Temporary Daddy Candidate

KABANATA 6

Mabilis ang paghinga ni Jesza habang hila-hila si Eli papasok sa kanilang maliit na apartment. Ni-lock niya agad ang pinto. Isinandal niya ang kanyang likod dito at pumikit nang mariin. Nanginginig pa rin ang kanyang mga tuhod. Ang tagpong iyon sa ospital, ang muling pagpapakita ni Damon Vale, ay tila isang masamang panaginip na ayaw niyang magising.

“Mommy, nasasaktan po ako,” mahinang bulong ni Eli.

Mabilis na idinilat ni Jesza ang kanyang mga mata. Nakita niya ang pamumula sa maliit na pulso ng anak. Agad siyang lumuhod at hinawakan ito ng marahan. “Patawad, baby. Patawad. Nasaktan ba kita? Hindi sinasadya ni Mommy.”

Umiling si Eli, ngunit matalino ang kanyang mga mata. “Mommy, bakit ka po ba natatakot sa kanya? Siya ba ang dahilan kung bakit ka umiiyak gabi-gabi?”

Natigilan si Jesza.

Hindi niya alam kung paano sasagutin ang anak. Bago pa man siya makapagsalita, isang serye ng marahang katok ang narinig mula sa labas ng pinto.

Napatayo si Jesza. Alam niya kung sino iyon.

“Jesza, buksan mo ang pinto. Mag-usap tayo,” boses ni Damon mula sa labas. Mababa ito, ngunit may awtoridad na hindi pwedeng balewalain.

“Umalis ka na, Damon! Wala tayong dapat pag-usapan!” sigaw ni Jesza habang pilit na pinipigilan ang sarili na maiyak muli.

Ngunit bago pa man niya mapigilan ang kanyang anak, mabilis na lumapit si Eli sa pinto. Sa isang iglap, pinaliko ng bata ang lock at binuksan ang pinto.

Pumasok si Damon. Agad na sumikip ang maliit na sala ng apartment dahil sa kanyang presensya. Suot pa rin niya ang kanyang charcoal gray na suit, ngunit maluwag na ang kanyang katali sa leeg. Tumingin siya kay Jesza, pagkatapos ay ibinaba ang tingin kay Eli.

“Damon, pakiusap—” panimula ni Jesza.

“Nandito ako para mag-apply,” pagputol ni Damon.

Napakunot ang noo ni Jesza. “Ano?”

Kinuha ni Damon ang kanyang tablet mula sa kanyang bag at ipinakita ang viral post ni Eli. Isang seryosong mukha ang hinarap niya sa bata. “Nakita ko ang post mo sa internet. Sabi rito, naghahanap ka ng husband para sa mommy mo at daddy para sa iyo. I am here to submit my application.”

Nagpanggap si Damon na interesado lang siya sa aplikasyon para hindi mabigla si Jesza. Alam niyang kapag pinilit niya agad ang usapan tungkol sa kanilang nakaraan o kung sino ang ama ng bata, lalong tatakbo si Jesza palayo. Kailangan niyang maglaro ayon sa patakaran ng bata para makapanatili sa tabi nila.

Nanlaki ang mga mata ni Eli sa tuwa. “Talaga po? Mag-a-apply ka?”

“Eli, hindi maaari!” pigil ni Jesza, ngunit huli na.

“Opo! Pasok na pasok ka sa qualifications, Mister!” masiglang sabi ni Eli. Hinila ng bata ang kamay ni Damon patungo sa lumang sofa. “Upo po kayo rito. Ako ang mag-i-interview sa inyo.”

Naupo si Damon sa sofa na tila ba ito ang pinakamahalagang upuan sa isang board meeting. Samantala, palihim na niyang inoobserbahan ang bawat galaw ni Eli. Hindi niya maalis sa kanyang isip ang pakiramdam na may malalim silang koneksyon. Ang paraan ng paglakad ng bata, ang ekspresyon ng mukha nito kapag nag-iisip, lahat ay pamilyar.

Gagawa siya ng palihim na imbestigasyon. Kakailanganin niyang kumuha ng DNA sample. Ngunit sa ngayon, kailangan muna niyang manatili rito.

Mabilis na kinuha ni Eli ang isang maliit na notebook at isang makulay na ballpen. Umupo ang bata sa sahig, nakaharap kay Damon.

“Pangalan po?” tanong ni Eli, seryoso ang boses.

“Damon Vale,” sagot ng CEO, na tila ba nakikipag-negosasyon sa isang multi-milyong kontrata.

“Trabaho?”

“CEO ng Vale Corporation.”

Tumango-tango si Eli at may isinulat sa notebook. “Mayaman. Check. Guwapo. Check. Mabait… hindi ko pa alam.” Tumingala si Eli at tinitigan si Damon. “Hindi mo ba pinapaiyak si Mommy?”

Bumigat ang dibdib ni Damon. Tumingin siya kay Jesza na kasalukuyang nakatayo sa may pinto ng kusina, naka-cross ang mga braso at masama ang tingin sa kanya. “Hindi ko siya gustong paiyakin. At hinding-hindi ko na siya papaiyakin muli.”

Nairita si Jesza sa narinig. “Damon, tigilan mo na ‘tong kalokohan na ito. Eli, pumasok ka sa kwarto mo.”

“Mamaya na po, Mommy! Nag-i-interview pa ako ng Daddy Candidate Number One!” sagot ni Eli.

Humarap muli ang bata kay Damon at naglabas ng isang pirasong papel na may mga guhit. “Mister Damon, para malaman mo, marami kang kalaban. May mga nag-email na ibang applicants.”

Ginamit ni Eli ang pagkakataong ito para pagselosin si Damon. “May isang doktor po sa ospital ni Mommy, si Doc Mike. Palagi niyang binibigyan ng tsokolate si Mommy. At saka si Kuya Jayson, ‘yung nag-de-deliver ng tubig dito, palagi niyang binubuhat ang mabibigat para kay Mommy.”

Humigpit ang hawak ni Damon sa kanyang tuhod. Naramdaman niya ang biglang pag-init ng kanyang ulo sa ideya na may ibang lalaking umaaligid kay Jesza. Isang doktor at isang delivery guy?

“I can buy the whole chocolate factory for your mommy, Eli,” seryosong sabi ni Damon, bakas ang selos sa kanyang boses. “And I can hire a hundred people to carry her things.”

Natawa si Eli nang mahina. Inilabas ng bata ang kanyang scorecard. Isang talahanayan na may mga kategorya.

Kayamanan - 10/10

Kagwapuhan - 10/10

Kabaitan - 5/10

Pagmamahal kay Mommy - 0/10

“Mababa pa ang score mo sa pagmamahal kay Mommy, Mister Damon,” sabi ni Eli habang ipinapakita ang scorecard. “Kailangan mo pang mag-effort.”

Naging mabilis ang mga sumunod na oras. Hindi umalis si Damon ng apartment kahit anong pagtataboy ang gawin ni Jesza. At si Eli naman ay todo ang push para maging malapit ang dalawa.

Nang sumapit ang oras ng hapunan, hindi hinayaan ni Eli na umalis si Damon.

“Dito ka na po kumain, Daddy Candidate,” aya ni Eli habang hihilahin ang laylayan ng suit ni Damon patungo sa maliit na lamesa sa kusina.

Walang nagawa si Jesza kundi maghain ng simpleng ulam—pritong isda at ginisang gulay. Ito ang karaniwang pagkain nila, malayo sa mga mararangyang steak at tsaa na nakasanayan ni Damon sa mga mamahaling restaurant.

Inasahan ni Jesza na magrereklamo si Damon o kaya ay hindi ito kakain. Subalit nagulat siya nang makitang umupo si Damon nang walang pag-aalinlangan. Pinanuod niya ito habang sumasabay kumain kay Eli.

“Masarap po ba, Daddy Candidate?” tanong ni Eli habang may kanin pa sa gilid ng labi nito.

Kumuha si Damon ng tissue at marahang pinunasan ang dumi sa mukha ng bata. Isang galaw na napaka-natural, tila ba matagal na niya itong ginagawa. “Masarap. Ito ang pinakamasarap na hapunan na kinain ko sa loob ng anim na taon.”

Tumingin si Damon kay Jesza pagkasabi niyon. Ang kanyang mga mata ay puno ng sinseridad na nagpabilis sa tibok ng puso ng babae.

Pagkatapos kumain, hindi pa rin hinayaan ni Eli na makapagpahinga ang CEO. Lumapit ang bata bitbit ang isang malaking karton na may mga nakadikit na makukulay na papel at glitters. Ito ang kanyang school project para sa susunod na linggo.

“Daddy Candidate, hawakan mo po ito nang mahigpit,” utos ni Eli habang ipinapahawak kay Damon ang dulo ng karton. “Magdidikit ako ng mga stars.”

Nakatitig lang si Jesza mula sa malayo. Ang makapangyarihang CEO ng Vale Corporation, ang lalaking kinatatakutan sa business world, ay kasalukuyang nakaupo sa sahig ng kanyang maliit na apartment. May mga bakas ng glitters sa kanyang mamahaling suit, at may pandikit ang kanyang mga daliri, ngunit wala man lang bakas ng inis sa kanyang mukha.

Dahan-dahang napansin ni Jesza ang pagbabago kay Damon.

“Mas mabait ito ngayon kumpara sa Damon na kilala ko noon,” isip ni Jesza. Mas soft ang paraan ng pagsasalita niya, lalo na kapag kinakausap niya si Eli. Ang bawat tingin niya sa bata ay may kasamang malalim na pag-aalaga. Mas sincere siya ngayon.

Noong una, akala ni Jesza ay magiging marahas si Damon at gagamitin ang kapangyarihan nito para guluhin ang buhay niya. Ngunit ang nakikita niya ngayon ay isang lalaking handang magpakababa para lang makasama sila.

“Eli, oras na ng pagtulog,” saway ni Jesza nang makitang humihikab na ang bata.

“Opo, Mommy,” sagot ni Eli. Humaharap siya kay Damon at tinaas ang kanyang mga kamay. “Goodnight po, Daddy Candidate. Bukas po uli ang interview.”

Binuhat ni Damon ang bata at dinala sa kwarto nito. Inihiga niya ito sa kama at kinumutan. Bago siya lumabas, hinalikan niya ang noo ng bata. Isang gawi na naging dahilan upang mapahinto si Jesza na nakasubaybay sa pintuan.

Nang makatulog na si Eli, lumabas si Damon sa sala. Sumunod si Jesza, bitbit ang isang basong tubig.

“Damon, seryoso ako. Kailangan mo nang umalis,” mahinang sabi ni Jesza, pilit na pinapanatili ang distansya. “Huwag mo nang ituloy itong pagpapanggap mo sa husband application. Hindi mo naman kailangan gawin ‘to.”

Humarap si Damon sa kanya. Lumapit siya nang isang hakbang, dahilan upang mapaurong si Jesza hanggang sa sumandal ito sa dingding.

“Hindi ako nagpapanggap, Jesza,” mababa at mariing sabi ni Damon. “Kung ito lang ang tanging paraan para manatili ako sa tabi mo at ng bata, gagawin ko. Handa akong maging candidate araw-araw hanggang sa makuha ko muli ang tiwala mo.”

“Masyadong masalimoot ang mundo mo, Damon. At may anak ako. Hindi mo alam kung anong klaseng gulo ang pinapasok mo,” giit ni Jesza, nangingilid ang mga luha.

“I don't care about the world, Jesza. Ang mahalaga sa akin ay ikaw… kayo,” sagot ni Damon. Tinitigan niya ang dalaga ng matagal bago bumuntong-hininga. “Aalis na ako para makapagpahinga kayo. Ngunit babalik ako bukas.”

Naglakad si Damon patungo sa pinto. Ngunit napadako ang kanyang paningin sa isang maliit na cabinet sa tabi ng TV. May nakapatong doon na isang lumang picture frame.

Nilapitan ito ni Damon habang abala si Jesza sa pagkuha ng kanyang bag sa kusina.

Inabot niya ang frame. Ito ay larawan ni Eli noong sanggol pa lamang ito. Marahil ay ilang buwan pa lang pagkatapos itong ipanganak. Ang sanggol sa larawan ay natutulog, may hawak na maliit na kumot, at may maliit na nunal sa malapit sa kanyang kanang tainga.

Tila nawalan ng hangin si Damon sa kanyang mga baga. Ang kanyang mga mata ay nanlaki habang ang kanyang puso ay nagsimulang magwala sa loob ng kanyang dibdib.

Naalala niya ang isang lumang album sa bahay ng kanyang pamilya. Isang larawan ng kanyang sarili noong siya ay sanggol pa lamang na ipinakita sa kanya ng kanyang yaya noon. Ang sanggol sa larawang hawak niya ngayon ay may kaparehong-kapareho ng hugis ng mga mata, ang kurba ng labi, at ang mismong pwesto ng maliit na nunal sa kanang bahagi ng tenga.

Ito ay halos isang carbon copy ng kanyang sariling larawan noong bata pa siya.

Napalingon si Damon kay Jesza na kakalabas lang ng kusina. Ang katotohanan ay tuluyang sumabog sa kanyang isipan na parang isang malakas na bomba. Ang bata... si Eli... ay hindi anak ng ibang lalaki. Ang batang iyon ay sarili niyang dugo at laman.

“Jesza…” bulong ni Damon, ang kanyang boses ay puno ng matinding gulat at hindi mapapantayang emosyon habang nakatitig sa larawan ng sanggol.