The Ruthless Billionaire's Runaway Maid

"Hoy, bente pesos na lang ang natitira sa wallet ko, tapos itong manok na ito, ang tigas pa parang bato!" sigaw ko sa gitna ng palengke habang gigil na hawak ang isang frozen na manok na kasing-tigas ng hollow block.

Walang mapagpilian kundi bilhin ito dahil gutom na si Mama sa bahay at kailangan ko ng ulam na pagkakasyahin. Naglalakad ako pauwi sa malaking subdivision kung saan ako namamasukan sa mga mansyon bilang panandaliang helper. Paglampas ko sa gate ng pinakamalaking mansyon sa dulo, may napansin akong lalaking naka-all black na nag-aabang sa dilim. Ang bilis niyang umakyat sa mataas na bakal na bakod. Magnanakaw.

Hindi ko na inisip ang panganib sa buhay ko o ang baka makulong ako. Itinira ko nang buong lakas ang hawak kong frozen na manok sa direksyon ng lalaki habang tumatakbo ako palapit. Tumpak. Tumama ang ulo ng manok sa batok niya. Lagapak ang bagsak ng lalaki sa loob ng damuhan.

"Magnanakaw! Tulong! May nakapasok sa loob ng mansyon!" sigaw ko habang kinakalampag ang gate.

Hindi ko inasahan na biglang bubukas ang gate. Ang daming security na lumabas, kasunod ang isang lalaking mukhang hari sa bagsik. Naka-suit siya kahit dis-oras na ng gabi. Tiningnan niya ang nakabulagtang lalaki sa damuhan, tapos tumingin siya sa akin. Ang talim ng mga mata niya, parang kaya akong hiwain nang walang kutsilyo.

"Sino ka at bakit may dala kang frozen na manok sa property ko?" tanong niya habang papalapit sa akin.

"Sir, magnanakaw po 'yan! Binato ko ng manok para tumigil siya sa pag-akyat sa bakod niyo!" sagot ko habang pinagpag ang kamay ko na nananakit pa sa impact ng pagbato.

Tiningnan niya ang manok na nasa damuhan, tapos ibinalik ang tingin sa akin. Ang seryoso ng mukha niya na halos hindi na siya makahinga sa galit.

"Dahil sa manok mo, naputol ang plano ng taong 'yan na nakawin ang mga importanteng dokumento ko," sabi niya habang humakbang palapit. Ramdam ko ang presensya niya, matangkad at nakakatakot.

"So, ibig sabihin ba nito, dapat mo akong pasalamatan dahil nailigtas ko ang mga dokumento mo?" sagot ko nang deretsahan, hindi natitinag sa titig niya.

"Pasalamatan? Iuuwi kita sa pulisya dahil sa gulo na idinulot mo sa gate ko. Sino ang nagpadala sa'yo rito?"

"Sige, dalhin mo ako, basta sagot mo ang pamasahe ko pauwi pagkatapos dahil ubos na ang pera ko pambili ng manok na ipinambato ko sa magnanakaw mo!"

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, tila sinusuri ang bawat hibla ng pagkatao ko. Hindi siya kumukurap, hindi siya ngumingiti, at ramdam ko ang tensyon sa paligid namin. Lumapit siya nang bahagya, sapat para maamoy ko ang mamahaling pabango niya na humahalo sa amoy ng manok na nasa sahig.

"Hindi ka na kailangang mag-alala sa pamasahe mo dahil sisiguraduhin kong pagbabayarin kita ng higit pa sa presyo ng manok na 'yan simula ngayon," sabi niya habang senenyasan ang mga guwardiya na hawakan ako.

"Hoy, ano bang gagawin niyo sa akin? Hindi ako magnanakaw!" pagpupumiglas ko nang hawakan ako ng dalawang guwardiya sa braso.

"Hindi kita ikukulong, pero simula bukas, dito ka na magtatrabaho sa mansyong ito para bayaran ang lahat ng gulong ginawa mo," sagot niya habang tinalikuran ako at naglakad papasok ng pinto.

"Ano? Hindi ako aplikante! Bitawan niyo ako!" sigaw ko habang hatak-hatak nila ako papasok sa napakalamig at napakadilim na pasilyo ng mansyon.

"Dito ang magiging bagong kulungan mo at sisiguraduhin kong hindi ka na makakaalis nang hindi mo natatapos ang lahat ng utang na loob mo sa akin," huling sabi niya bago niya tuluyang isara ang mabigat na pinto sa harap ko.

"Bitiwan niyo ang babaeng iyan at lumabas kayong lahat," utos ko sa mga security na halos pasanin na ang makulit na babaeng ito.

Binitiwan nila ang babae at agad siyang nagpagpag ng damit na parang wala siyang ginawang krimen sa mismong bakuran ko. Nakita ko ang manok na nahulog sa damuhan... ang mismong sandata na tumama sa batok ko kanina. Pakiramdam ko ay naghihiganti ang tadhana sa akin ngayong gabi dahil sa sakit ng batok ko.

"Ano na naman ang gusto mong mangyari? Balak mo ba akong barilin gamit ang frozen na manok na yan?" tanong ko habang tinitigan siya nang diretso sa mata.

"Sir... hindi po ako magnanakaw! Akala ko talaga masamang loob kayo dahil gabi na at umaakyat kayo sa sarili niyong bakod... sino ba namang matino na bilyonaryo ang dumadaan sa gate na hindi gumagamit ng remote?" sagot niya nang may matapang na mukha.

Napahawak ako sa batok ko at napangisi nang bahagya. Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis dahil sa kapal ng mukha ng babaeng ito. Ang buong mansyon ay gising dahil sa sigaw niya at ang mga staff ko ay nakatago na sa likod ng mga pader dahil sa takot na baka mapagalitan sila.

"Ang pangalan ko ay Franco Voltaire. At sa ginawa mo... nasira ang engagement ng usapan ko sa isang business partner na dapat ay dumaan sa secret entrance na iyon," paliwanag ko habang nilapitan ko siya.

"Eh di sorry po! Hindi ko naman alam na may secret entrance kayo na mukhang hideout ng mga bida sa pelikula... pwede na ba akong umuwi?" tanong niya habang nagmamadaling kuhanin ang plastik ng manok sa sahig.

"Hindi ka uuwi dahil kailangan mong magbayad sa ginulo mo. Ang security breach na ginawa mo ay nagkakahalaga ng malaking halaga... at dahil wala kang pambayad, ikaw ang magsisilbing maid ko simula ngayong gabi," wika ko habang kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang head housekeeper.

Nanlaki ang mga mata niya at parang gusto niyang tumakbo pero huli na dahil hinarangan na siya ng dalawang maid na papalapit sa amin. Ang bawat kilos niya ay nagpapakita ng labis na pagkabigla ngunit nananatili siyang palaban. Ito ang unang pagkakataon na may humarap sa akin nang hindi nanginginig ang boses.

"Maid? Hoy Mr. Bilyonaryo... hindi ako maid! May pangarap ako sa buhay at hindi kasama doon ang maglinis ng malawak mong mansyon!" sigaw niya habang sinusubukan niyang maglakad palayo.

"Kung hindi ka magtatrabaho dito... tatawagan ko ang pulisya ngayon din at sasabihing may tinangkang pumasok at umatake sa akin," sagot ko habang pinakita ko ang screen ng phone ko na nasa dial na ng presinto.

Huminto siya at lumingon sa akin nang may galit na aura. Ang bawat galaw niya ay parang kidlat na bumibigat sa loob ng dibdib ko. Ramdam ko ang pagbabago ng ihip ng hangin sa loob ng malaking sala na puno ng mamahaling gamit.

"Napaka-unfair mo! Sige... magtatrabaho ako pero tandaan mo... sisiguraduhin kong hindi mo magugustuhan ang bawat araw na makakasama mo ako," hamon niya habang itinapon niya ang manok sa ibabaw ng hapag kainan.

Tumingin ako sa kanya nang seryoso at lumapit nang bahagya para maramdaman niya ang kapangyarihan ko sa loob ng mansyong ito. Ang mga staff ay tahimik na nakamasid at hinihintay ang susunod na mangyayari sa aming dalawa.

"Matutuwa ako... dahil sa wakas ay mayroon na akong bago at nakakaaliw na laruan sa loob ng bahay na ito," wika ko habang tinalikuran ko na siya para pumasok sa study room ko.