี้

"เฟิงอี้... ขอบใจที่มาช่วยข้านะ ลมของท่านน่ะ... อุ่นเหมือนอ้อมกอดเมื่อตอนเย็นเลย" เฟิงอี้สะบัดพัดปิดหน้าครึ่งหนึ่ง

"องค์หญิง... ท่านควรจะไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ยังมีละครชุดใหญ่รอให้ท่านไปแสดงอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ"

[ติ๊ง! อัปเดตระบบเสร็จสิ้น 100%!]

[ระบบ: ยินดีด้วยโฮสต์! ท่านรอดพ้นจากอันตราย โดยไม่ต้องพึ่งสายฟ้ากระจอกนั่น รางวัลพิเศษจากการป้องกันคนบุกรุก: ตั๋วสุ่มชุดเครื่องเพชรพันปี 1 ชุด!]

'เฮ้อ... ระบบแกน่ะนะ มาตอนตลาดวายตลอด!' หลินอันบ่นในใจ ก่อนจะหันไปโบกมือลาหนุ่มๆ "ฝันดีนะจ๊ะสวามีทั้งสี่! ใครอยากนอนเฝ้าหน้าห้องข้า ข้าไม่ว่านะจ๊ะ มีหมอนพิเศษให้ด้วย!"

สี่หนุ่มมองหน้ากันแล้วพร้อมใจกันถอยหลังกรูด แยกย้ายกลับตำหนักใครตำหนักมันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ทิ้งให้หลินอันเดินกลับเข้าห้องไปนอนหลับปุ๋ยพร้อมกับแผนการเอาคืนจงอวี่ที่จะทำให้ทุกคนต้องตะลึงในวันรุ่งขึ้น!

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 39 -จบไม่บริบูรณ์(จบเล่ม1)

    "ผูก... พัน... ธะ..." เหยียนจวิ้นทวนคำช้าๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไปด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด"ไอ้หน้ากากนั่นมันพูดหมายความว่าอย่างไรจงลู่ชิง? เจ้าไปรับคำท้าอะไรมันมา!""เอ่อ... คือว่า... มันเป็นแค่กลยุทธ์น่ะเหยียนจวิ้น!" หลินอันรีบแก้ตัวพลางส่งยิ้มแห้งๆ"ข้าก็แค่... แกล้งยั่วให้เขาเขินเล่นๆ เขาจะได้ยอมปล่อยข้ากลับมาหาพวกท่านไง ใครจะคิดว่าเขาจะบ้าจี้คิดเป็นจริงเป็นจังขนาดนั้น""แกล้งยั่ว?" เฟิงอี้เลิกคิ้วสูง พลางหุบพัดดัง ฉับ"การแกล้งยั่วถึงขั้นจะผูกพันธะวิญญาณเนี่ยนะ? ลู่ชิง... เจ้ารู้หรือไม่ว่าการผูกพันธะในอาณาเขตอีกาดำหมายถึงการมอบกายถวายชีวิตให้แก่กัน? เจ้าเห็นพวกเราเป็นอะไร ถึงได้กล้าล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้""ข้า... ข้าขอโทษ" หลินอันเริ่มรู้สึกถึงภัยพิบัติที่กำลังคืบคลาน"ข้าแค่ห่วงพวกท่านมากเกินไป ข้าอยากกลับมาช่วยพวกท่าน...""ห่วงพวกเรา หรือห่วงจะไม่ได้มีสวามีคนที่ห้ากันแน่?" หลีหานก้าวเข้ามาใกล้ นัยน์ตาที่เคยขี้อ้อนบัดนี้ครุกกรุ่นด้วยความงอน“เจ้าคนหน้ากากนั่นน่ะ... ทั้งอุ้ม ทั้งประคองแถมยังกระซิบกระซาบต่อหน้าพวกเราอีก! เห็นหัวพวกเราบ้างไหม!"มั่วอิ่งไม่พูดอะไร แต่การที่เขาค่อยๆ

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 38-หน้ากากอีกาเสียอาการ

    หนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ที่จงลู่ชิงถูกกักบริเวณอยู่ในอาณาเขตอีกาดำดินแดนที่ดูเหมือนสรวงสวรรค์แต่นางกลับรู้สึกเหมือนอยู่ในกรงทองที่แสนหรูหรา ร่างกายของนางฟื้นฟูจนกลับมาเปล่งปลั่งยิ่งกว่าเดิมด้วยไอปราณทิพย์ที่ชายลึกลับมอบให้ทุกเช้าค่ำ ทว่าสิ่งเดียวที่นางยังไม่เคยได้เห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียวคือใบหน้าภายใต้หน้ากากโลหะนั่น"นี่! ท่านหน้ากากอีกา! ข้าบอกรอบที่แปดหมื่นแล้วไงว่าข้าจะกลับวัง!" หลินอันยืนเท้าสะเอวอยู่กลางอุทยานผลึกแก้ว ตะโกนใส่ร่างสูงที่กำลังยืนนิ่งดูฝูงนกกระเรียนหยก"กลับไปหาเจ้าพวกอ่อนแอนั่นน่ะหรือ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง"ข้าอุตส่าห์ใช้ปราณบริสุทธิ์รักษาดวงวิญญาณเจ้า แต่เจ้ากลับเอาแต่พร่ำเพ้อเรียกหาผู้ชายสี่คนที่ปล่อยให้เจ้าเกือบตายเนี่ยนะ?""พวกเขาไม่ได้ปล่อยให้ข้าตาย! พวกเขาปกป้องข้าสุดชีวิตต่างหาก!" หลินอันเถียงสู้ตาย"ท่านมันคนไม่มีหัวใจ ไม่เข้าใจหรอกว่าความผูกพันมันยิ่งใหญ่กว่าพลังปราณของท่านแค่ไหน ปล่อยข้ากลับไปเดี๋ยวนี้!"หน้ากากอีกาดำหันกลับมาอย่างช้าๆ รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนนกกระเรียนหยกบินหนีหายไปหมด"ความผูกพันงั้นหรือ? เจ้าอยู่กับข้าที่นี่ มีทาสรับใช้เป็

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   -37 -ตรวจพบผู้ดูแลระบบ

    ท่ามกลางหุบเขาที่เงียบงัดในยามโพล้เพล้ เส้นทางสายเก่าที่มุ่งหน้ากลับสู่วังหลวงกลับกลายเป็นกับดักมรณะ รถไม้ที่จงลู่ชิงประทับอยู่ถูกล้อมกรอบด้วยกองกำลังเงาสังหารนับร้อยที่สวมชุดเกราะอาคมสีม่วงเข้ม พลังปราณที่แผ่ออกมานั้นหนาวเหน็บและกดดันเสียจนม้าศึกถึงกับล้มพับ"พวกมันมาจากไหนกันมากมายขนาดนี้!" เหยียนจวิ้นคำรามพลางกวัดแกว่งดาบอัคคีเข้าปะทะกับศัตรูที่พุ่งเข้ามาประดุจคลื่นมนุษย์การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทว่าศัตรูครั้งนี้ต่างจากกบฏทั่วไป พวกมันไร้ชีวิต ไร้ความเจ็บปวด และมีพลังปราณที่แข็งแกร่งจนน่าขนลุก มั่วอิ่ง, เฟิงอี้ และหลีหานต่างทุ่มสุดตัวจนร่างกายเริ่มชุ่มไปด้วยเลือด แผลเก่าที่ยังไม่หายดีเริ่มปริแตกจนกระทั่งทั้งห้าคน รวมจงลู่ชิงที่พยายามใช้ปราณที่หลงเหลือเข้าช่วยเริ่มทรุดลงด้วยความเหนื่อยล้าในวินาทีที่เงาสังหารตนสุดท้ายถูกเหยียนจวิ้นฟันขาดเป็นสองท่อน ทั่วทั้งหุบเขาก็เงียบสงัดลงเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะอันน่ารังเกียจจะดังขึ้นจากยอดหน้าผาจ้านเก้อและจงอวี่ปรากฏตัวขึ้นในสภาพที่ดูอวดดีและบ้าคลั่งกว่าเดิม ทั้งสองไม่ได้หนีไปไหน แต่กลับซุ่มรอโอกาสสุดท้ายเพื่อปลิดชีพนาง"ในที่สุ

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   -36/2-เงานิรนาม

    หน้ากากอีกาดำนั่งอยู่บนบัลลังก์ไม้ดำขลับด้วยท่าทีราวกับพระเจ้าผู้กุมชะตาชีวิต โดยมีจงลู่ชิงนั่งจิบชาอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าที่กลั้นขำจนแก้มตุ่ย ส่วนเบื้องล่างนั้น... สี่สวามีผู้ยิ่งใหญ่บัดนี้อยู่ในสภาพที่หากทหารในกองทัพมาเห็นคงต้องหลั่งน้ำตาด้วยความเวทนา“เมื่อพวกเจ้าอยากจะพานางกลับไปนัก ข้าก็ได้ไตร่ตรองดูแล้ว..." หน้ากากอีกาดำเอ่ยเสียงทุ้มพลางเคาะนิ้วกับพนักพิง"ข้าจะยอมปล่อยนางไป หากพวกเจ้าสามารถทำภารกิจ 'สามวิถีสวามีดีเด่น' ที่ข้าเพิ่งคิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อครู่นี้ให้สำเร็จ""ด่านไหนก็ว่ามา! ข้าจะซัดให้เละ!" เหยียนจวิ้นตะโกนพลางถกแขนเสื้อขึ้นอย่างฮึกเหิม"ภารกิจแรก..." หน้ากากอีกาดำสะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้นบนโต๊ะเบื้องหน้าสี่สวามีก็ปรากฏเข็ม ด้าย และผ้าไหมผืนบาง"พวกเจ้าต้องปักผ้าเป็นรูปนกอีกาคู่ชมจันทร์ให้สวยงามและประณีตที่สุด ใครปักเบี้ยวหรือด้ายพันกัน... สอบตก!""อะไรนะ! ให้ข้าจับเข็มเนี่ยนะ!?" เหยียนจวิ้นเบิกตากว้างมองดูนิ้วมือที่หนาเท่าขวดเหล้าของตนเอง"ข้าจับแต่ดาบหนักร้อยชั่งนะ!""นั่นคือเหตุผลที่ข้าให้เจ้าทำ" หน้ากากอีกาดำหัวเราะในลำคอ"เจ้ามือหนักเกินไป หากกลับไปดูแลนางแล้วเผลอไป

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   -36/1-เงานิรนาม

    ในความเงียบงันของห้องบรรทมในตำหนักอีกา จงลู่ชิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้กฤษณา กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานช่วยให้ร่างกายที่อ่อนแอของนางเริ่มฟื้นฟูกำลัง ทว่าสิ่งที่ทำให้นางกระสับกระส่ายยิ่งกว่าแผลกาย คือความผิดปกติของสิ่งที่เป็นดั่งลมหายใจที่สองของนาง'ระบบ... ระบบ ได้ยินฉันไหม?' หลินอันเรียกขานในใจเป็นรอบที่ร้อยของวันสิ่งที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคย หรือหน้าต่างสถานะสีทองที่ดูภูมิฐาน แต่มันคือกลุ่มก้อนของสัญญาณรบกวนที่พร่ามัว ประดุจโทรทัศน์ที่ขาดสัญญาณ หน้าจอระบบสั่นระริก สีทองที่เคยสว่างไสวบัดนี้ถูกกลืนกินด้วยไอสีดำจางๆ ที่พาดผ่านไปมาเหมือนใยแมงมุม[ระ... ระบบ... ขัด... ข้อง...][ตรวจพบ: เงามืดนิรนามแทรกซึม (Unknown Shadow Interference) ][สถานะ: ฟังก์ชัน 'ร้านค้า', 'สื่อสาร', และ 'ตรวจสอบข้อมูลบุคคล' ถูกระงับ][คำเตือน: พื้นที่ปัจจุบันมีความเข้มข้นของ 'พลังงานต้นกำเนิด' สูงเกินขีดจำกัดที่ระบบจะเสถียรได้...]"พลังงานต้นกำเนิดเหรอ?" หลินอันพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ นางพยายามจะกดเรียกหน้าต่างไอเทมส่วนตัวเพื่อดูว่าเหรียญทองของนางยังอยู่ดีหรือไม่ แต่หน้าจอกลับดับวูบลงไปทั

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   -35 -ด่านทอดสอบชิงตัวจงลู่ชิง

    เหยียนจวิ้น, เฟิงอี้, หลีหาน และมั่วอิ่ง นั่งเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะอาหารยาวหรูหรา สายตาของทั้งสี่จับจ้องเขม็งไปที่เก้าอี้หัวโต๊ะที่ว่างอยู่ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจงลู่ชิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เริ่มมีเลือดฝาด นางสวมชุดผ้าไหมนุ่มสีขาวบริสุทธิ์ดูผ่อนคลาย แต่ที่ทำให้สี่สวามีถึงกับต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคือ ชายในชุดดำที่เดินขนาบข้างนางมา มือหนาของหน้ากากอีกาดำวางแตะที่แผ่นหลังของนางเบาๆ อย่างวิสาสะเพื่อประคองให้นางนั่งลง"อรุณสวัสดิ์ทุกคน" หลินอันทักทายพลางยิ้มแห้งๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากสี่หนุ่ม"อรุณสวัสดิ์องค์หญิง/ลู่ชิง" ทั้งสี่ขานรับพร้อมกันประดุจการสวดมนต์ที่ผิดจังหวะหน้ากากอีกาดำไม่ได้นั่งลงทันที เขาหยิบถ้วยซุปอุ่นๆ ขึ้นมาแล้วใช้ช้อนเงินตักขึ้นมาเป่าเบา"เจ้ายังไม่แข็งแรงนัก ลู่ชิง... ซุปรากบัวพันปีนี่ข้าเคี่ยวมาให้เจ้าทั้งคืน มันจะช่วยฟื้นฟูแก่นปราณได้ดีกว่าอาหารขยะที่เจ้าเคยกินในวังหลวง"พูดพลางเขาก็ยื่นช้อนไปที่ริมฝีปากของหลินอัน หลินอันอ้าปากรับอย่างงงๆ เพราะสมองยังประมวลผลไม่ทันปึก!เหยียนจวิ้นทุบโต๊ะจนถ้วยน้ำชาสะเทือน"นี่

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 10 - โสมหิมะเก้าวิญญาณ

    เช้าวันที่อากาศสดใสชวนให้ปลูกต้นไม้ แต่สำหรับจงลู่ชิงหรือหลินอันในร่างนางร้ายสายเปย์ สิ่งเดียวที่เธออยากปลูกคือเงิน และสิ่งที่เธออยากขุดขึ้นมาคือคลังสมบัติของระบบต่างหากขณะที่เธอกำลังนั่งให้สาวใช้ประโคมเครื่องหอมห้าชนิดและแต่งหน้าให้ดูสวยสังหารเพื่อเตรียมตัวเข้าวังไปพบองค์จักรพรรดินี เสียงแจ้งเตือ

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 9 - ภารกิจฉุกเฉิน ปกป้องเงาผู้ภักดี

    บรรยากาศในห้องบรรทมขององค์หญิงใหญ่จงลู่ชิง บัดนี้เปลี่ยนจากห้องพักฟื้นผู้ป่วยกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมไปเสียแล้ว กลางเตียงกว้างที่มีม่านมุกระยิบระยับ หลินอันในร่างจงลู่ชิงนั่งพิงหมอนขนนกนุ่มนิ่ม จ้องมองชายหนุ่มรูปงามสี่คนที่ยืนล้อมเตียงราวกับกำลังจะทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์... ซึ่งความจริงก็แค่การป้อนข้า

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 8 - สงครามน้ำลายของเหล่าสวามี

    ความชุลมุนที่ลานหน้าพระราชวังจบลงด้วยภาพที่น่าเวทนาขององค์หญิงใหญ่ที่กระอักเลือดจนชุดสีกลีบบัวชุ่มไปด้วยสีแดงฉาน มั่วอิ่งไม่รอให้ใครอนุญาต เขาใช้วิชาเร้นเงาขั้นสูงสุดโอบอุ้มร่างที่อ่อนปรกเปียกของจงลู่ชิง และหิ้วคอเสื้อสวามีคนอื่นติดมือมาด้วยอย่างทุลักทุเล เพื่อวาบหายไปจากสายตาที่ตระหนกตกใจขององค์

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 7 - ลงมือลับหลัง

    เช้าวันถัดมาบรรยากาศในวังหลวงดูจะคึกคักเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนๆสาดส่องกระทบยอดหลังคาสีทองจนดูระยิบระยับไปทั่ว จงลู่ชิงหรือหลินอันผู้มากับดวงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ หลันอันใช้เวลาแต่งตัวอยู่นานเกือบสองชั่วยาม จนบัดนี้อยู่ในชุดผ้าไหมสีกลีบบัวบานสลับดิ้นเงิน ประดับด้วยมุกราคาสูงลิ่วรอบลำค

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status