LOGIN1/4
“Princess Roselei. Feruzzi,” umalingawngaw ang malamig, baritono, at napakapormal na boses ni Snyder Valerius mula sa kabilang linya. Direct call mula sa Kastilyo.“Snyder! Kamusta ka na diyan?” masaya kong bati.Narinig ko ang mahinang paghinga ni Snyder sa kabilang linya—malamig at plantsadong-plantsado tulad ng kaniyang pamilyar na personalidad.“I am fine, Princess. I am calling to deliver the official report regarding the underworld operations,” panimula ni Snyder. “As of 0300 hours today, the Lutos Syndicate has been completely neutralized and wiped off the grid. Their remaining territories have been fully assimilated under the Diamante name.”Napatingin ako kay Leonrei. Tumango lang nang seryoso ang asawa ko.“All localized threats have been eliminated,” patuloy ni Snyder. “The Supremo has officially stepped down and is currently occupying himself with managing his legal business. He sends his regards and demands that you send him videos of Reyleigh every Sunday.”“Naku, ang ma
Bumungad si Leonrei Feruzzi.Ang kinatatakutang CEO ng King Hotdog Corp. at ang Supremo-level Mafia Boss na nangingibabaw sa buong underworld.Pero ngayon? Ang kaniyang pormal na suit jacket ay nakahubad na at nakasabit sa kaniyang braso. Ang manggas ng kaniyang mamahaling puting polo ay nakatupi hanggang siko, na naglalantad sa kaniyang matitigas na muscle at mga ugat sa braso.At ang pinakamatindi... may suot siyang pink floral apron sa ibabaw ng kaniyang pormal na slacks!May hawak siyang tray na may umuusok na platito ng pagkain at isang baso ng mainit na gatas.Napagalit-tawa ako habang nakatingin sa kaniya. “Pusang kinalbo, Mister Hotdog! Anong nakain mo at nag-suot ka ng apron ng mga cook natin sa ibaba? Mukha kang bouncer ng bar na napilitang maging housemate sa Bahay ni Kuya!”Umirap si Leonrei—isang simpleng galaw na mas lalong nagpalabas ng kaniyang napakagwapong mukha kahit may maliit pang marka ng lumang sugat sa kaniyang panga.“Shut up, little vendor,” malamig niyang sa
ROSELEI FIRUZZI’S POVPusang kinalbo.Kung may magsasabi sa akin limang taon na ang nakararaan habang nakabilad ako sa ilalim ng tirik na araw sa kanto ng Recto, hawak ang maruming basket ng maanghang kong mani at pinapagalitan ng mga bwisit kong foster parents, na balang araw ay hihiga ako sa isang king-sized bed sa loob ng isang palasyong mansyon sa Maynila... malamang binatukan ko 'yon at pinagbenta ng limang balot ng mani para magising sa katotohanan.Pero heto ako ngayon.Lumipas ang dalawang buwan simula noong nakakalulang kasalan at barilan sa Japan. Ang malamig, nagyeyelo, at nakakaamaze na winter ng Kyoto ay napalitan na ng mainit at maalinsangang sikat ng araw ng Pilipinas na umaabot sa loob ng napakalawak naming kwarto sa Mansyon ng mga Feruzzi.Bumangon ako nang dahan-dahan mula sa malambot at mamahaling kama.Suot ko ang isang oversized na itim na nightshirt ni Leonrei. Sobrang laki niyon sa akin noong araw, pero ngayon kahit wala pang baby bump ay pakiramdam ko ang bigat
Nanlaki ang mga mata ko.Wala silang dalang mamahaling pagkain.Ang laman ng mga silver platters ay… bundok-bundok na garlic rice at libo-libong pulang hotdog!“Papa! Ano ‘to?!” gulat kong tanong.“Yan ang paborito ng apo ko! At rinig kong tawag mo sa awasa mo ay Mister Hotdog, hindi ba?! Kaya ipinakain ko sa buong sindikato ang hotdog para pormal nilang kilalanin ang pagsasanib-pwersa natin! WAAAAAAH! Kainin niyo lahat yan kundi ipapapatay ko kayo!” banta ng Supremo habang muling humahagulgol.Natawa nang malakas si Leonrei. Hinapit niya ang baywang ko. “I’m starting to like your father, Roselei.”Nagsimulang kumain ang mga kinatatakutang assassin at sniper ng garlic rice at hotdog nang nakakamay, takot na mapatay ng Supremo.Isang nakakabaliw ngunit nakakatuwang tanawin.Habang nagkakagulo ang lahat sa pagkain at habang karga ng Supremo si Reyleigh na tuwang-tuwa sa bundok ng hotdog, biglang namatay ang mga pangunahing ilaw.Tanging isang malaking spotlight ang tumutok sa aming dalaw
“I was claiming my bride,” matigas na sagot niya.Dahan-dahan, ibinaba niya ang kaniyang kanang kamay mula sa aking baywang, patungo sa aking patag na tiyan.Nanlaki ang mga mata ko. Ang kaniyang magaspang na palad ay marahang humaplos sa aking sinapupunan. Isang nakakabaliw at punong-puno ng pag-ibig na ngiti ang sumilay sa kaniyang labi.“Our second baby,” nanginginig na bulong ni Leonrei, tila hindi makapaniwala. “When Snyder’s files confirmed it… fuck, Roselei. I felt like I could conquer the whole universe. You’re carrying another Feruzzi.”Hinalikan niya ang aking tiyan nang napakatagal.Dug-dug-dug-dug-dug!Hindi ako makatiis, binitawan ko ang hawak kong bulak at mabilis na niyakap ang ulo niya. Humagulgol ako sa balikat niya, ibinubuhos ang lahat ng takot, lahat ng pangungulila, at lahat ng pagmamahal na matagal kong pinigilan.“Mister Hotdog… wag na wag mo na ulit gagawin ang ginawa mo…” iyak ko.Agad siyang tumayo, binuhat ako nang bahagya, at mariing pinagdikit ang aming mga
“Because if I let you out of my sight for even a second, I might lose my goddamn mind thinking this is all just a dream,” seryoso at may diin niyang sagot sabay ngisi na para bang may naiisip siyang kapilyuhan.Dug-dug-dug-dug.Ayan na naman po. Ayan na naman ang puso kong parang nagwawalang kabayo.KLIK.Bumukas ang p***o ng SUV mula sa labas. Isang vanguard ang pormal na yumuko sa amin. “Princess, Sir Feruzzi. The Supremo is waiting inside. The medical and styling team has also prepared a VIP suite for Mr. Feruzzi as per Mr. Valerius’s orders.”“See? Prepared si Snyder,” nakangiti kong sabi na ikinataas ng kilay nito.“Hala?! Nagseselos ka ba?” kantyaw ko.Umismid lang ito.Dahan-dahan kong binuhat ang natutulog na si Reyleigh, pero mabilis na umiling si Leonrei.Kinuha niya ang bata mula sa mga bisig ko nang walang kahirap-hirap, kahit pa sugatan at may benda ang braso niya.“I carry my son. You hold my hand,” maawtoridad na utos niya.Hindi na ako nakipagtalo. Ipinulupot ko ang bra
“M-Ma... nasaan ang baby?” bungad ko.Tumayo ang foster mother ko. Wala man lang reaksyon sa mukha. May kinuha siyang isang maliit na kumot na may bahid ng dugo, at inabot iyon sa akin. Walang galaw. Walang tunog.“P-Patay na,” malamig na sabi niya. “Mahina raw ang baga. Binalot na namin para maipa
ROSELEI RIVAMONTE’S POVMasakit.Iyon ang unang pumasok sa isip ko nang unti-unting magising ang diwa ko.Parang binugbog ang buong katawan ko. Dumilat ako at sinalubong ang manipis na sinag ng araw mula sa basag na bintana ng abandonadong kwarto.Gumalaw ako at naramdaman ko ang isang mabigat na b
“I’m gonna prove na to you, malulula ka sa sarap ng hotdog ko…”Pagkasabi noon, walang pasabi niyang inabot ang labi ko, dinampi ang mainit at malambot niyang labi.Awtomatiko akong napakapit sa leeg niya at napapikit, bigla niyang ginalaw ang mga labi niya, ang halik niya ay mapusok, nag-aalab, at
APAT NA TAON ANG LUMIPAS.LEONREI FERUZZI’S POV“Daddy, no! I don’t want that! It looks like plastic!”Napabuntong-hininga ako habang hinihilot ang sentido ko. Nasa loob kami ng custom-made na bulletproof black Maybach, binabagtas ang trapikong kalsada ng Maynila.Sa labas, ako ang kinatatakutang p







