Ang Muling Pagtatagpo

Kabanata 5

Hindi maialis ni Damon Vale ang kanyang mga mata sa tablet. Nakatayo pa rin si Mark sa kanyang harap, hindi halos humihinga habang nag-aabang sa susunod na mangyayari. Ang buong opisina ng CEO ay binalot ng isang mabigat at nakatutulig na katahimikan.

“Sir? Okay lang po ba kayo?” pag-uulit ni Mark. Bakas ang matinding pag-aalala sa boses ng asistant.

Hindi siya sinagot ni Damon. Sa halip, marahas na ibinaba ng bilyonaryo ang tablet sa ibabaw ng lamesa. Humigpit ang kapit niya sa gilid ng mesa hanggang sa mamuti ang kanyang mga kasukasuan.

Buhay si Jesza.

Ang babaeng anim na taon niyang hinahanap, ang babaeng naging mitsa ng kanyang walang katapusang pangungulila, ay buhay. At narito lang ito sa iisang lungsod.

Isang matinding desperasyon ang biglang sumakop sa kanyang buong pagkatao. Pakiramdam niya ay sasabog ang kanyang dibdib kung hindi niya ito makikita sa mismong oras na ito.

“Trace this account, Mark. Ngayon din,” utos ni Damon. Mababa ang kanyang boses, ngunit may gumaralgal na emosyon na hindi niya maitago. “Alamin mo kung anong ospital ang tinutukoy sa post. Alamin mo kung saan eksakto nagtatrabaho si Jesza Reyes.”

“Sir, may board meeting po kayo sa loob ng tatlumpung minuto kasama ang mga foreign investors—”

“I don’t care about the meeting!” sigaw ni Damon na ikinagulat ni Mark. Hindi kailanman nagtaas ng boses si Damon para sa isang bagay na walang kinalaman sa negosyo. Pero ngayon, tila nawala ang kilalang cold at kalkuladong CEO. Ang natira na lang ay isang lalaking desperadong mabawi ang kanyang nawalang buhay. “Ipagpaliban mo ang meeting. I-schedule mo bukas o sa susunod na linggo. Ang gusto ko ngayon, ibigay mo sa akin ang lokasyon ni Jesza. Do it in five minutes, or you’re fired.”

“Yes, Sir!” Mabilis na lumabas si Mark para gawin ang utos ng kanyang amo.

Naiwang mag-isa si Damon. Muli niyang kinuha ang tablet. Tinitigan niya ang larawan ni Jesza. Bakit ito umalis? Bakit ito nagtago? At ang pinakamalaking tanong na nagpapagulo sa kanyang isip—kaninong anak ang batang nag-post ng aplikasyong ito?

Samantala, sa breakroom ng St. Mariana Children’s Hospital, halos maiyak si Jesza sa tindi ng panic. Hawak niya ang kanyang cellphone habang nanginginig ang kanyang mga daliri sa ibabaw ng screen.

Nalaman niya na kung paano i-log in ang account na ginawa ni Eli. Pinindot niya agad ang Delete Post. Lumabas ang notification na nabura na ang orihinal na post ng kanyang anak. Subalit nang i-refresh niya ang kanyang social media feed, lalong nanakip ang kanyang dibdib.

Huli na ang lahat.

Kahit bura na ang orihinal na post, kumalat na ito na parang wildfire. Libo-libong screenshots ang muling itininggal ng mga sikat na meme pages. Trending na ang kanyang mukha sa X, TikT*k, at Faceb*ok.

Kahit saan siya tumingin, ang pangalang “Mommy Jesza” ang nakasulat.

Napaupo si Jesza sa silya at napahawak sa kanyang ulo. “Diyos ko, ano ang gagawin ko?” bulong niya sa sarili.

Ang pinakamalaking takot niya ay hindi ang kahihiyan sa ospital. Ang totoong kinatatakutan niya ay ang pamilya Vale. Kung nag-viral ito sa buong bansa, imposibleng hindi ito makarating sa kaalaman ni Veronica Vale. O kay Damon.

Ang trauma ng nakaraan, ang pananakot ng matandang babae, at ang sakit ng pag-iwan sa kanya ni Damon ay sabay-sabay na nagpabilis sa tibok ng kanyang puso. Kailangan niyang kunin si Eli. Kailangan nilang lumipat ng tirahan. Kailangan niyang magtago muli.

Habang abala si Jesza sa kanyang matinding pag-aalala sa breakroom, si Eli naman ay kasalukuyang nasa waiting area ng pediatric ward. Dahil extended ang shift ng kanyang mommy dahil sa isang emergency kanina, hinatid muna siya ni Aling Nena sa ospital para doon mag-antay. Nakaupo ang maliit na bata sa isang sulok, bitbit ang kanyang lumang tablet.

Biglang may lumabas na notification sa screen ng tablet. Isang direct message mula sa isang verified account.

Binasa ito ni Eli. “Where are you? We need to talk. - Damon Vale.”

Mabilis na nag-isip ang matalinong utak ni Eli. Dahil sa kanyang pambihirang talino, pamilyar siya sa pangalang Vale. Sinearch niya ito kagabi habang naghahanap ng mga potensyal na kandidato. Si Damon Vale ang pinakamayaman at pinakamakapangyarihang CEO sa bansa. Guwapo ito, seryoso, at higit sa lahat, sobrang yaman. Pasok na pasok sa kanyang qualifications.

Gamit ang account ng kanyang mommy na kasalukuyan pang naka-log in sa tablet, mabilis na nag-type si Eli gamit ang kanyang maliliit na daliri.

“Hello po! Kung mag-a-apply po kayong daddy ko at husband ni Mommy, pumunta po kayo ngayon sa St. Mariana Children’s Hospital. Nasa Pediatric Ward po kami. Pakiusap, bilisan niyo po bago ako mapagalitan ni Mommy!”

Pinindot ni Eli ang Send. Isang nakakalokong ngiti ang sumilay sa kanyang mukha. Sa tingin niya, ito na ang perpektong pagkakataon para sa kanyang plano.

Hindi pa nakakalipas ang tatlumpung minuto, isang marangyang itim na sports car ang marahas na huminto sa tapat ng main entrance ng St. Mariana Children’s Hospital.

Bumukas ang pinto at lumabas si Damon Vale. Suot pa rin niya ang kanyang charcoal gray na suit, ngunit malayo na ang itsura niya sa palaging maayos na CEO. Bahagyang gulo ang kanyang buhok, at ang kanyang mukha ay puno ng nagbabadya at matinding emosyon. Hindi na niya hinalintana ang mga tingin ng mga taong nakakakilala sa kanya sa lobby ng ospital. Diretso ang kanyang mga hakbang patungo sa elevator. Pinindot niya ang palapag ng Pediatric Ward.

Pagbukas ng pinto ng elevator, sinalubong siya ng amoy ng disinfectant at ang mahihinang iyak ng mga batang pasyente. Inikot ni Damon ang kanyang paningin.

At doon, sa dulo ng nurse’s station, nakita niya siya.

Nakatayo si Jesza, nakatalikod sa kanya habang may kausap na doktor. Naka-asul na scrub suit ito, nakatali ng simple ang buhok, at halatang pagod mula sa mahabang trabaho. Ngunit kahit nakatalikod ito, kahit anim na taon silang nagkahiwalay, sapat na ang isang sulyap para makumpirma ng kanyang puso na ito nga ang kanyang Jesza.

Dahan-dahang naglakad si Damon papalapit. Ang bawat hakbang niya ay tila may kasamang bigat ng anim na taon na pangungulila at galit. Galit dahil iniwan siya nito nang walang dahilan. Sakit dahil hinayaan nitong magdusa siya sa kawalan.

Naramdaman ni Jesza ang isang kakaibang presensya sa kanyang likuran. Ang bango ng mamahaling panlalaking pabango na pamilyar na pamilyar sa kanyang sistema ay biglang humalo sa clinical na amoy ng ospital. Dahan-dahan siyang lumingon.

Nabitawan ni Jesza ang hawak niyang clipboard. Lumikha ito ng malakas na tunog sa sahig.

“D-Damon…” Halos walang boses na lumabas sa kanyang mga labi. Napaurong siya ng isang hakbang, sumasandal sa lamesa ng nurse’s station. Ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay. Nagbago ang kanyang buong mundo sa isang segundo.

Tumigil si Damon sa harap niya. Ang mga mata nito puno ng emosyong matagal nang nakakulong.

“Six years, Jesza,” panimula ni Damon, gumaralgal ang kanyang boses sa tindi ng galit at sakit. “Anim na taon kitang hinanap. Parang baliw ako na umikot sa buong bansa para lang malaman kung nasaan ka. At dito lang pala kita makikita? Nagtatago sa isang ospital?”

Nanginginig ang buong katawan ni Jesza. Ang mataas na pader na itinayo niya sa loob ng anim na taon ay unti-unting nagkakaroon ng lamat sa tindi ng presensya ng lalaki. Subalit bago pa siya tuluyang madaig ng emosyon, naalala niya ang dahilan kung bakit siya umalis.

Naalala niya si Veronica.

Naalala niya si Celeste.

“Umalis ka na, Damon,” pilit na pinatigas ni Jesza ang kanyang boses, kahit ang totoo ay gusto na niyang maiyak. “Wala ka nang dapat balikan dito. Tapos na ang sa atin anim na taon na ang nakalilipas. Umalis ka na bago pa may makakita sa atin.”

“Hindi ako aalis hangga’t hindi mo ipinapaliwanag sa akin kung bakit mo ako iniwan!” Galit na hinawakan ni Damon ang magkabilang balikat ni Jesza, hindi ganoon kahigpit para masaktan ito, ngunit sapat para hindi ito makatakas. “I gave you everything, Jesza. Mahal kita. Pero isang umaga, nagising na lang ako na wala ka na. Walang sulat, walang tawag. Bakit?”

“Dahil hindi ako nababagay sa mundo mo!” sigaw ni Jesza, tuluyang pumatak ang mga luha na matagal niyang pinigilan. “Ang pamilya mo, ang kumpanya mo, si Celeste… sila ang mundo mo, Damon. Isang mantsa lang ako sa buhay mo! Kaya pakiusap, hayaan mo na ako. Hayaan mo na kaming mabuhay nang tahimik.”

Napakunot ang noo ni Damon. “Kaming?” Anong ibig nitong sabihin sa salitang ‘kami’?

Bago pa man makapagtanong si Damon, isang mahinang hila sa laylayan ng kanyang mamahaling coat ang napatigil sa kanila.

“Mommy? Sino po siya?”

Awtomatikong napabitaw si Damon kay Jesza. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang tingin sa tabi niya.

Doon ay nakatayo ang isang anim na taong gulang na batang lalaki. Naka-t-shirt ito na may cartoon character, may hawak na tablet, at nakatingin sa kanya ng diretso. Ang mga mata ng bata ay bilugan, at may pambihirang kislap ng katalinuhan.

Sa unang pagkakataon, nakita ni Damon si Eli.

Sa sandaling nagtama ang kanilang mga paningin, tila may isang malakas na kuryente ang dumaan sa buong katawan ni Damon. Isang hindi maipaliwanag na pakiramdam ang biglang sumakop sa kanyang puso.

Pakiramdam niya ay may isang malalim at mahiwagang koneksyon na biglang nabuo sa pagitan nilang dalawa. Ang kanyang puso na kanina ay puno ng galit ay biglang kumalma, napalitan ng isang kakaibang init na hindi pa niya nararamdaman sa buong buhay niya.

Mabilis na hinarangan ni Jesza ang anak, pilit na itinago si Eli sa kanyang likod. Natatakot siya sa kung ano ang pwedeng mangyari. “Eli, baby, pumasok ka muna sa loob ng kwarto ng mga doktor. Huwag kang lalabas.”

Ngunit hindi natakot si Eli sa seryosong mukha ni Damon. Sa halip, lumabas muli ito sa likod ng kanyang nanay at tinitigan si Damon mula ulo hanggang paa. Pagkatapos ay tiningnan niya ang kanyang tablet kung saan nakabukas pa rin ang chatbox ng kanilang pag-uusap.

Tumingala si Eli kay Damon, may malawak at nakakalokong ngiti sa kanyang mga labi.

“Ikaw po ba si Mr. Damon Vale?” tanong ng bata, malinaw at walang takot ang boses. “Ikaw po ba ang mag-a-apply maging daddy ko at husband ng mommy ko?”

Napatigil si Damon. Parang nabingi siya sa tanong ng bata. Tumingin siya kay Jesza na kasalukuyang umiiyak at nakikiusap sa pamamagitan ng kanyang mga mata na huwag saktan o kunin ang bata.

Dahan-dahang lumuhod si Damon para pumantay sa taas ng bata. Nilapitan niya ito, habang ang kanyang puso ay patuloy na nagwawala sa loob ng kanyang dibdib. Pinagmasdan niyang mabuti ang mukha ni Eli.

Tinitigan niya ang hugis ng mukha nito, ang matangos na ilong, ang manipis na mga labi, at ang matalim na anggulo ng panga ng bata. Kahit anim na taong gulang pa lang ito, ang bawat katangian ng mukha nito ay pamilyar na pamilyar sa kanya.

Nawalan ng hangin si Damon. Nanigas ang kanyang buong katawan habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa mukha ng bata.

Hindi siya pwedeng magkamali…

Dahil ang batang ito ay hindi lang basta katulad ng kung sino. Ang batang nakatayo sa harap niya ngayon ay para bang isang mas batang bersyon ng kanyang sarili na tumitingin din sa kanya.

Ang katotohanang matagal na itinago sa kanya ay unti-unting nagsisimulang mabuo sa kanyang isipan.