Mag-log in<3
Nanlaki ang mga mata ko.Wala silang dalang mamahaling pagkain.Ang laman ng mga silver platters ay… bundok-bundok na garlic rice at libo-libong pulang hotdog!“Papa! Ano ‘to?!” gulat kong tanong.“Yan ang paborito ng apo ko! At rinig kong tawag mo sa awasa mo ay Mister Hotdog, hindi ba?! Kaya ipinakain ko sa buong sindikato ang hotdog para pormal nilang kilalanin ang pagsasanib-pwersa natin! WAAAAAAH! Kainin niyo lahat yan kundi ipapapatay ko kayo!” banta ng Supremo habang muling humahagulgol.Natawa nang malakas si Leonrei. Hinapit niya ang baywang ko. “I’m starting to like your father, Roselei.”Nagsimulang kumain ang mga kinatatakutang assassin at sniper ng garlic rice at hotdog nang nakakamay, takot na mapatay ng Supremo.Isang nakakabaliw ngunit nakakatuwang tanawin.Habang nagkakagulo ang lahat sa pagkain at habang karga ng Supremo si Reyleigh na tuwang-tuwa sa bundok ng hotdog, biglang namatay ang mga pangunahing ilaw.Tanging isang malaking spotlight ang tumutok sa aming dalaw
“I was claiming my bride,” matigas na sagot niya.Dahan-dahan, ibinaba niya ang kaniyang kanang kamay mula sa aking baywang, patungo sa aking patag na tiyan.Nanlaki ang mga mata ko. Ang kaniyang magaspang na palad ay marahang humaplos sa aking sinapupunan. Isang nakakabaliw at punong-puno ng pag-ibig na ngiti ang sumilay sa kaniyang labi.“Our second baby,” nanginginig na bulong ni Leonrei, tila hindi makapaniwala. “When Snyder’s files confirmed it… fuck, Roselei. I felt like I could conquer the whole universe. You’re carrying another Feruzzi.”Hinalikan niya ang aking tiyan nang napakatagal.Dug-dug-dug-dug-dug!Hindi ako makatiis, binitawan ko ang hawak kong bulak at mabilis na niyakap ang ulo niya. Humagulgol ako sa balikat niya, ibinubuhos ang lahat ng takot, lahat ng pangungulila, at lahat ng pagmamahal na matagal kong pinigilan.“Mister Hotdog… wag na wag mo na ulit gagawin ang ginawa mo…” iyak ko.Agad siyang tumayo, binuhat ako nang bahagya, at mariing pinagdikit ang aming mga
“Because if I let you out of my sight for even a second, I might lose my goddamn mind thinking this is all just a dream,” seryoso at may diin niyang sagot sabay ngisi na para bang may naiisip siyang kapilyuhan.Dug-dug-dug-dug.Ayan na naman po. Ayan na naman ang puso kong parang nagwawalang kabayo.KLIK.Bumukas ang p***o ng SUV mula sa labas. Isang vanguard ang pormal na yumuko sa amin. “Princess, Sir Feruzzi. The Supremo is waiting inside. The medical and styling team has also prepared a VIP suite for Mr. Feruzzi as per Mr. Valerius’s orders.”“See? Prepared si Snyder,” nakangiti kong sabi na ikinataas ng kilay nito.“Hala?! Nagseselos ka ba?” kantyaw ko.Umismid lang ito.Dahan-dahan kong binuhat ang natutulog na si Reyleigh, pero mabilis na umiling si Leonrei.Kinuha niya ang bata mula sa mga bisig ko nang walang kahirap-hirap, kahit pa sugatan at may benda ang braso niya.“I carry my son. You hold my hand,” maawtoridad na utos niya.Hindi na ako nakipagtalo. Ipinulupot ko ang bra
Pagkalabas ko pabalik sa main entrance hall ng katedral, nakita ko agad ang Supremo na karga-karga si Reyleigh.Ilang sandali pa, lumabas mula sa pasilyo nina Leonrei at Snyder. Nang magtama ang paningin ng Supremo at ni Leonrei, mabilis na binalot ng tensyon ang hangin.Hinihintay ng lahat ang utos ng matandang boss.Tinitigan ng Supremo si Leonrei...Biglang bumaba ang mga balikat ng Supremo. Ibinaba niya ang kaniyang gintong baston.At sa harap ng daan-daang kinatatakutang miyembro ng mafia…“WAAAAAAAAAAAAAH!!!”Isang nakakabinging at malakas na hagulgol ang pinakawalan ng pinakamapanganib na pinuno ng underworld!“P-Papa?!” natataranta kong tawag.Humakbang ang Supremo at walang-awang niyakap kaming dalawa ni Leonrei nang sabay!“Huhuhu! Ang pamilya ng apo ko, buo na!” umiiyak na sigaw ng Supremo. “Tingnan niyo ang apo ko, may buo nang pamilya! At may panibagong amoy hotdog na apo na naman sa loob ng tiyan mo, Roselei! Waaaah! Ang sarap maging lolo!”“Lolo! Why are you crying?” in
Makalipas ang ilang minuto ng nakakalulang kasalan at pagbati.“Stay here with Supremo, Roselei. I need to settle something. A formal turnover,” mababa at seryosong bulong ni Leonrei sa tainga ko habang inilalayo ang kaniyang labi sa akin.Kumunot ang noo ko. “Ano? Saan ka pupunta? P-pero k-kailangan mong ipagamot muna ang mga sugat mo.”“I’m fine, little vendor. Trust me. Valerius and I just need to talk,” hinalikan niya nang mabilis ang noo ko bago lumingon kay Snyder na tahimik na nakatayo sa may gilid ng altar.Nagkatinginan ang dalawa.Tumango si Snyder, bago dahan-dahang naglakad patungo sa sacristy o vestry ng simbahan—isang maliit, pribado, at saradong silid sa likuran ng altar.Sumunod si Leonrei.“Roselei, anak! Hali ka rito! Titingnan ko ang singsing mo!” tawag ng Supremo mula sa labas ng pintuan, buhat-buhat si Reyleigh na tuwang-tuwa sa kaniyang maliit na tuxedo.“S-Susunod po ako, Papa! May aayusin lang po ako sa gown ko saglit!” mabilis kong palusot.Hindi ko pwedeng pal
ROSELEI.WUUUUUUUSSSSH!Umihip nang napakalakas ang malamig na hanging taglamig mula sa nakabukas na dambuhalang pintuan ng katedral, nagpapalipad sa mga puting niyebe papasok sa mismong aisle.Ngunit sa kabila ng yelo sa paligid, pakiramdam ko ay nasusunog ang buong pagkatao ko.Tila huminto ang pag-ikot ng mundo, ang pagpatak ng oras, at ang paghinga ng sandaang caporegime sa loob ng simbahan.Ang lahat ng mata ay nakapako sa mabilis, nakakabigla, at hindi inaasahang paglipad ng dambuhalang blue diamond ring na hinubad ni Snyder mula sa aking daliri.Sa isang iglap, itinaas ni Leonrei ang kaniyang malaki, magaspang, at duguan na kanang kamay.PAK!Sinalo niya ang singsing. Mahigpit. Walang kahit anong pag-aalinlangan.Dug-dug. Dug-dug. Dug-dug.Halos sumabog ang dibdib ko habang nakatitig kay Snyder. Ang asul niyang mga mata ay nanatiling yelo, ngunit sa likod nito ay isang tahimik na kapayapaan.Ibinigay niya ako.Ibinigay niya ang laban, hindi dahil mahina siya, kundi dahil alam ni
ROSELEI RIVAMONTE’S POV“Maniiiii”“Mani! Bili na kayo ng mani! May adobo, may sili, may matamis!” sigaw ko sa hangin kahit wala namang masyadong dumadaan.Masakit ang ulo ko, pagod ang katawan, at amoy alak ang hininga ko.Pero heto ako ngayon, naglalakad pa rin sa madilim at malamig na kalsada ng
APAT NA TAON ANG LUMIPAS.LEONREI FERUZZI’S POV“Daddy, no! I don’t want that! It looks like plastic!”Napabuntong-hininga ako habang hinihilot ang sentido ko. Nasa loob kami ng custom-made na bulletproof black Maybach, binabagtas ang trapikong kalsada ng Maynila.Sa labas, ako ang kinatatakutang p
“M-Ma... nasaan ang baby?” bungad ko.Tumayo ang foster mother ko. Wala man lang reaksyon sa mukha. May kinuha siyang isang maliit na kumot na may bahid ng dugo, at inabot iyon sa akin. Walang galaw. Walang tunog.“P-Patay na,” malamig na sabi niya. “Mahina raw ang baga. Binalot na namin para maipa
“I’m gonna prove na to you, malulula ka sa sarap ng hotdog ko…”Pagkasabi noon, walang pasabi niyang inabot ang labi ko, dinampi ang mainit at malambot niyang labi.Awtomatiko akong napakapit sa leeg niya at napapikit, bigla niyang ginalaw ang mga labi niya, ang halik niya ay mapusok, nag-aalab, at





![Cover your eyes baby [Series 1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

