Ang Viral Application

Kabanata 4

Mabilis ang hakbang ni Jesza Reyes habang papasok sa pediatric ward ng St. Mariana Children’s Hospital. Kakasimula pa lang ng kanyang shift, ngunit ramdam niya agad ang kakaibang enerhiya sa paligid. Ang mga dumaang intern ay napapatingin sa kanya sabay bulong. Ang mga kapwa niya nurse sa nurse's station ay biglang tumahimik nang makita siya.

Kumunot ang noo ni Jesza. Kinuha niya ang kanyang clipboard. “May dumi ba ako sa mukha?” tanong niya sa matalik na kaibigang si Nurse Sarah.

Hindi sumagot si Sarah. Sa halip, dahan-dahan nitong iniharap ang screen ng cellphone nito sa mukha ni Jesza. May malawak at nakakalokong ngiti sa mga labi ng kaibigan.

“Girl, kilalanin ang bago nating internet celebrity,” pang-aasar ni Sarah.

Tumingin si Jesza sa screen. Nanlaki ang kanyang mga mata. Lumanding ang paningin niya sa isang pamilyar na larawan. Iyon ang kinuha niyang litrato noong nakaraang taon habang nakangiti siya sa ilalim ng puno sa isang park. Ngunit hindi ang larawan niya ang nagpapatak sa kanyang panga. Kundi ang caption na nakasulat sa itaas nito.

HUSBAND APPLICATION FOR MY MOMMY JESZA

Qualifications for my future Daddy:

Dapat mabait at hindi pinapaiyak si Mommy.

Dapat mayaman para hindi na mag-overtime si Mommy sa ospital at hindi na siya mapagod.

Dapat guwapo para bagay sila ni Mommy dahil maganda ang mommy ko.

Dapat love ako at love si Mommy habangbuhay.

Nakalagay sa ibaba ang kanyang email address na ginagamit para sa mga transaksyon sa eskwelahan ni Eli. At ang mas malala? Mayroon na itong mahigit isang daang libong shares, dalawang daang libong likes, at libo-libong komento.

Viral na ang post.

Binitawan ni Jesza ang clipboard sa lamesa. Nakaramdam siya ng matinding init na umakyat sa kanyang mga pisngi hanggang sa kanyang mga tainga. Labis siyang napahiya. Gusto niyang magpalamon sa lupa sa tindi ng hiya.

“E-Eli…” nanginginig ang boses na bulong ni Jesza. Alam niya. Sigurado siya. Ang anak niyang makulit at mapaglaro ang may gawa nito.

“Tingnan mo ang mga komento, Jesza! Ang daming nag-apply!” Tumawa si Sarah at sinimulang basahin ang mga nakasulat sa screen.

Sabi ng isa, 'Handa po akong mag-resign sa trabaho ko para maging full-time house husband ni Mommy Jesza!'

Mayroon pa rito, ‘Pasok ako sa qualifications 1, 3, at 4. Sa number 2, pwede bang installment muna?’

At may isa pang nag-comment, ‘Ang cute ng anak! Deserve ni Mommy ng bilyonaryong tapat!’

“Manahimik ka nga, Sarah!” Mabilis na inagaw ni Jesza ang cellphone ng kaibigan at pinindot ang power button nito. Nagmamadali niyang kinuha ang sarili niyang telepono sa bulsa at mabilis na nag-dial.

Sumagot si Aling Nena, ang babysitter ni Eli kapag nasa eskwelahan o nasa trabaho siya.

“Aling Nena! Si Eli po? Nasaan siya?” tarantang tanong ni Jesza habang naglalakad patungo sa bakanteng hallway ng ospital.

“Naku, Jesza, nasa eskwelahan pa si Eli. Bakit? May problema ba?” takang tanong ng matanda sa kabilang linya.

Napasapo si Jesza sa kanyang noo. Huminga siya nang malalim, pilit na pinapakalma ang nagwawalang dibdib. “Wala po, Aling Nena. Sige po, salamat. Pakisabi po kay Eli, may pag-uusapan kami pag-uwi niya.”

Ibinaba ni Jesza ang telepono. Pakiramdam niya ay hindi na niya kayang humarap sa mga tao ngayong araw. Mabilis niyang kinuha ang isang surgical mask sa bulsa at isinuot ito, umaasang maitatago nito ang kanyang mukha mula sa mga pasyente at doktor na malamang ay nakakita na rin ng viral post ng kanyang anak. Ang tahimik at pribadong buhay na iningatan niya sa loob ng anim na taon ay gumuho dahil sa isang online application.

Samantala, sa kabilang bahagi ng lungsod, seryoso ang atmospera sa loob ng Vale Corporation.

Malamig ang opisina ng CEO. Ngunit mas malamig ang lalaking nakaupo sa likod ng malaking mahogany desk. Si Damon Vale. Anim na taon ang lumipas, ngunit tila hindi siya tumanda. Mas naging hulmado ang kanyang mga panga, mas lumalim ang seryosong tingin ng kanyang mga mata, at mas naging mailap ang kanyang presensya.

Siya ay isang kilalang workaholic. Walang katapusan ang mga meeting. Walang tigil ang pagpirma ng mga kontrata. Ang buhay niya ay umiikot lang sa mga numero, stocks, at pagpapalago ng kumpanya. Para sa mga empleyado niya, si Damon ay isang robot na walang emosyon. Isang makina na walang pakiramdam.

Ang totoo, emotionally empty si Damon. Anim na taon na ang nakalilipas mula nang magising siya sa isang malamig na umaga na wala na ang babaeng tanging nagbigay ng kulay sa kanyang mundo. Hindi siya nakapagtapat kay Jesza noon. Hindi niya nasabi rito na ang arranged marriage na pinag-uusapan nila ng kanyang ina ay isang bagay na tinatanggihan niya nang buong lakas. Ngunit bago pa man niya maayos ang lahat, bigla na lang itong naglaho na parang bula.

Hinalughog niya ang buong bansa. Ginamit niya ang lahat ng kanyang pera at kapangyarihan para mahanap si Jesza, ngunit nabigo siya. Tila ba may isang malakas na pwersa na sadyang nagbura sa mga bakas ng dalaga. Sa huli, sumuko ang kanyang mga tauhan, ngunit ang puso niya ay nanatiling nakakulong sa nakaraan. Hindi siya nag-move on. Hindi niya pinapasok ang ibang babae sa kanyang buhay, kahit si Celeste Laurent na ilang taon ding sumubok na makuha siya.

Bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok ang kanyang trusted assistant na si Mark, dala ang ilang mga folder ng ulat para sa darating na board meeting.

Ibinaba ni Damon ang kanyang mamahaling panulat. “Is everything ready for the 2:00 PM presentation, Mark?”

“Yes, Sir. Lahat po ay maayos na,” sagot ni Mark.

Ngunit pagkatapos magsalita, hindi ito agad umalis. Nanatili itong nakatayo sa harap ng lamesa, hawak ang sarili nitong tablet at medyo nag-aalangan ang mukha.

Tumingin si Damon dito ng matalim. “May kailangan ka pa?”

“Ah… Sir, mayroon lang po sanang gustong ipakita ang marketing team sa inyo. Hindi po ito tungkol sa negosyo, pero kasalukuyan po itong pinag-uusapan sa buong corporate floor. Maging ang mga empleyado sa ibaba ay hindi nagtatrabaho ng maayos dahil dito,” paliwanag ni Mark, medyo kinakabahan.

Napakunot ang noo ni Damon. Agad na nagbago ang kanyang timpla. Galit siya sa mga empleyadong nag-aaksaya ng oras sa trabaho. “Ano ’yan? Kung walang kwentang tsismis ’yan, sabihin mo sa kanila na maaari silang mag-impake ng kanilang mga gamit ngayon din.”

“Tungkol po ito sa isang viral post, Sir,” mabilis na depensa ni Mark habang inilalapag ang tablet sa harap ni Damon. “Isang bata po ang nag-post ng ‘Husband Application’ para sa kanyang ina. Nakakatawa po nung una, pero naging malaking usapan sa business circles dahil ang isa sa mga qualifications ng bata ay dapat ‘mayaman’ ang magiging tatay niya para hindi na mag-overtime ang mommy niya sa ospital. Maraming bilyonaryo at CEO ang tinatag ng mga netizens bilang biro at isa kayo doon.”

Huminga ng malalim si Damon, naiinis sa kababawan ng kanyang mga tauhan. “I don’t care about social media trends, Mark. Alisin mo ’yan sa harap ko.”

“Sir… pakiusap, tingnan niyo muna ang larawan nung mommy,” giit ni Mark, na tila may kakaibang alam na hindi pa napapansin ng kanyang amo. “Parang… parang pamilyar po kasi siya.”

Dahil sa pamimilit ng kanyang assistant, ibinalik ni Damon ang kanyang tingin sa tablet. Inabot niya ito nang walang gana. Plano lang niyang tingnan ito nang mabilis para mapatunayan kay Mark na wala siyang oras sa mga ganoong bagay.

Ngunit nang bumaba ang kanyang tingin sa screen, tila huminto ang pag-ikot ng mundo.

Tumigil ang kanyang paghinga. Ang kanyang mga daliri na humahawak sa tablet ay biglang nanginig. Ang kanyang puso na anim na taon nang natutulog ay biglang tumibok nang napakabilis, napakalakas.

Ang larawan sa post…

Isang babaeng may simpleng cream dress, nakatayo sa ilalim ng isang malaking puno, at may ngiting kayang tunawin ang pinakamalamig na yelo sa kanyang puso. Ang larawang iyon ay ang mismong larawan na kinuha niya anim na taon na ang nakalipas sa park, gamit ang sarili niyang cellphone.

Ang mukhang iyon. Ang mga matang iyon. Ang mga labi na gabi-gabi niyang napapanaginipan sa gitna ng kanyang kalungkutan.

Hindi siya pwedeng magkamali. Kilala niya ang bawat anggulo ng mukhang ’yon. Kahit lumipas pa ang isandaang taon, hinding-hindi niya malilimutan ang babaeng nagmamay-ari ng kanyang puso.

Tumingin si Damon sa pangalang nakasulat sa caption ng post ng bata.

Mommy Jesza.

Napatayo si Damon mula sa kanyang marangyang upuan, dahilan upang mayanig ang ilang gamit sa kanyang lamesa. Napakapit siya sa gilid ng desk, habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa screen ng tablet, tila ba natatakot na kapag pumikit siya ay bigla na namang maglaho ang larawan.

Napakunot ang noo niya nang mabasa ang nakasulat. Qualifications for my future Daddy... May anak na siya?

Isang matinding emosyon ang biglang sumakop sa buong pagkatao ni Damon—halo ng gulat, galit, pangungulila, at isang hindi maipaliwanag na pag-asa. Natagpuan niya na rin ang babaeng matagal niyang hinahanap. At sa pagkakataong ito, hindi niya na papayagang makawala pa ito muli.

Tumingin si Mark sa kanyang amo, bakas ang gulat sa reaksyon nito. “Sir? Okay lang po ba kayo?”

Hindi sumagot si Damon. Ang kanyang buong atensyon ay nasa larawan lang ng dalaga. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang kamay at hinawakan ang screen ng tablet, eksakto sa bahagi kung nasaan ang mukha ng babae.

“Jesza…”