Share

- 11 - รำมวยลิง

last update publish date: 2026-05-08 23:26:44

ในเวลาเดียวกันนั้น ณ ตำหนักของจงอวี่ บรรยากาศภายในห้องโถงกลับมาคุยิ่งกว่าภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิด

ข้าวของเครื่องใช้ที่เป็นเครื่องเคลือบราคาแพงถูกกวาดลงจากโต๊ะจนแตกกระจายเกลื่อนพื้น นางกำนัลรับใช้ต่างพากันคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่มุมห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"จงลู่ชิง! นังคนเฮงซวย!" จงอวี่สบถเสียงแหลมพลางเดินวนไปวนมาในตำหนักราวกับหนูติดจั่น

"โสมหิมะเก้าวิญญาณนั่น... มันควรจะเป็นของข้า! ถ้าข้าได้มันมา พลังปราณรักษาของข้าจะก้าวกระโดดไปสู่ระดับสูงสุด และข้าจะกลายเป็นที่รักยิ่งกว่าเจ้า!"

นางหยุดเดินพลางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ แววตาที่เคยดูใสซื่อบัดนี้เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความอาฆาต

(เสียงในใจจงอวี่: นังนั่นไปเอาของวิเศษแบบนั้นมาจากไหน? รัศมีนั่น... กลิ่นอายนั่น... มันไม่ใช่ของธรรมดาแน่ๆ หรือว่านังจงลู่ชิงจะมีขุมทรัพย์ลับซ่อนอยู่? ข้าต้องหาทางเค้นคอเอาความจริงมาให้ได้ ถ้ามันมีหนึ่งหัว... มันต้องมีหัวที่สอง! ข้าจะแย่งทุกอย่างมาเป็นของข้าให้หมด!)

ปัง!

เสียงประตูถูกผลักเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของจ้านเก้อ แม่ทัพหนุ่มรีบถลาเข้ามาประคองไหล่ของจงอวี่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

"อวี่เอ๋อร์! ใจเย็นก่อนเถิด เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?" จ้านเก้อใช้มือลูบแผ่นหลังของนางเบาๆ

"ข้าเสียใจนักที่วันนี้ไม่อาจช่วยเจ้าชิงโสมนั่นมาได้ จงลู่ชิงนางใช้อำนาจบารมีของสวามีทั้งสี่ข่มขู่ข้า... แต่เจ้าอย่ากังวลไปเลยนะ เพื่อเจ้าแล้ว ข้าจะบุกป่าฝ่าดง หรือลักลอบเข้าตำหนักนางเพื่อไปหาโสมที่เหลือมาให้เจ้าให้ได้!"

จงอวี่เงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มหวานหยดที่ดูแสนจะบอบบาง

"ท่านพี่จ้านเก้อ... ท่านช่างดีกับอวี่เอ๋อร์นัก อวี่เอ๋อร์ไม่ได้อยากได้เพื่อตัวเองหรอกเจ้าค่ะ แต่อวี่เอ๋อร์อยากเก่งขึ้นเพื่อรักษาท่านแม่และท่าน... ขอบคุณนะเจ้าคะที่อยู่เคียงข้างข้า"

(เสียงในใจจงอวี่: ไอ้แม่ทัพขี้ขลาด! วันนี้เจ้าก็ยืนบื้อปล่อยให้นังลู่ชิงด่าข้าป่าวๆ พลังรบก็สู้เหยียนจวิ้นไม่ได้ พลังสมองก็สู้เฟิงอี้ไม่ได้ ไร้ประโยชน์จริงๆ! ถ้าข้าไม่ต้องหลอกใช้เจ้าเพื่อคุมกำลังทหารล่ะก็ ข้าคงถีบหัวส่งเจ้าไปนานแล้ว!)

"ข้าสัญญา... ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อเจ้า" จ้านเก้อเอ่ยคำมั่นสัญญาสีหน้าขรึม โดยหารู้ไม่ว่าสตรีในอ้อมกอดกำลังก่นด่าเขาอย่างเผ็ดร้อนในใจ

ณ ตำหนักองค์หญิงใหญ่

บรรยากาศช่างต่างกันลิบลับ หลินอันในชุดนอนผ้าไหมเนื้อละเอียดสีครีมกำลังเดินทอดน่องรับลมยามค่ำคืนอยู่ภายในสวนที่จัดอย่างวิจิตรบรรจง โดยมีเจ้านกเสี่ยวเฮยเกาะนิ่งอยู่บนไหล่ประดุจเป็นเครื่องประดับที่มีชีวิต

"เฮ้อ... วันนี้กวนประสาทคนไปเยอะ รู้สึกผิวพรรณผ่องใสขึ้นมาทันตาเห็นเลยแฮะ" หลินอันพึมพำพลางบิดขี้เกียจ

"เงินสิบล้านเหรียญทองที่ได้มาเนี่ย... จะเอาไปซื้อเกาะส่วนตัวดีไหมนะ หรือจะซื้อชุดเกราะทองคำให้สวามีทั้งสี่ใส่เดินแฟชั่นโชว์รอบวังดี?"

เธอดับหยุดฮัมเพลงแล้วเดินมาหยุดอยู่ที่ศาลาริมสระน้ำมรกต แสงจันทร์ตกกระทบผิวน้ำดูระยิบระยับสวยงามจนน่าหลงใหล แต่ทว่า... จู่ๆ ขนลุกซู่ก็แล่นริ้วไปตามแผ่นหลัง

"อ๊ะ..." หลินชะงักฝีเท้า .

'ความรู้สึกแบบนี้.. เหมือนมีคนแอบมองแฮะ หรือจะเป็นผี?'

เธอพยายามหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็วจนคอเกือบเคล็ด

"ใครน่ะ! ออกมานะ! ข้ารู้นะว่าเจ้าแอบอยู่หลังพุ่มไม้นั่น!"

หลินอันพุ่งตัวไปแง้มพุ่มไม้ดอกโบตั๋นดู... ว่างเปล่า

"หรือจะอยู่บนต้นไม้?" เธอกระโดดหยองๆพยายามชะโงกหน้ามองบนกิ่งไม้ที่ย้อยลงมา... ก็ไม่มีใคร

(ระบบ! มีคนบุกรุกหรือเปล่า? ทำไมฉันรู้สึกเหมือนโดนจ้องจิกหนังหัวขนาดนี้ หรือว่าจะเป็นเจ้าแม่ตานีเวอร์ชั่นจีน? ไม่นะ ฉันยังใช้เงินสิบล้านไม่หมดเลย!)

ขณะที่หลินอันกำลังทำท่าย่องเงียบแบบสายลับ แต่ดูเหมือนเป็ดเดินเตาะแตะมากกว่าในสายตาคนมอง เจ้านกเสี่ยวเฮยบนไหล่กลับทำเพียงแค่เหลือบตาไปทางหลังเสาศาลาที่อยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว

มันรู้ดีว่าใครคือเจ้าของกลิ่นอายสายลมอันนิ่งสงบที่กำลังแอบยืนขำองค์หญิงของมันอยู่

เฟิงอี้ยืนซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินอ่อน แผ่นหลังพิงเสาพลางใช้พัดปิดปากเพื่อกลั้นหัวใจไม่ให้หลุดขำออกมาดังๆ

เขาตั้งใจจะมาคุยเรื่องคัมภีร์โบราณกับนาง แต่เห็นนางกำลังเดินลาดตระเวนด้วยท่าทางพิกลๆ เลยแอบดูเสียหน่อย

(องค์หญิง... ท่านกำลังทำท่าอะไรของท่านน่ะ? นั่นท่าเลียนแบบลิงภูเขาหรือท่าระบำอะไร? ช่างเป็นสตรีที่ไร้กิริยาอย่างสม่ำเสมอเสียจริง... แต่น่าประหลาดนัก ที่ข้าไม่อาจละสายตาไปจากความพิลึกพิลั่นนี้ได้เลย)

หลินอันยังไม่ยอมแพ้ ยิ่งได้ยินเสียงในใจนั่นกผ็ยิ่งต้องทำให้คนโปล่ออกมาให้ได้

"ข้าเห็นเงานะ! ออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่ออกมา ข้าจะเอาทองคำพันชั่งฟาดหัวเจ้าให้สลบเลย!"

เธอรีบหันขวับกลับมาทางศาลา แต่ด้วยความที่พื้นหินอ่อนริมสระน้ำนั้นชุ่มไปด้วยน้ำค้างยามดึก และรองเท้าผ้าไหมของเธอก็ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อการเล่นกายกรรม...

"ว้ายยยยยยยยย!"

ขาซ้ายของหลินอันลื่นพรืด ร่างที่ประดับด้วยเครื่องนอนหรูหราเอนหงายไปทางสระน้ำมรกตทันที!

หลินอันหลับตาปี๋ เตรียมใจรับความเย็นเฉียบของน้ำในสระ '

หมดกัน... ภาพพจน์ตัวแม่ของฉัน! เงินสิบล้านก็ช่วยไม่ให้ชุดนอนเปียกไม่ได้สินะ!'

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่แผ่นหลังกำลังจะแตะผิวน้ำ สายลมกระโชกวูบหนึ่งที่แสนจะนุ่มนวลแต่ทรงพลังก็พุ่งเข้าม้วนพันรอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากร่างของเธอกลับขึ้นมาจากการตกเหว

หมับ!

ร่างของหลินอันไม่ได้ตกลงไปในน้ำ แต่กลับปะทะเข้ากับแผงอกที่แข็งแกร่งและมีกลิ่นหอมสะอาดของไม้กฤษณา อ้อมแขนเรียวยาวรวบกอดเธอไว้แน่นจนแผ่นหลังซบสนิทกับอกของเขา

"ระวังหน่อยสิ... องค์หญิงใหญ่ ถ้าท่านตกลงไปสระน้ำคงต้องแห้งขอดเพราะน้ำหนักทองในใจท่านแน่ๆ"

เสียงทุ้มหวานที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างใบหู หลินลืมตาขึ้นมาพบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่ดูเหมือนจะยิ้มได้ของเฟิงอี้ ชายหนุ่มยังคงประคองเธอไว้ในท่าที่ดูเหมือนกำลังเต้นรำอยู่กลางแสงจันทร์

"เฟิงอี้! ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่!" หลินอันอุทาน หน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อ อาจจะเพราะเกือบจมน้ำหรือเพราะความหล่อของสวามีคนที่สองก็ไม่แน่ใจ

"ข้ามายืนดูสตรีผู้หนึ่งกำลัง 'รำมวยลิง' อยู่พักใหญ่แล้ว" เฟิงอี้เอ่ยพลางค่อยๆ พยุงเธอให้ยืนมั่นคง แต่แขนข้างหนึ่งยังคงรั้งเอวเธอไว้ไม่ยอมปล่อย

"เห็นท่านพยายามหาตัวข้าจนเกือบจะตกน้ำตาย... ข้าเลยคิดว่าออกมาให้ท่านเห็น น่าจะเป็นการรักษาชีวิตท่านได้ดีที่สุด"

หลิอันนรีบผลักอกเขาเบาๆ แต่แอบจับกล้ามอกแวบหนึ่ง... อุ๊ย แน่นแฮะ

"ใครรำมวยลิง! ข้าแค่ฝึกโยคะโบราณต่างหาก! แล้วท่านแอบมองข้าแบบนี้... คิดจะลอบสังหารข้าเหรอ?"

เฟิงอี้หัวเราะในลำคอ แววตาที่เคยมองนางด้วยความระแวงบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูที่เจ้าตัวก็อาจยังไม่รู้ตัว

"ข้าจะลอบสังหารท่านไปทำไม? ในเมื่อท่านเป็นคนเดียวที่จ่ายค่าพู่เขียนกันเกรดเอให้ข้าทุกเดือน... ข้าแค่สงสัยว่า วันนี้ท่านดูอารมณ์ดีผิดปกติ หลังจากที่ไปแกล้งองค์หญิงรองมา"

(กายของนางช่างหอมและนุ่มนิ่มนัก... ต่างจากวาจาที่แสนจะเผ็ดร้อนนั่นลิบลับ หากข้าปล่อยมือนางตอนนี้ นางจะลื่นล้มอีกหรือไม่นะ? ทางที่ดี... ข้าควรจะกอดนางไว้อีกสักนิด)

"แหม... ก็คนมันมีความสุขนี่นา" หลิอันนเชิดหน้าใส่

"เสด็จแม่ได้โสม ข้าได้ความสบายใจ (และเงินสิบล้านที่บอกใครไม่ได้) วินวิน กันทุกฝ่าย ยกเว้นยัยดอกบัวเน่านั่นน่ะนะ"

เสี่ยวเฮยส่งเสียง จิ๊บ! อย่างเห็นด้วยพลางกระโดดไปเกาะที่หัวเสาศาลาแทน เหมือนจะเปิดทางให้ทาสของมันได้สวีทกันตามสะดวก

"ท่านนี่นะ..." เฟิงอี้ส่ายหน้าพลางปล่อยมือจากเอวนางอย่างช้าๆ และอ้อยอิ่งอย่างที่สุด

"เอาเถอะ ในเมื่อท่านปลอดภัยแล้ว ข้าก็จะกลับตำหนัก... แต่จำไว้ว่า คราวหน้าถ้าอยากหาใคร ให้เรียกชื่อข้า อย่าเดินส่ายไปส่ายมาแบบนั้น มันดูเหมือน... เป็ดหิวข้าวมากกว่าองค์หญิงเสียอีก"

"เฟิงอี้! ท่านว่าข้าเป็นเป็ดเหรอ!"

หลินอันทำท่าจะวิ่งไปทุบไหล่เขา แต่เฟิงอี้กลับใช้พัดวายุพัดเบาๆ ให้ร่างของเขาวาบหายไปเหลือเพียงกลิ่นหอมจางๆ และเสียงหัวใจของหลินอันที่เต้นรัวผิดจังหวะ

(ยัยหลินเอ๊ย! โดนผู้ชายว่าว่าเป็นเป็ดแต่ทำไมหน้าแดงขนาดนี้เนี่ย! แต่... อ้อมกอดของสวามีเฟิงอี้นี่มัน... งานพรีเมียมจริงๆ แฮะ เสียดายจัง ไม่น่ารีบปล่อยเลย)

หลินอันยืนบิดไปบิดมากลางศาลา ท่ามกลางสายตาของเสี่ยวเฮยที่มองมาอย่างเหนื่อยหน่าย...

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 39 -จบไม่บริบูรณ์(จบเล่ม1)

    "ผูก... พัน... ธะ..." เหยียนจวิ้นทวนคำช้าๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไปด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด"ไอ้หน้ากากนั่นมันพูดหมายความว่าอย่างไรจงลู่ชิง? เจ้าไปรับคำท้าอะไรมันมา!""เอ่อ... คือว่า... มันเป็นแค่กลยุทธ์น่ะเหยียนจวิ้น!" หลินอันรีบแก้ตัวพลางส่งยิ้มแห้งๆ"ข้าก็แค่... แกล้งยั่วให้เขาเขินเล่นๆ เขาจะได้ยอมปล่อยข้ากลับมาหาพวกท่านไง ใครจะคิดว่าเขาจะบ้าจี้คิดเป็นจริงเป็นจังขนาดนั้น""แกล้งยั่ว?" เฟิงอี้เลิกคิ้วสูง พลางหุบพัดดัง ฉับ"การแกล้งยั่วถึงขั้นจะผูกพันธะวิญญาณเนี่ยนะ? ลู่ชิง... เจ้ารู้หรือไม่ว่าการผูกพันธะในอาณาเขตอีกาดำหมายถึงการมอบกายถวายชีวิตให้แก่กัน? เจ้าเห็นพวกเราเป็นอะไร ถึงได้กล้าล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้""ข้า... ข้าขอโทษ" หลินอันเริ่มรู้สึกถึงภัยพิบัติที่กำลังคืบคลาน"ข้าแค่ห่วงพวกท่านมากเกินไป ข้าอยากกลับมาช่วยพวกท่าน...""ห่วงพวกเรา หรือห่วงจะไม่ได้มีสวามีคนที่ห้ากันแน่?" หลีหานก้าวเข้ามาใกล้ นัยน์ตาที่เคยขี้อ้อนบัดนี้ครุกกรุ่นด้วยความงอน“เจ้าคนหน้ากากนั่นน่ะ... ทั้งอุ้ม ทั้งประคองแถมยังกระซิบกระซาบต่อหน้าพวกเราอีก! เห็นหัวพวกเราบ้างไหม!"มั่วอิ่งไม่พูดอะไร แต่การที่เขาค่อยๆ

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 38-หน้ากากอีกาเสียอาการ

    หนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ที่จงลู่ชิงถูกกักบริเวณอยู่ในอาณาเขตอีกาดำดินแดนที่ดูเหมือนสรวงสวรรค์แต่นางกลับรู้สึกเหมือนอยู่ในกรงทองที่แสนหรูหรา ร่างกายของนางฟื้นฟูจนกลับมาเปล่งปลั่งยิ่งกว่าเดิมด้วยไอปราณทิพย์ที่ชายลึกลับมอบให้ทุกเช้าค่ำ ทว่าสิ่งเดียวที่นางยังไม่เคยได้เห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียวคือใบหน้าภายใต้หน้ากากโลหะนั่น"นี่! ท่านหน้ากากอีกา! ข้าบอกรอบที่แปดหมื่นแล้วไงว่าข้าจะกลับวัง!" หลินอันยืนเท้าสะเอวอยู่กลางอุทยานผลึกแก้ว ตะโกนใส่ร่างสูงที่กำลังยืนนิ่งดูฝูงนกกระเรียนหยก"กลับไปหาเจ้าพวกอ่อนแอนั่นน่ะหรือ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง"ข้าอุตส่าห์ใช้ปราณบริสุทธิ์รักษาดวงวิญญาณเจ้า แต่เจ้ากลับเอาแต่พร่ำเพ้อเรียกหาผู้ชายสี่คนที่ปล่อยให้เจ้าเกือบตายเนี่ยนะ?""พวกเขาไม่ได้ปล่อยให้ข้าตาย! พวกเขาปกป้องข้าสุดชีวิตต่างหาก!" หลินอันเถียงสู้ตาย"ท่านมันคนไม่มีหัวใจ ไม่เข้าใจหรอกว่าความผูกพันมันยิ่งใหญ่กว่าพลังปราณของท่านแค่ไหน ปล่อยข้ากลับไปเดี๋ยวนี้!"หน้ากากอีกาดำหันกลับมาอย่างช้าๆ รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนนกกระเรียนหยกบินหนีหายไปหมด"ความผูกพันงั้นหรือ? เจ้าอยู่กับข้าที่นี่ มีทาสรับใช้เป็

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   -37 -ตรวจพบผู้ดูแลระบบ

    ท่ามกลางหุบเขาที่เงียบงัดในยามโพล้เพล้ เส้นทางสายเก่าที่มุ่งหน้ากลับสู่วังหลวงกลับกลายเป็นกับดักมรณะ รถไม้ที่จงลู่ชิงประทับอยู่ถูกล้อมกรอบด้วยกองกำลังเงาสังหารนับร้อยที่สวมชุดเกราะอาคมสีม่วงเข้ม พลังปราณที่แผ่ออกมานั้นหนาวเหน็บและกดดันเสียจนม้าศึกถึงกับล้มพับ"พวกมันมาจากไหนกันมากมายขนาดนี้!" เหยียนจวิ้นคำรามพลางกวัดแกว่งดาบอัคคีเข้าปะทะกับศัตรูที่พุ่งเข้ามาประดุจคลื่นมนุษย์การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทว่าศัตรูครั้งนี้ต่างจากกบฏทั่วไป พวกมันไร้ชีวิต ไร้ความเจ็บปวด และมีพลังปราณที่แข็งแกร่งจนน่าขนลุก มั่วอิ่ง, เฟิงอี้ และหลีหานต่างทุ่มสุดตัวจนร่างกายเริ่มชุ่มไปด้วยเลือด แผลเก่าที่ยังไม่หายดีเริ่มปริแตกจนกระทั่งทั้งห้าคน รวมจงลู่ชิงที่พยายามใช้ปราณที่หลงเหลือเข้าช่วยเริ่มทรุดลงด้วยความเหนื่อยล้าในวินาทีที่เงาสังหารตนสุดท้ายถูกเหยียนจวิ้นฟันขาดเป็นสองท่อน ทั่วทั้งหุบเขาก็เงียบสงัดลงเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะอันน่ารังเกียจจะดังขึ้นจากยอดหน้าผาจ้านเก้อและจงอวี่ปรากฏตัวขึ้นในสภาพที่ดูอวดดีและบ้าคลั่งกว่าเดิม ทั้งสองไม่ได้หนีไปไหน แต่กลับซุ่มรอโอกาสสุดท้ายเพื่อปลิดชีพนาง"ในที่สุ

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   -36/2-เงานิรนาม

    หน้ากากอีกาดำนั่งอยู่บนบัลลังก์ไม้ดำขลับด้วยท่าทีราวกับพระเจ้าผู้กุมชะตาชีวิต โดยมีจงลู่ชิงนั่งจิบชาอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าที่กลั้นขำจนแก้มตุ่ย ส่วนเบื้องล่างนั้น... สี่สวามีผู้ยิ่งใหญ่บัดนี้อยู่ในสภาพที่หากทหารในกองทัพมาเห็นคงต้องหลั่งน้ำตาด้วยความเวทนา“เมื่อพวกเจ้าอยากจะพานางกลับไปนัก ข้าก็ได้ไตร่ตรองดูแล้ว..." หน้ากากอีกาดำเอ่ยเสียงทุ้มพลางเคาะนิ้วกับพนักพิง"ข้าจะยอมปล่อยนางไป หากพวกเจ้าสามารถทำภารกิจ 'สามวิถีสวามีดีเด่น' ที่ข้าเพิ่งคิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อครู่นี้ให้สำเร็จ""ด่านไหนก็ว่ามา! ข้าจะซัดให้เละ!" เหยียนจวิ้นตะโกนพลางถกแขนเสื้อขึ้นอย่างฮึกเหิม"ภารกิจแรก..." หน้ากากอีกาดำสะบัดมือเบาๆ ทันใดนั้นบนโต๊ะเบื้องหน้าสี่สวามีก็ปรากฏเข็ม ด้าย และผ้าไหมผืนบาง"พวกเจ้าต้องปักผ้าเป็นรูปนกอีกาคู่ชมจันทร์ให้สวยงามและประณีตที่สุด ใครปักเบี้ยวหรือด้ายพันกัน... สอบตก!""อะไรนะ! ให้ข้าจับเข็มเนี่ยนะ!?" เหยียนจวิ้นเบิกตากว้างมองดูนิ้วมือที่หนาเท่าขวดเหล้าของตนเอง"ข้าจับแต่ดาบหนักร้อยชั่งนะ!""นั่นคือเหตุผลที่ข้าให้เจ้าทำ" หน้ากากอีกาดำหัวเราะในลำคอ"เจ้ามือหนักเกินไป หากกลับไปดูแลนางแล้วเผลอไป

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   -36/1-เงานิรนาม

    ในความเงียบงันของห้องบรรทมในตำหนักอีกา จงลู่ชิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้กฤษณา กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานช่วยให้ร่างกายที่อ่อนแอของนางเริ่มฟื้นฟูกำลัง ทว่าสิ่งที่ทำให้นางกระสับกระส่ายยิ่งกว่าแผลกาย คือความผิดปกติของสิ่งที่เป็นดั่งลมหายใจที่สองของนาง'ระบบ... ระบบ ได้ยินฉันไหม?' หลินอันเรียกขานในใจเป็นรอบที่ร้อยของวันสิ่งที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคย หรือหน้าต่างสถานะสีทองที่ดูภูมิฐาน แต่มันคือกลุ่มก้อนของสัญญาณรบกวนที่พร่ามัว ประดุจโทรทัศน์ที่ขาดสัญญาณ หน้าจอระบบสั่นระริก สีทองที่เคยสว่างไสวบัดนี้ถูกกลืนกินด้วยไอสีดำจางๆ ที่พาดผ่านไปมาเหมือนใยแมงมุม[ระ... ระบบ... ขัด... ข้อง...][ตรวจพบ: เงามืดนิรนามแทรกซึม (Unknown Shadow Interference) ][สถานะ: ฟังก์ชัน 'ร้านค้า', 'สื่อสาร', และ 'ตรวจสอบข้อมูลบุคคล' ถูกระงับ][คำเตือน: พื้นที่ปัจจุบันมีความเข้มข้นของ 'พลังงานต้นกำเนิด' สูงเกินขีดจำกัดที่ระบบจะเสถียรได้...]"พลังงานต้นกำเนิดเหรอ?" หลินอันพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ นางพยายามจะกดเรียกหน้าต่างไอเทมส่วนตัวเพื่อดูว่าเหรียญทองของนางยังอยู่ดีหรือไม่ แต่หน้าจอกลับดับวูบลงไปทั

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   -35 -ด่านทอดสอบชิงตัวจงลู่ชิง

    เหยียนจวิ้น, เฟิงอี้, หลีหาน และมั่วอิ่ง นั่งเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะอาหารยาวหรูหรา สายตาของทั้งสี่จับจ้องเขม็งไปที่เก้าอี้หัวโต๊ะที่ว่างอยู่ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจงลู่ชิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เริ่มมีเลือดฝาด นางสวมชุดผ้าไหมนุ่มสีขาวบริสุทธิ์ดูผ่อนคลาย แต่ที่ทำให้สี่สวามีถึงกับต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคือ ชายในชุดดำที่เดินขนาบข้างนางมา มือหนาของหน้ากากอีกาดำวางแตะที่แผ่นหลังของนางเบาๆ อย่างวิสาสะเพื่อประคองให้นางนั่งลง"อรุณสวัสดิ์ทุกคน" หลินอันทักทายพลางยิ้มแห้งๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากสี่หนุ่ม"อรุณสวัสดิ์องค์หญิง/ลู่ชิง" ทั้งสี่ขานรับพร้อมกันประดุจการสวดมนต์ที่ผิดจังหวะหน้ากากอีกาดำไม่ได้นั่งลงทันที เขาหยิบถ้วยซุปอุ่นๆ ขึ้นมาแล้วใช้ช้อนเงินตักขึ้นมาเป่าเบา"เจ้ายังไม่แข็งแรงนัก ลู่ชิง... ซุปรากบัวพันปีนี่ข้าเคี่ยวมาให้เจ้าทั้งคืน มันจะช่วยฟื้นฟูแก่นปราณได้ดีกว่าอาหารขยะที่เจ้าเคยกินในวังหลวง"พูดพลางเขาก็ยื่นช้อนไปที่ริมฝีปากของหลินอัน หลินอันอ้าปากรับอย่างงงๆ เพราะสมองยังประมวลผลไม่ทันปึก!เหยียนจวิ้นทุบโต๊ะจนถ้วยน้ำชาสะเทือน"นี่

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 10 - โสมหิมะเก้าวิญญาณ

    เช้าวันที่อากาศสดใสชวนให้ปลูกต้นไม้ แต่สำหรับจงลู่ชิงหรือหลินอันในร่างนางร้ายสายเปย์ สิ่งเดียวที่เธออยากปลูกคือเงิน และสิ่งที่เธออยากขุดขึ้นมาคือคลังสมบัติของระบบต่างหากขณะที่เธอกำลังนั่งให้สาวใช้ประโคมเครื่องหอมห้าชนิดและแต่งหน้าให้ดูสวยสังหารเพื่อเตรียมตัวเข้าวังไปพบองค์จักรพรรดินี เสียงแจ้งเตือ

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 9 - ภารกิจฉุกเฉิน ปกป้องเงาผู้ภักดี

    บรรยากาศในห้องบรรทมขององค์หญิงใหญ่จงลู่ชิง บัดนี้เปลี่ยนจากห้องพักฟื้นผู้ป่วยกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมไปเสียแล้ว กลางเตียงกว้างที่มีม่านมุกระยิบระยับ หลินอันในร่างจงลู่ชิงนั่งพิงหมอนขนนกนุ่มนิ่ม จ้องมองชายหนุ่มรูปงามสี่คนที่ยืนล้อมเตียงราวกับกำลังจะทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์... ซึ่งความจริงก็แค่การป้อนข้า

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 8 - สงครามน้ำลายของเหล่าสวามี

    ความชุลมุนที่ลานหน้าพระราชวังจบลงด้วยภาพที่น่าเวทนาขององค์หญิงใหญ่ที่กระอักเลือดจนชุดสีกลีบบัวชุ่มไปด้วยสีแดงฉาน มั่วอิ่งไม่รอให้ใครอนุญาต เขาใช้วิชาเร้นเงาขั้นสูงสุดโอบอุ้มร่างที่อ่อนปรกเปียกของจงลู่ชิง และหิ้วคอเสื้อสวามีคนอื่นติดมือมาด้วยอย่างทุลักทุเล เพื่อวาบหายไปจากสายตาที่ตระหนกตกใจขององค์

  • (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1)   - 7 - ลงมือลับหลัง

    เช้าวันถัดมาบรรยากาศในวังหลวงดูจะคึกคักเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนๆสาดส่องกระทบยอดหลังคาสีทองจนดูระยิบระยับไปทั่ว จงลู่ชิงหรือหลินอันผู้มากับดวงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ หลันอันใช้เวลาแต่งตัวอยู่นานเกือบสองชั่วยาม จนบัดนี้อยู่ในชุดผ้าไหมสีกลีบบัวบานสลับดิ้นเงิน ประดับด้วยมุกราคาสูงลิ่วรอบลำค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status