Masuk
Hindi pwedeng basta ka nalang pumasok sa kompanya, Julia!"anang half brother niyang si Jess na napatayo mula sa pagkakaupo sa swivel chair nito. Halata sa mukha ng lalaki ang disgusto sa biglang pagsulpot ni Julia sa opisina nito para ihayag ang kagustuhan niyang makigulo sa kompanyang minana nito mula sa ama nila. Matapang na tinaasan niya ito ng kilay. " At bakit hindi? May karapatan din ako sa kompanya, pag aari ko ang thirty percent nito. At kung gusto kongagtrabaho dito, gagawin ko!"
" At ano naman ang alam mo sa pamamalakad ng isang insurance company? Ang pag manage ng hotel and restaurant ang forte mo." Kunot noo na muli itong umupo sa swivel chair nito. " Jess, hindi magiging successful ang Roadstead Hotel sa Cebu kung wala akong alam sa business management." Isang taon ang tanda ni Julia sa kapatid at bagaman illegitimate siyang anak, alam niyang mahal na mahal siya ng kanilang ama. Katunayan ay ang pagbibigay nito ng karapatan sa kanya sa lahat ng iniwan nitong ari-arian. Halos fifty- fifty ang hatian nila ng kapatid na lalong ikinagalit ni Jess at ng ina nito.
" Iyon na nga! Iniwan sa iyo ni Daddy ang Roadstead Hotel kung saan wala man lang akong parte, tapos gusto mo pang angkinin ang isang bagay na ako ang naghirap magpalakad simula nang magkasakit si Daddy!" May bahagyang pait na dumaan sa mga mata ng kapatid." Kung gusto mo ng share ng hotel, bibigyan kita. Pagbigyan mo lang akong magtrabaho sa LifePlan," ani Julia.
" You can have the hotel for all I care! Pero ang LifePlan Insurance ay akin simula pa nang ipinanganak Ako," mariing hayah ng half brother. " Bakit kailangang bigyan ka pa ng parte ni Daddy rito? At bakit kailangang tanggapin mo? Hindi pa ba sapat ang mga iniwan niya sayo at kailangan mo pang makihati sa isang bagay na hindi mo naman kailangan?" Hindi nito napigilan ang sarili na sumbatan siya. " Maawa ka sa mga anak ko. Magtira ka naman para sa mga pamangkin mo. O sadya bang napakaganid mo at lahat na lang, gusto mong angkinin?"
Nawalan ng kulay ang mukha ng dalaga sa mga akusasyon ng kapatid lalo at binanggit nito ang mga pamangkin niya. Pagiging ganid ba iyon? Gusto lang niyang mapalapit sa mga bagay na sumisimbolo sa ama niya. Isa na roon ang LifePlan Insurance na alam niyang pinagbuhusan ng pawis at dugo ni Jefferson de Riguera. Ni minsan ay hindi siya makatungtung doon dahil pinagbawalan siya ni Tita Elaine, ang Ina ni Jess. Namatay ang kanilang ama dahil sa cancer of the urinary bladder.
Magrarason pa sana siya sa kapatid nang pumasok sa opisina si Karen, asawa ni Jess at best friend niya. "Jess, Julia, nag aaway nanaman ba kayo?" sita ng babae. " Kahit nasa labas ako ay dinig na dinig ko ang mga boses ninyo. Ano ba kayo? Kamamatay lang ni Daddy, ah." Ang asawa mo ang pagsabihan mo, Karen, huwag ako. Uuwi muna ako. Kapag rational na uli ang utak ng kapatid ko ay saka na lang uli ako babalik." Tumayo na si Julia mula sa kinauupuan at humalik sa pisngi ng kaibigan.
" Hindi ko alam kung bakit kita naging kapatid. Wala man lang ugali nang daddy ang nananalaytay sayo," narinig niyang sabi ni Jess. "Well, sorry, bro. Whether you like it or not, Isa akong de Riguera. At hindi mo ako mapipigilan. Daddy's last will and testament said I could have the vice-presidency of this company anytime I want. " Bye. See you later." Kumaway siya sa dalawa bago lumabas ng opisina ng half brother. Naiiling si Jess habang palapit sa asawa. He gave her a kiss on the neck.
" Hindi ako makapaniwalang may kapatid akong katulad niya." aniya. " Jess, huwag mong kalimutang kaibigan ko siya at tiyahin ng mga anak natin." Tila na a amuse na niyakap siya nito. " Yun na nga! Hindi ko alam kung bakit magkaibigan pa rin kayo hanggang ngayon," himutok niya at hinaplos ang buhok ng asawa.
" That's not fair, sweetheart. Ang bait niya sa mga anak natin. Tayong dalawa ang mag aaway kung patuloy mo siyang mamasamain. Huwang mong kalimutan na kung hindi dahil sa kanya, hindi tayo nagkalilala." Karen was smiling sweetly at unti unting nalusaw ang inis ng asawa. " Alam ko. I'm sorry. Kaya lang talagang unfair siya. Hindi mo ba alam, kinukuha niya ang ipapamana ko sa mga anak natin? Ano pa ang makukuha ng mga bata kung hahatian pa niya ako?"
Napatawa ito. "Jess, napakaliit pa ng mga bata para pag usapan ang mamanahin nila. There's just so much for the two of you. At kilala ko si Julia, hindi siya ganoon." Kumunot muli ang noo niya. " Nabubulagan ka lang dahil kaibigan mo siya. Simula maliit pa kami, kilala ko na siya. She was as scheming and bitchy as her mother. Sinira nilang dalawa ang buhay ng mommy ko. They made her life miserable. Hindi ko parin siya napapatawad sa ginawa nila kay mommy."
Iyon ang mga salitang narinig ni Julia nang bumalik siya para kunin sana ang naiwan niyang papeles sa opisina ng half brother. Dijig na dinig niya na tinawag ni Jess na bitchy sila ng kanyang Ina. Kanina ay nagdesisyon siya na huwag na magtrabaho sa insurance company. Pero ngayong narinig niya ang mga sinabi ni Jess, muling nagbago ang pasya niya.
Kung meron mang nasirang buhay, iyon ay ang sa nanay ko. Your mother is the bitchy one, Jess. Ginawa niyang impyerno ang buhay ng aking Ina! gigil na naisip niya.
Unang minahal ni Jefferson de Riguera ang nanay niyang si Augusta na sekretarya nito noon. Ngunit tumutol sa pag iibigan ng mga ito ang mga lolo niya sa panig ng ama kaya naipanganak si Julia na hindi kasal ang mga magulang. Pinilit ng pamilya ng ama na paglayuin ang parents niya at naikasal si Jefferson sa anak ng business partner nito, si Elaine. Si Jess ang naging bunga. Hindi naman kinalimutan ni Jefferson ang obligasyon sa kanya. Kahit ikinagalit ng legal na asawa nito, lantaran nitong kinilala si Julia bilang isang de Riguera.
Bitchy pala, katulad ng nanay ko. I'll show you just how bitchy I can be, little brother, aniya sa isip, pinatutungkulan ang kapatid.
Kahit na illegitimate child, lumaki si Julia na hindi salat sa karangyaan. Ibinibigay sa kanya ng ama ang lahat ng hilingin niya maliban lamang sa matagal na oras sa piling nito. Pinag aral siya nito sa paaralan na pinapasukan din ni Jess. Binigyan din siya ng private tutor at sariling yaya. She grew up confident and self-assured like other children born to rich families. Ganoon pa man, madalas ang pang aapi sa kanila ng asawa ng ama sa pamamagitan ng pag eeskandalo sa bahay na tinutuluyan nila ng kanyang Ina. Kaya naman natutu siyang lumaban at ipaglaban ang mga bagay na alam niyang dapat ay para sa kanila ng nanay niya.
Maliit pa siya ay hindi na sila magkasundo ni Jess, marahil dahil tinuruan ito ng ina na kamuhian siya. Kesyo mang aagaw sila ng pamilya, homewrecker at kung anu ano pang kasinungalingan. Kaya naman gusto niyang turuan ng leksyon ang kanyang magaling na kapatid.
"Congratulations, Miss de Riguera. Sana magustuhan mo ang pagtatrabaho dito," bati ng isa sa mga miyembro ng board kay Julia. Sa kabila ng pagtanggi ng kanyang kapatid, natuloy parin siya sa pag pasok sa LifePlan Insurance. Jess owned fifty percent of the shares, she had thirty and the remaining twenty percent was shared by the board members. Dane Julia de Riguera, VP for Strategic Marketing ang nakasulat sa pinto ng opisina niya. Baga man Wala siyang alam sa pamamalakad ng isang insurance company, sigurado siya na madali niya iyong matututunan.
Namataan niya si Robbie Siegfried Ilustre, EVP and chief financial officer ng kompanya. Matalik na kaibigan din ito ni Jess. Daig pa sa magkapatid ang turingan ng mga ito. Hindi niya alam kung ano ang opinyon nito sa pagdating niya sa kompanya. Pero kahit paano ay may ideya na siya dahil alam nitong namumuhi sa kanya ang half brother niya.
" Hi, Robbie! hindi mo ba ako babatiin?" aniya. Walang emosyon ang mukha nito nang harapin siya. "Akala ko ay kontento ka nang magbuhay reyna sa Cebu. Bakit nandito ka? Wala kana bang magawa doon?"
"Uhm..boring na kasi sa Cebu. Maayos naman at kumikita ang Roadstead Hotel kaya naisip kong maghanap ng ibang gagawin." May pakiramdam si Julia na inis din ang binata sa kanya, tulad ng best friend nito. Naiintindihan niya iyon. Kung anu ano siguro ang pinagsasabi ni Jess tungkol sa kanya. "It felt nice to be here. Ang tagal ko nang pinangarap na makatungtong dito. Maganda nga talaga dito. Sa palagay ko mag eenjoy ako."
Napailing ito. "Do you enjoy seeing your brother unhappy? Alam mong ayaw niyang nandito ka. Naghihinagpis pa naman siya sa pagkawala ng Tito Jeff." Bahagyang nasaktan ang dalaga sa halatang disgusto nito sa kanya pero hindi siya nagpahalata. "For your information, your Tito Jeff is also my father! Hindi lang ang kapatid ko ang naghihinagpis. Kaya ko nga gustong magtrabaho dito para maibsan ang pangungulila ko sa Daddy, pero---oh! Bakit ba ako nag eexplain? Hindi mo rin naman maiintindihan. Pero gusto kung malaman mo na...." Sasabihin sana niya na mali ang opinyon nito tungkol sa kanya. Pero hindi na niya itinuloy iyon. Ayaw niyang ipakita kay Robbie na nasasaktan siya sa mga akusasyon nito.
"Sana nga maging masaya ka sa desisyon mo, Miss de Riguera." Tumalikod na ito ng walang paalam. Tila kinukurot ang pusong pinanood na lang ng dalaga ang paglayo nito.
Julia had known Robbie since she was twelve. Sa katunayan, crush na niya ito noon pa man. Anak ito ng isang business partner ng kanyang ama at madalas isama sa bahay nina Jess. Siya naman, sa kabila ng pagtutol ni Elaine, palagi sin siyang dinadala ni Jefferson sa bahay ng pamilya nito. Kaya madalas niyang makita si Robbie. Cute na ito noon pa man pero may pagkasuplado na talaga. Kahit naman noon ay maloko na ang kapatid niya. Madalas siya nitong asarin. Nang minsang agawin nito ang iniinom niyang milk shake, napikon siya kaya sinuntok niya ito sa sikmura. Hindi nito inaasahan ang ginawa niya at mula noon ay tila ilag na rin ito sa kanya. Ni hindi man lang nito tinanung kung bakit niya sinuntok si Jess. Basta hinusgahan nalang siya nito.
Iisa lang ang eskwelahan na pinapasukan nila noon at dahil alam na magkaiba sila ng nanay ni Jess ay sinimulan na rin siyang tuksuin ng mga kaklase. Minsan mas lumala pa, may lantarang tumatawag sa kanya na bastarda. Umiiyak siyang nagsumbong sa ina. Sinabihan lang siya ni Augusta na huwag na pansinin ang mga kaklase. Kung hindi na niya matagalan ang pang iinsulto ng mga ito, maaari naman siyang magpalipat ng paaralan. Ipagpatuloy na lamang niya ang pag aaral sa eskuwelahang iyon dahil alam niyang hindi siya papayagan ng ama na lumipat ng paaralan. Natuyo siyang lumaban kapag inaapi ng mga kaklase.
Totoong naging mabuting ama si Jefferson sa kanya, ngunit hindi na nito ipinagpatuloy ang relasyon sa kanyang ina. Si Augusta naman ay nabuhay sa sarili nitong mundo.Wala itong inasam kundi ang pagbabalik ng lalaking unang inibig. Ang buhay nitoy ginugol sa paghihintay kung kailan uuwi ang ama niya sa kanila hanggang sa puntong parang nawala na ito sa sarili. Namatay ang kanyang ina na hindi nakamit ang inaasam.
Julia vowed never to love like her mother. Maghahanap siya ng lalaking siya lang ang mamahalin at kayang ipaglaban ang pag ibig sa kanya. Pero sa malas ay kay Robbie pa siya nagkakaroon ng espesyal na damdamin. Si Robbie na katulad ng kapatid niya ay inis din sa kanya. Bitchy, scheming,and spoiled iyon ang impression nito sa kanya. She was nothing compared to his ever dearest Melissa. Si Melissa ang HRD manager ng kompanya. Ang nobya nito ay sweet, dainty and demure.
Kaya nagulat siya isang araw nang makasalubong sa elevator si Melissa. Kaakbay nito ang isang hindi niya nakikilalang empleyado nila. "Good evening, Miss de Riguera," sabay pang bati ng mga ito sa kanya. Wala sa sariling tumango lang si Julia. Shocked na sinundan niya ng tingin àng dalawa nang lumabas ang mga ito sa elevator. Si Melissa ay alam niyang girlfriend ni Robbie. Ilang beses naba nitong naisama ang babae kapag may okasyon sa bahay ng kapatid tulad ng binyagan at children's party sa bahay ni Jess? Bakit ngayon, mukhang may iba na yatang nobyo ang babae.
Poor Robbie, naiiling na nasabi niya sa isip. What happened to dainty, demure Melissa? Pero ang totoo ay natuwa siya sa isiping wala na ang dalawa.
Lumipas ang mga buwan matapos ang gabing iyon ng pagpayag nina Julia at Robbie. Ang dating kaba at pag-aalinlangan ay napalitan ng mas malinaw na direksyon—hindi lang para kina Mika at Aaron, kundi para sa dalawang pamilyang unti-unting pinagtagpo ng tadhana.Hindi naging madali ang bawat hakbang.Sa umaga, abala si Mika sa kanyang trabaho habang si Aaron naman ay nagsisikap na palaguin ang kanyang career. May mga araw na pareho silang pagod, may mga gabi na hindi sila nagkakaintindihan, at may mga pagkakataong tila mas madali pang sumuko kaysa magpakatatag.Ngunit sa bawat pagsubok, lagi nilang naaalala ang gabing iyon—ang gabing pinili nilang manatili.—Isang hapon, habang naglalakad sila sa parehong bench kung saan nagsimula ang lahat, napangiti si Mika.“Naalala mo?” tanong niya.“Alin?” sagot ni Aaron habang nakatingin sa kanya.“Dito tayo unang nag-usap tungkol sa future natin,” sabi ni Mika.Napatingin si Aaron sa paligid. Tahimik pa rin ang lugar, tila ba walang nagbago—nguni
Nagpatuloy ang mga araw matapos ang tahimik ngunit napakahalagang pag-uusap na iyon nina Mika at Aaron sa paborito nilang bench. Hindi pa man nila lubusang sinasabi sa iba ang kanilang plano, malinaw na sa kanila ang direksyong tatahakin.Ngunit may isang mahalagang hakbang pa silang kailangang harapin—Ang paghingi ng basbas ng mga magulang.—Isang gabi, habang magkasama sila sa sala ng bahay nina Mika, tahimik siyang nakaupo habang hawak ang kanyang telepono. Halatang may iniisip.“Anong problema?” tanong ni Aaron na nakaupo sa tabi niya.Napatingin si Mika sa kanya. “Hindi ko alam kung paano ko sasabihin kina Mama at Papa.”Bahagyang tumango si Aaron. “Same.”“Hindi naman sila strict,” dagdag ni Mika. “Pero… ibang usapan na kasi ‘to.”“Kasal na kasi,” mahinang sabi ni Aaron.Tahimik silang dalawa sandali.“Handa ka na ba?” tanong ni Mika.Huminga nang malalim si Aaron. “Hindi pa sa lahat… pero handa na ako ipaglaban ‘to.”Napangiti si Mika. “Ako rin.”—Kinabukasan, nagpasya si Mi
Nagpatuloy ang mga araw na tila mas nagiging makahulugan sa bawat paglipas. Hindi na lamang basta routine ang lahat para kina Mika at Aaron—bawat sandali ay may lalim, bawat tingin ay may kasamang pag-unawa, at bawat ngiti ay may kasiguraduhan.Hindi nila namamalayan, unti-unti na pala silang nagbabago—hindi bilang magkahiwalay na tao, kundi bilang dalawang taong natutong maging isa sa iisang direksyon.—Isang hapon matapos ang klase, nagkayayaan silang maglakad papunta sa isang maliit na park na malapit sa campus. Hindi ito engrande—may ilang upuan, ilang puno, at tahimik na paligid. Pero para sa kanila, sapat na iyon.Umupo sila sa ilalim ng puno, pareho pa ring pagod mula sa maghapong gawain.“Alam mo,” sabi ni Mika habang nakatingin sa malayo, “parang ang bilis ng lahat, no?”“Anong part?” tanong ni Aaron.“Lahat,” sagot niya. “Dati, parang nangangapa pa tayo. Ngayon… parang ang dami na nating napagdaanan.”Tahimik na tumango si Aaron.“Hindi rin naging madali,” dagdag niya.“Hin
Lumipas pa ang ilang linggo matapos ang gabing iyon ng simpleng “deal” sa kanilang pag-uusap. Mula noon, parang mas naging malinaw ang direksyon ng bawat araw para kina Mika at Aaron. Hindi man nila alam kung saan eksaktong hahantong ang lahat, pero sapat na sa kanila na magkasama sila sa bawat hakbang.Isang umaga, maagang dumating si Mika sa campus. Tahimik pa ang paligid—ilan pa lamang ang mga estudyanteng naglalakad, at ang hangin ay malamig pa, dala ang sariwang simoy ng bagong araw.Umupo siya sa paborito nilang bench, hawak ang kanyang notebook. Hindi pa siya nagsisimulang magbasa nang marinig niya ang pamilyar na boses.“Ang aga mo ah.”Napalingon siya at nakita si Aaron, nakangiti habang papalapit.“Ganun ka rin,” sagot ni Mika.“Hindi pwedeng ikaw lang ang maaga,” biro ni Aaron habang umuupo sa tabi niya.Saglit silang natahimik, pero hindi ito awkward. Sa halip, ito yung klaseng katahimikan na komportable—yung kahit walang salita, alam mong okay lang.“May naisip ako kagabi
Lumipas pa ang ilang linggo matapos ang tahimik ngunit matibay na usapan nila sa ilalim ng puno. Mas naging payapa ang takbo ng mga araw para kina Mika at Aaron. Hindi man perpekto ang lahat, pero ramdam nilang pareho—mas handa na sila sa anumang darating.Isang umaga, mas maaga pa kaysa dati ay nagising si Mika. Hindi siya mapakali, pero hindi dahil sa problema. May kakaiba lang siyang pakiramdam—parang may mangyayaring bago.Pagdating niya sa gate, nakita niya agad si Aaron. Nakangiti ito habang hawak ang dalawang paper bag.“Good morning,” masigla nitong bati.Napangiti si Mika. “Uy, may breakfast na ulit?”“Syempre,” sagot ni Aaron. “Namiss mo ‘to, no?”“Medyo,” biro ni Mika.Naglakad silang sabay papasok, mas magaan ang pakiramdam kumpara sa mga nakaraang linggo. Habang kumakain sila sa isang bench, napansin ni Mika na parang may gustong sabihin si Aaron.“Ano yun?” tanong niya.“Ano?” kunwari’y inosenteng sagot ni Aaron.“Yung mukha mo. May iniisip ka na naman,” sagot ni Mika.N
Lumipas ang ilang linggo matapos nilang tuluyang lagyan ng label ang kanilang relasyon. Sa unang mga araw bilang opisyal na magkasintahan, pareho silang naninibago—hindi sa isa’t isa, kundi sa bagong pakiramdam ng pagiging “tayo” sa halip na “ako” at “ikaw.”Hindi naman nagbago ang paraan nila ng pakikitungo sa isa’t isa. Ganun pa rin—may asaran, may lambingan, at may tahimik na pag-intindi. Pero ngayon, mas malinaw na ang bawat kilos, bawat salita. May kasiguraduhan na.Isang umaga, gaya ng nakasanayan, naghihintay si Aaron sa gate. Ngunit sa pagkakataong iyon, wala siyang dalang paper bag o kahit anong pagkain. Nakasandal lang siya, tila may iniisip.Pagdating ni Mika, agad niya itong napansin.“Good morning,” bati niya, bahagyang nakakunot ang noo. “Walang breakfast today?”Ngumiti si Aaron, pero halatang pilit. “Good morning. Pasensya na, na-late ako ng gising.”Hindi na nagtanong pa si Mika, pero ramdam niyang may kakaiba. Tahimik silang naglakad papasok, at kahit nag-uusap, may
Nakasimangot na nabungadan ni Julia ang kapatid. Hindi ito maipinta ang kanyang mukha sa sobrang pagka disappoint dahil hindi man lang ito nagawang sabihan sa kanyang pagpapakasal pati na rin ng kanyang kaibigan na si Robbie. "You really did it without me?" ani Jess "Did what?" gulat na tanung
Maraming tao sa bar ng Roadstead Hotel at kulanga ang workforce nila ngayong gabi. Dalawa sa may waiter nila ay may sakit kaya kailangang tumulong ni Julia. Marunong naman siyang mag mix ng mga alcoholic beverages. Iyon ang ginagawa niya ngayon sa katuwaan na rin ng iba niyang staff. Hindi marahil i
Kinabukasan, Biyernes ng umaga, dumeretso si Julia sa opisina ni Jess, dala dala ang sulat na ginawa niya. Wala roon si Robbie dahil ayon sa sekretarya nito, may naka schedule itong meeting sa labas ng opisina. Ipinagpasalamat niya ang pagkakataong iyon. Bago ito makabalik, wala na siya sa LifePlan
"Brother, congratulate me!" Natutuwang balita ni Julia kay Jess pagkapasok niya sa opisina nito kinabukasan pagkagaling niya sa Baguio. Hinalikan niya ito sa pisngi pero sa halip na ngumiti ay nakakunot ang noo nito."Oh, bakit ka nakasimangot? Ginawa ko naman ang mga pinagagawa mo. Okay na ang bra







