ログインFBB PUB @เวลา 03:40 น. “…มึงปลอมมากนะสัด ขยันเข้าห้องน้ำทำไมนักหนาวะ!” ฉลามด่ากราดใส่คนที่ลุกบ่อยมาก กินก็กินเหมือนกัน กินเท่ากัน แต่มันปวดบ่อยฉิบหาย เกินไปว่ะ สภาพนี้บอกเลย หนีไปเล่นโทรศัพท์ในห้องน้ำชัวร์“ปลอมเหี้ยไรก่อน ต้องให้กูลากมึงไปเฝ้าไหม” “สภาพ จะหนีกลับก็บอกดีๆ”“คืนนี้กูจะนอนที่นี่” ลีโอตอบกลับก่อนจะคว้าแก้วเหล้ามากรอกเข้าปาก ไอ้พวกเวร ฉลองถูกวันสัดๆ ในขณะที่พวกมันทั้งหลายไม่ยอมให้กูกลับ คนที่รอก็ขยันส่งรูปมายั่วกูเช่นกัน ‘…ที่บอกว่ารอบเดือนมา รอบนี้เหมือนจะมาช้านะ แต่คิดว่าไม่น่าจะเกินพรุ่งนี้’ แล้วกูที่อดอยากมาหลายวันจะทนนิ่งได้นานแค่ไหน อยากกลับจะตายห่า ไอ้พวกหมาแต่ละตัวก็ไม่ยอมภาพตัดสักที “พวกกูมาเฝ้าอ่ะดิเลยบอกจะนอนนี่ โคตรปลอม” “มึงเองก็ควรเลิกปลอม แก้วมึงแม่งสีโคตรจืด ของกูมึงจะจัดเข้มไปไหน” “เมื่อก่อนก็ชอบไหมวะ ตอนนี้มาบ่น” “เหี้ยหลาม มึงชงหนักจริง กูมึนหัวสัดๆ” เซย์ยกมือขึ้นลูบใบหน้า วันนี้เมียอนุญาตให้อยู่ดึก เมียขอกลับไปนอนแล้วปล่อยให้ผัวฉลองกับเพื่อนเต็มที่ ชีวิตโคตรดี มีที่ให้ดื่มดีๆ เมาจนหลับก็มีที่ให้นอน“คออ่อนสัดๆ น้ำหนักมือกูก็เหมือนเดิมไหมวะ แต่เ
คอนโด SY“…ที่จริงไว้สะดวกค่อยเจอกันก็ได้นะ เธอใจร้อนจัง” คนพูดทำเหมือนรู้สึกกันคนละอย่าง ทว่าบนใบหน้าจิ้มลิ้มกับผุดรอยยิ้มกว้าง ลิเดียร์กวาดสายตามองออกไปรอบๆ ห้อง ทุกอย่างคุ้นหูคุ้นตาบ้างแล้ว แต่สิ่งที่ไม่ชัดเจนเห็นจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขา ที่เป็นแบบนี้คือมีอะไรที่มันพิเศษไหม แค่อยากได้ตัวของกันและกัน หรือมันมีอะไรที่มากกว่านั้น ก่อนจะได้คิดอะไรไปไกล สมองกลับมาประมวลกับปัจจุบันเมื่อเอวคอดถูกรั้งเข้าไปกอดด้วยมือของอีกคน“รออยู่ที่นี่แหละ หิวก็กิน ง่วงก็นอน ไม่มีใครมายุ่มย่ามที่นี่อยู่แล้ว อยู่ได้ตามสบาย” “โอเค แล้วสรุปจะกลับตีสองใช่ไหม” “ยังไม่ไปเลยนะ ถามเวลากลับแล้ว?”“ก็อยากรู้” “เหมือนไม่อยากห่าง” ลีโอสบตาคนที่ทำให้เขาว้าวุ่นอยู่หลายวัน หงุดหงิดเพราะเธอ ไม่เป็นอันทำอะไรเลยก็เพราะเธอ“แล้วเธอล่ะ เธอให้เรามารอ เธอเองก็ไม่อยากห่าง?” “ย้อนถามเก่งเกินไปแล้ว” “ก็เธอร้ายก่อน ถ้าเราไม่ร้ายกลับเอาเธอไม่อยู่หรอก ดูออกค่ะว่าเป็นคนแบบไหน” “งั้นบอกก่อนดิว่าถ้ารีบกลับแล้วเราได้อะไร” ลีโอไล่ต้อนกลับคืนบ้าง รู้แหละว่าคนสวยๆ มันอันตราย เคยเตือนไอ้หลามมาก่อน พอมาเจอกับตัวมันก็ต้องร
“เหรอๆ~” ลิเดียร์หยอกล้อคนตัวโตไม่ลดละ ยิ่งเห็นเขาทำหน้าตึงใส่ก็ยิ่งสนุกไปกันใหญ่“กวนแบบนี้ อยากให้บีบขาหรือแยกขาออกจากกัน” “ทะลึ่งมากนะ” “แล้วแต่ ก็เป็นคนแบบนี้ เป็นมาตลอดเลย” “รู้ ดูออกเลยเหมือนกัน” ลีโอสบตากับคนมองเขานานมาก มองแบบไหนและกำลังคิดอะไรไม่รู้ ไม่ได้อยากรู้ลึกขนาดนั้นด้วย“ดีขึ้นไหม” “อือ แต่ปวดท้องมากกว่า จุกๆ หน่วงๆ ไม่ค่อยสบายตัว”“แล้วปกติทำไง” “ก็ใช้แผ่นประคบร้อน แต่ลืมซื้อมาอ่ะ คืนนี้คงต้องใช้กระเป๋าน้ำร้อนเอา” “อยู่ไหนอ่ะ” “จะทำให้เหรอ?” “อือ แปบๆ” ลีโอยกขาเรียวออกจากหน้าตักของตัวเองก่อนจะปลีกตัวไปที่โซนห้องครัว เสียบปลั๊กน้ำร้อนก่อนจะกลับมาถามหากระเป๋าน้ำร้อนอีกครั้ง“กระเป๋าน้ำร้อนของเธออยู่ไหน” ความใส่ใจแม้เป็นเรื่องเล็กๆ ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ลิเดียร์บอกที่เก็บกระเป๋า สายตามองตามร่างสูงที่เคลื่อนไหวตัวเองอยู่ในห้องของเธอ รู้แล้วว่าเขาใช้ชีวิตแบบไหน ผู้ชายอย่างลีโอไม่ได้พร้อมจะหยุดที่ใคร เขาไม่เคยคิดด้วยซ้ำ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงต้องมองเขาลึกซึ้งขนาดนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเรามันก็แค่นี้เอง มีที่มาที่ไป มีปลายทางก็คื
ไข่เจียวฟูๆ ทับบนข้าวสวยร้อนๆ กระตุ้นให้รอยยิ้มละมุนประดับขึ้นบนใบหน้า ลิเดียร์ละสายตาจากข้าวตรงหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา สบตากับคนที่มองเธออยู่ก่อนจะบอกขอบคุณออกมา “ขอบคุณนะ ของเธอล่ะ” “กินเลย กินมาแล้ว” “หิว งั้นกินเลยนะ” “อ่า” ลีโอขานรับในลำคอเบาๆ ก่อนจะดันตัวลุก คีบบุหรี่จากกระเป๋าเดินออกไปสูบที่ระเบียงเงียบๆ ครั้งนี้เลยเป็นลิเดียร์ที่มองตาม ข้าวคำแรกที่ตักเข้าปาก รสชาติรู้เลยว่าเขาใส่น้ำปลามากกว่าสามหยด คงเพราะพลั้งมือ ไม่ได้ตั้งใจจะใส่เกิน แต่ในวันที่เหนื่อยๆ ปวดท้อง ไม่สบายตัวตามประสาผู้หญิงแล้วมีคนมาทำให้แบบนี้มันรู้สึกดีจริงๆ อันที่จริงเธอไม่ได้คาดหวังอะไรจากเขา สถานะของเรามันขีดเส้นเอาไว้ชัดเจนแล้ว อย่างน้อยๆ การเปลืองตัวโดยไม่มีสถานะก็มีเขามาช่วยได้ทันเวลาในตอนที่ถูกอีกฝ่ายคุกคามมากเกินไป ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าระหว่างเธอและเขามันจะจบที่ตรงไหน ถ้าเขายังโอเค เธอก็คงจะยังโอเคเหมือนกัน“วันนี้ไม่ได้เข้าผับเหรอ” “ไปมาแล้ว” ลีโอตอบ เขาดื่มน้ำจากขวดพลางเดินมาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ “ขี้เกียจอยู่อ่ะ หงุดหงิด เลยออกมา” “งานมีปัญหาเหรอ” “ไม่มี” “อ้าว แล้ว…” “หงุดหงิดที่เธอเงียบ
“เหี้ยเอ๊ย!” เสียงสบถหยาบดังขึ้นเมื่อบ่าถูกกระชากด้วยฝ่ามือของใครบางคน พานกระตุ้นให้คนที่หงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วหันกลับไปด่าอย่างไม่ไว้หน้าติณห์ยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ“กูเอง มึงหงุดหงิดอะไรมา” “แล้วมึงมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้วะ” “ก็มึงหายมานาน” “ไอ้เซย์หายหัวไปไหน” บอกพร้อมกับมองหา ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าใบหน้าติดความหงุดหงิดมาก หัวคิ้วแทบจะขมวดเข้าหากันอยู่ตลอดเวลา “มันกลับแล้ว”“แล้วมึงไม่กลับ?”“ไม่อ่ะ กูรอมึง”“ภาระฉิบหาย ตอนมามึงก็มากับมันไม่ใช่เหรอวะ ตอนกลับรอกูเพื่อ?”“มึงหึงเหรอ” คำถามส่งผลให้ลีโอชะงัก ดวงตาคมกริบตวัดมองสบตากับเพื่อนทันทีและแน่นอน คนที่รู้ตัวว่าเพื่อนกำลังจับผิดอยู่ตาเริ่มแข็งใส่ทันที “อะไร”“ก็หึงไง กูถามว่ามึงหึงเหรอ?” ติณห์ทำทีเป็นหันมองไปทางด้านหลัง กูรู้ กูเห็น เห็นทุกอย่าง ดูออกด้วยว่าไอ้ท่าทางเกรี้ยวกราดแบบนั้นเป็นเพราะมันไม่พอใจ “อย่าสู่รู้” “สุดท้ายกูก็อยู่ข้างมึงอยู่ดีไหม ชอบก็บอก มึงจะเงียบเพื่อ?” “มึงรู้?”“ก็ไม่รู้อะไรมาก ก็มึงเคยเอา มึงเคยเจ็บเพราะเขา แต่มึงก็ยังจะเอาอยู่ ทั้งที่หน้าอย่างมึงจะหาสวยๆ แบบน
แค่กๆถึงกับสำลักน้ำเปล่าที่ดื่มล้างปากหลังจากที่ซัดเบียร์เย็นๆ หมดไปหนึ่งกระป๋อง ลิเดียร์มองร่างสูงโปร่งของคนที่กำลังเดินเข้ามาในร้านเลิกลั่ก ไม่คิดว่าจะเป็นเขา ไม่คิดว่าความบังเอิญมันจะมีมากเกินไป “ช้าๆ สิเดียร์ เหมือนเด็กเลยเนี่ย” คิมหันต์ยื่นทิชชู่ให้ เกือบจะเช็ดปากให้อยู่แล้วถ้าเธอไม่ยื่นมือออกมารับจากมือเขาในทันที ดูมีพิรุธแปลกๆ จนอดที่จะมองตามรัศมีสายตาไม่ได้ แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีเหมือนคนรู้จักกันคิมหันต์เลยปล่อยเลยตามเลย“แล้วสรุป ที่ร้านเป็นยังไงบ้าง ไม่ตามมาวุ่นวายที่ร้านใช่ไหม” หมายถึงคนที่เคยได้หัวใจของลิเดียร์ “ต้องรอดูพรุ่งนี้อ่ะ” “งั้นพรุ่งนี้จะไปอยู่เป็นเพื่อนเอง ถ้ามันยังตามมาวอแวจะได้ถีบหน้ามัน อยากถีบนานแล้ว” คนฟังยิ้มแห้งๆ พลางปรายตาไปมองอีกคนอีกครั้ง ลีโอเดินตรงมาที่เธอ แวบหนึ่งที่เขามองมาทางเธอจากนั้นก็เลือกที่จะนั่งโต๊ะตัวที่อยู่ข้างๆ กันพร้อมๆ กับการดึงสายตากลับไปบังเอิญหรือตั้งใจ คำนี้ฉายอยู่ในหัวซ้ำๆ หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย! “ลำบากกูอีก อยากแดกเบียร์ ให้กูมานั่งแดกข้าว เจริญละมึง” เสียงติณห์บ่นอุบแต่ก็ยอมเดินตามเพื่อนมานั่ง เซย์มองผู้หญิงโ
-องศา-คอนโด Kผมลุกพรวดพราดจากพื้นที่นั่งทันทีที่ที่พบว่ารอบตัวเริ่มมีการเคลื่อนไหว ใช้มือหนึ่งรีบแกะเค้กที่ตั้งใจเตรียมเอาไว้พร้อมกับการปักเทียนอย่างเร่งรีบ แสงไฟจากเทียนเริ่มส่องสว่าง ผมกำลังรอให้ของขวัญปรากฏตัวอย่างมีความหวังต่อให้เธอจะไล่ก็ช่าง ต่อให้เธอจะไม่สนใจหรือใยดีเค้กที่อยู่ในมือของผมเ
-ของขวัญ-ฉันผลักประตูห้องให้ปิดลงก่อนจะก้าวขาเร็วๆ ไปที่ห้องนอน พยายามเลี่ยงการสบสายตาจากคนที่ฉันตั้งใจชวนเขามาที่นี่ แต่ช้าไปกว่ามือหนา ที่ดึงแขนของฉันเอาไว้ก่อนจะกระชากเข้าหาตัวแล้วโอบกอดตัวฉันเอาไว้ทันที"ฮึก!" ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ลมถึงทำแบบนี้ แต่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้คือคนตัวโตกอดฉันแน่นมากมั
-ของขวัญ-"...สบายใจขึ้นบ้างไหมลูก ยังรู้สึกกลัวอยู่ไหม" แล้วเสียงอบอุ่นเอ่ยถามขึ้นในจังหวัดที่ตัวฉันรวมถึงคุณพ่อและคุณแม่กำลังก้าวขาออกมาจากศาลาวัดวันนี้เป็นวันดีอีกวันที่ฉันมีโอกาสได้มาทำบุญที่วัด นอกเหนือจากความสบายใจที่ได้กลับมาหาพ่อและแม่ที่บ้าน การมีโอกาสได้ทำบุญมันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ
LINE~ [ลมหนาว : มาถึงแล้วนะ กำลังแอบมองคนสวยอยู่ห่างๆ] ข้อความที่แจ้งเตือนบนหน้าจอกระตุ้นให้ฉันเริ่มมองหาแต่ยังไม่มีโอกาสได้พบว่าเป้าหมายอยู่ตรงไหน สายตากลับพลันประสานเข้ากับพี่องศาที่กำลังมองมาที่ฉันพอดี แต่ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นฉันก็เจอพี่ลมหนาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะที่ถัดห่างออกไปไม่ไกลคนที่อยู่ใน

![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





