Novels by She

Kung kahapon ay maaga ako, ngayong araw naman ay saktuhan akong nag in sa biometrics. Kakaririn ko ang pag iwas sa lalakeng iyon simula ngayong araw. Nagfocus ako sa task at sinigurado ko ding pulido ang aking trabaho. Hindi nanaman ako nakapagbaon ngayong araw. Wala din akong gaanong matipuhan sa mga pagkain sa canteen kaya kumain na lang ako ng banana chips, juice naman ang aking panulak. "Hindi ka kakain ng kanin?" tanong ng mga kasama ko. "Hindi. Hindi ko gusto ang mga ulam, e. Saka hindi pa naman ako gaanong gutom." Sinisikmura lang ako. Malapit na siguro akong magkaroon kaya ganito. After ng lunch break, bumalik na ako sa aking cubicle para lang matigilan dahil sa isang pulang rosas na nakapatong sa aking table. "Huh? Kanino galing ito? Wala ding nakalagay na note kaya paano ko malalaman kung kanino galing ito? Wala din naman akong nakakausap na iba dito bukod sa katabi kong mga office mates na pusong babae at isang straight na babae. "Uy, kanino galing iyan?" "H

Sinabi ko kay Ine na mauna na lang silang umuwi ni Patrecia. Nag book na rin Ako ng grab para sa kanila. Mag take out na lang ako ng pagkain para sa kanila. Tapus ng maglaro si Patrecia pero hindi pa kami tapos kumain ni Mr. Hottie. Susunod at bubuntot lang sa akin ang lalake at baka makita pa niya ang anak namin. Kamukha niya si Patrecia at kahit itanggi ko na hindi kaniya ang bata, hindi siya maniniwala sa akin. Nakonsensya ako kay Ine. Mabuti na lang at tapos na kaming mamili. "Salamat sa treat. Uuwi na din ako para makapagpahinga." Buti at hindi na niya ako pinigilan pa. "First day mo pala sa trabaho bukas. Good luck." Tipid akong ngumiti. "Thanks." Bago ako tuluyang makaalis, hinalikan na naman niya ako. Bakit ba halik ito ng halik? at sa labi pa talaga! Nauna na akong umalis. Panay pa ang linga ko at sobrang bilis ng bawat hakbang ko sa takot na baka sundan na naman niya ako. Sobrang asyumera ng dating ko, pero mas okay ng nag iingat. Kung mayroon lang mag aalaga kay P

" I like it!" maarteng sabi ni Patrecia habang sarap na sarap sa kinakain na mango sticky rice. Naghati kami dahil gusto ko pang kumain. Gustong gusto ko talaga ito. Tamad akong kumain nitong nakaraang araw, pero ngayon medyo magana na naman ako. Siguro dahil sa libre ni Mr. Hottie. Napangiti ako pero agad ko ding pinalitan ng ngiwi dahil nakaramdam ako ng iritasyon para sa aking sarili. Huwag mong isipin ang lalakeng iyon, masisira lang ang buhay mo, paalala ko sa aking sarili. Sa dinami dami ng lugar dito sa NCR, lagi na lang kaming nagtatagpo ng lalakeng iyon. Di bale at gagalingan ko na lang ang pag iwas. Pagkatapos kumain, nagpunta naman kami sa laundry para palabhan ang mga beddings at towel namin. Dinamay ko na din iyong mga damit namin sa pang araw araw. Hindi talaga ako nakapag laba bago kami lumuwas ni Patrecia dahil sa dami ng inaasikaso. Matatapos ko din ang lahat ng gawain na to. Bumili lang ako ng lutong ulam para sa dinner naming mag ina. Maagang natulog si Patreci

"Verlyn Tuazon, may interview po ako ng one pm," nakangiting sabi ko sa receptionist. Sa mabait na receptionist ako nakatingin. Tiningnan niya ang papel sa kaniyang harapan. "Oh, kayo po pala." "ID po, Ma'am." Binigay ko ang I'd ko, nag log in din ako. Inabot niya sa akin ang applicant pass. "Fourth floor po, HR office." "Thank you." Dahil katatapus lang din ang lunch ng mga empleyado, punuan ang mga elevator. Buti na lang at hindi ako na late ng pagdating. "Good afternoon, Ms. Verlyn!" sobrang friendly ng HR. Ang lawak pa ng pagkakangiti niya. "You may take a seat." Tinuro niya ang upuan sa gilid. Naupo kami sa may glass wall. Binuksan niya ang kaniyang laptop at may nilabas na maliit na papel mula sa kaniyang bulsa. Nagsimula siyang magtanong tungkol sa job experience ko. Tiningnan din niya ang aking mga COE. I guess she's pleased with my credentials. Kaya nga ako confident dahil lahat ng qualifications na hinahanap niya ay nasa akin. Kahit anong posisyon sa

Tatlong malalaking kompanya ang plano kong apply-an ngayong araw. Kahit kinakabahan, confident naman ako na matatanggap ako, dahil na din sa mga naging experience ko sa trabaho."Ikaw na muna ang bahala sa kaniya, Ine, huh..." bilin ko sa mga aalaga sa aking anak. Karga niya ngayon si Patrecia na nakalambitin sa kaniyang leeg."Opo, ate. Maglalaro kami ni Patrecia ngayon. Di ba, baby?" "Yet!" sagot naman ng anak ko."Be a good girl, baby ko." Hinagkan ko na ang aking anak bago ako lumabas ng bahay.Sinadya kong umalis ng maaga para fresh pa akong makarating sa pupuntahan ko.I'm wearing a lacey blouse on top na pinatungan ko ng blazer, khaki pants sa baba and three inches heels. Good luck sa akin. Kailangan kong kumayod ng husto para sa aking anak.Eksaktong eight thirty nang magsimula silang mag interview. Mabilis naman ang proseso. Bago mag eleven ay tinawag na ako.Napatingin ako sa desk ng CEO na mag i-interview ngayon sa akin. Bjorn Delmar. May shock at wow factor akong naramdam

"Hindi ka sasama, Verlyn!?" Sahod ngayon at nataon pa na Friday, kaya ang mga kasamahan ko sa work ay nag aaya na kumain sa labas. May bagong bukas daw na kainan at nag se-serve din daw ng alak. "Kayo na lang," sabi ko naman habang chini check isa isa ang laman ng aking bag. Napakapit ako sa dulo ng aking mesa nang makaramdam ako ng pagkahilo. Bat bigla na lang akong nahilo? "Ayos ka lang?" "Ah, oo...Medyo nahilo lang ako. Kayo na lang, sa susunod na lang ako." "Sige, ikaw ang bahala. Kahit naman hilain ka namin, hindi ka magpapahila." Nginitian ko ang mga ito. May naghihintay na anak sa akin sa bahay kaya hindi puwedeng hindi ako agad umuwi. Bumili ako ng lechong manok bago ako umuwi. Request kasi ito ni Patrecia kagabi. Nakakatuwa dahil ang dami niyang nakakain kapag lechon ang ulam namin. "Momm!" Napatingin siya sa bitbit ko at ganoon na lang ang panlalaki ng kaniyang mga mata. "Wow!" Natawa ako. "Magbihis lang si Mommy at kakain na tayo." "Lola, ayos lang po ba k

Lumipas ang mga buwan matapos ang gabing iyon ng pagpayag nina Julia at Robbie. Ang dating kaba at pag-aalinlangan ay napalitan ng mas malinaw na direksyon—hindi lang para kina Mika at Aaron, kundi para sa dalawang pamilyang unti-unting pinagtagpo ng tadhana.Hindi naging madali ang bawat hakbang.Sa umaga, abala si Mika sa kanyang trabaho habang si Aaron naman ay nagsisikap na palaguin ang kanyang career. May mga araw na pareho silang pagod, may mga gabi na hindi sila nagkakaintindihan, at may mga pagkakataong tila mas madali pang sumuko kaysa magpakatatag.Ngunit sa bawat pagsubok, lagi nilang naaalala ang gabing iyon—ang gabing pinili nilang manatili.—Isang hapon, habang naglalakad sila sa parehong bench kung saan nagsimula ang lahat, napangiti si Mika.“Naalala mo?” tanong niya.“Alin?” sagot ni Aaron habang nakatingin sa kanya.“Dito tayo unang nag-usap tungkol sa future natin,” sabi ni Mika.Napatingin si Aaron sa paligid. Tahimik pa rin ang lugar, tila ba walang nagbago—nguni

Nagpatuloy ang mga araw matapos ang tahimik ngunit napakahalagang pag-uusap na iyon nina Mika at Aaron sa paborito nilang bench. Hindi pa man nila lubusang sinasabi sa iba ang kanilang plano, malinaw na sa kanila ang direksyong tatahakin.Ngunit may isang mahalagang hakbang pa silang kailangang harapin—Ang paghingi ng basbas ng mga magulang.—Isang gabi, habang magkasama sila sa sala ng bahay nina Mika, tahimik siyang nakaupo habang hawak ang kanyang telepono. Halatang may iniisip.“Anong problema?” tanong ni Aaron na nakaupo sa tabi niya.Napatingin si Mika sa kanya. “Hindi ko alam kung paano ko sasabihin kina Mama at Papa.”Bahagyang tumango si Aaron. “Same.”“Hindi naman sila strict,” dagdag ni Mika. “Pero… ibang usapan na kasi ‘to.”“Kasal na kasi,” mahinang sabi ni Aaron.Tahimik silang dalawa sandali.“Handa ka na ba?” tanong ni Mika.Huminga nang malalim si Aaron. “Hindi pa sa lahat… pero handa na ako ipaglaban ‘to.”Napangiti si Mika. “Ako rin.”—Kinabukasan, nagpasya si Mi

Nagpatuloy ang mga araw na tila mas nagiging makahulugan sa bawat paglipas. Hindi na lamang basta routine ang lahat para kina Mika at Aaron—bawat sandali ay may lalim, bawat tingin ay may kasamang pag-unawa, at bawat ngiti ay may kasiguraduhan.Hindi nila namamalayan, unti-unti na pala silang nagbabago—hindi bilang magkahiwalay na tao, kundi bilang dalawang taong natutong maging isa sa iisang direksyon.—Isang hapon matapos ang klase, nagkayayaan silang maglakad papunta sa isang maliit na park na malapit sa campus. Hindi ito engrande—may ilang upuan, ilang puno, at tahimik na paligid. Pero para sa kanila, sapat na iyon.Umupo sila sa ilalim ng puno, pareho pa ring pagod mula sa maghapong gawain.“Alam mo,” sabi ni Mika habang nakatingin sa malayo, “parang ang bilis ng lahat, no?”“Anong part?” tanong ni Aaron.“Lahat,” sagot niya. “Dati, parang nangangapa pa tayo. Ngayon… parang ang dami na nating napagdaanan.”Tahimik na tumango si Aaron.“Hindi rin naging madali,” dagdag niya.“Hin

Lumipas pa ang ilang linggo matapos ang gabing iyon ng simpleng “deal” sa kanilang pag-uusap. Mula noon, parang mas naging malinaw ang direksyon ng bawat araw para kina Mika at Aaron. Hindi man nila alam kung saan eksaktong hahantong ang lahat, pero sapat na sa kanila na magkasama sila sa bawat hakbang.Isang umaga, maagang dumating si Mika sa campus. Tahimik pa ang paligid—ilan pa lamang ang mga estudyanteng naglalakad, at ang hangin ay malamig pa, dala ang sariwang simoy ng bagong araw.Umupo siya sa paborito nilang bench, hawak ang kanyang notebook. Hindi pa siya nagsisimulang magbasa nang marinig niya ang pamilyar na boses.“Ang aga mo ah.”Napalingon siya at nakita si Aaron, nakangiti habang papalapit.“Ganun ka rin,” sagot ni Mika.“Hindi pwedeng ikaw lang ang maaga,” biro ni Aaron habang umuupo sa tabi niya.Saglit silang natahimik, pero hindi ito awkward. Sa halip, ito yung klaseng katahimikan na komportable—yung kahit walang salita, alam mong okay lang.“May naisip ako kagabi

Lumipas pa ang ilang linggo matapos ang tahimik ngunit matibay na usapan nila sa ilalim ng puno. Mas naging payapa ang takbo ng mga araw para kina Mika at Aaron. Hindi man perpekto ang lahat, pero ramdam nilang pareho—mas handa na sila sa anumang darating.Isang umaga, mas maaga pa kaysa dati ay nagising si Mika. Hindi siya mapakali, pero hindi dahil sa problema. May kakaiba lang siyang pakiramdam—parang may mangyayaring bago.Pagdating niya sa gate, nakita niya agad si Aaron. Nakangiti ito habang hawak ang dalawang paper bag.“Good morning,” masigla nitong bati.Napangiti si Mika. “Uy, may breakfast na ulit?”“Syempre,” sagot ni Aaron. “Namiss mo ‘to, no?”“Medyo,” biro ni Mika.Naglakad silang sabay papasok, mas magaan ang pakiramdam kumpara sa mga nakaraang linggo. Habang kumakain sila sa isang bench, napansin ni Mika na parang may gustong sabihin si Aaron.“Ano yun?” tanong niya.“Ano?” kunwari’y inosenteng sagot ni Aaron.“Yung mukha mo. May iniisip ka na naman,” sagot ni Mika.N

Lumipas ang ilang linggo matapos nilang tuluyang lagyan ng label ang kanilang relasyon. Sa unang mga araw bilang opisyal na magkasintahan, pareho silang naninibago—hindi sa isa’t isa, kundi sa bagong pakiramdam ng pagiging “tayo” sa halip na “ako” at “ikaw.”Hindi naman nagbago ang paraan nila ng pakikitungo sa isa’t isa. Ganun pa rin—may asaran, may lambingan, at may tahimik na pag-intindi. Pero ngayon, mas malinaw na ang bawat kilos, bawat salita. May kasiguraduhan na.Isang umaga, gaya ng nakasanayan, naghihintay si Aaron sa gate. Ngunit sa pagkakataong iyon, wala siyang dalang paper bag o kahit anong pagkain. Nakasandal lang siya, tila may iniisip.Pagdating ni Mika, agad niya itong napansin.“Good morning,” bati niya, bahagyang nakakunot ang noo. “Walang breakfast today?”Ngumiti si Aaron, pero halatang pilit. “Good morning. Pasensya na, na-late ako ng gising.”Hindi na nagtanong pa si Mika, pero ramdam niyang may kakaiba. Tahimik silang naglakad papasok, at kahit nag-uusap, may

Nagpatuloy ang mga araw sa bago nilang tahanan—hindi perpekto, hindi palaging maayos, pero totoo.—Sa bawat umaga, may bagong ritmo silang natututunan.Hindi na pareho sa dati.Pero hindi rin banyaga.—Isang umaga, nagising si Samantha bago pa tumunog ang alarm.Tahimik ang paligid.Iba sa dati nilang bahay—mas maluwang, mas maliwanag.Ngunit may kakaibang katahimikan na hindi pa niya lubos na kilala.—Dahan-dahan siyang bumangon, iniwasang magising si Bren na mahimbing pa ang tulog.Lumabas siya ng kwarto at dumiretso sa kusina.—Huminto siya sandali.Tumingin sa paligid.—Hindi pa kumpleto.May mga kahon pa sa gilid.May ilang gamit na hindi pa naiaayos.Pero kahit gano’n—ramdam niya na unti-unti na itong nagiging kanila.—Kinuha niya ang kettle at nagsimulang magpakulo ng tubig.Habang hinihintay, sumilip siya sa bintana.—Ibang tanawin.Ibang kalsada.Ibang simoy ng hangin.—Pero sa unang pagkakataon—hindi siya nalungkot.—May narinig siyang mahinang yabag mula sa likod

Nagpatuloy ang mga araw matapos ang pag-uwi nila—hindi na tulad ng dati na may bigat sa bawat galaw, kundi may kakaibang gaan na hindi nila kailangang ipaliwanag.—Pagbalik nila sa bahay, parang may nagbago.Hindi sa itsura ng lugar.Pareho pa rin ang mga dingding, ang ayos ng sala, ang ingay ng mga bata sa umaga.Pero sa pakiramdam—mas buo.—Isang umaga, nagising si Samantha sa tunog ng mahina ngunit pamilyar na kaluskos sa kusina.Dahan-dahan siyang bumangon.Hindi na siya nag-aalala.Hindi na siya nag-iisip ng kung ano ang mali.Sa halip—ngumiti siya.—Pagdating niya sa kusina, naabutan niya si Bren na abala sa pagluluto.Medyo magulo ang paligid.May konting kalat ng harina sa mesa.At mukhang hindi eksaktong sinusunod ang recipe.—“Anong ginagawa mo?” tanong ni Samantha, nakasandal sa pinto.—Napalingon si Bren.Ngumiti.“Breakfast.”—Tumingin si Samantha sa kawali.“Sigurado ka?”—Napatawa si Bren.“Hindi. Pero sinusubukan ko.”—Lumapit si Samantha.Hindi para ayusin.

Nagpatuloy ang mga araw na may halong pananabik at katahimikan—parang bagyong paparating na hindi pa ramdam ang hangin, pero alam mong darating.—Dumating ang araw ng biyahe.Maagang nagising si Samantha.Hindi dahil kinakabahan—kundi dahil gusto niyang maging handa.Tahimik siyang bumangon, inayos ang mga gamit, sinigurong kumpleto ang lahat—damit, pagkain, laruan ng mga bata, at mga bagay na maaaring magbigay ng ginhawa sa mahabang biyahe.Sa kabilang bahagi ng kama, gising na rin si Bren.Hindi ito gumalaw agad.Nakatitig lang sa kisame.Parang may kausap sa isip.—“Ready?” tanong ni Samantha, mahina.—Napalingon si Bren.Ngumiti.Hindi perpekto.Pero totoo.“Ready na siguro,” sagot niya.—Hindi niya sinabing sigurado siya.At hindi na rin iyon kailangan.—Sa kusina, mas maingay kaysa dati.Excited ang mga bata.May halong tanong.May halong tuwa.“San tayo pupunta?” tanong ng bunso.“Adventure,” sagot ni Samantha, nakangiti.—Napatingin si Bren sa kanya.Sandaling nagtagpo

Nagpatuloy ang mga araw na may parehong ritmo—ngunit sa pagkakataong ito, may bagong uri ng tahimik na pagsubok na hindi nila inaasahan.—Isang umaga, nagising si Samantha na may kakaibang pakiramdam.Hindi ito kaba.Hindi rin lungkot.Parang… may darating.Hindi niya maipaliwanag, pero ramdam niya sa paraan ng pagpasok ng liwanag sa bintana, sa kakaibang katahimikan ng bahay, at sa paraan ng paghinga ni Bren sa tabi niya—mas mabigat, mas malalim.Pagbangon niya, hindi niya agad ginising si Bren.Sa halip, tumayo siya at tahimik na naglakad papuntang kusina.Pero bago pa siya makarating—narinig niya ang mahinang boses mula sa sala.—“Hello, Ma…”—Napahinto si Samantha.Boses iyon ni Bren.At bihira niyang marinig itong ganun—mahina, maingat, at parang may pinipigilang emosyon.Hindi siya agad lumapit.Hindi dahil umiiwas siya—kundi dahil gusto niyang bigyan ng espasyo ang sandaling iyon.—“Okay lang ako… oo,” narinig niyang sabi ni Bren.“Hindi… hindi na tulad ng dati.”May maik

Nagpatuloy ang mga araw na may parehong ritmo—hindi pare-pareho ang pakiramdam, pero pareho ang pinipili.—Isang umaga, nagising si Samantha sa mahinang ingay mula sa kusina.Hindi iyon bago.Pero iba ang pakiramdam.Hindi na siya nagmamadaling bumangon.Hindi na siya kinakabahan kung may mali bang nangyayari.Sa halip, nanatili siya sandali sa kama, pinakikinggan ang simpleng tunog ng buhay—ang paghahalo ng kape, ang marahang pagbukas ng kabinet, ang paghakbang ni Bren.Tahimik.Pero buo.—Paglabas niya ng kwarto, nadatnan niya si Bren na nakasandal sa counter, hawak ang dalawang tasa ng kape.Napatingin ito sa kanya at bahagyang ngumiti.“Good morning,” sabi nito.“Good morning,” sagot niya, lumapit at tinanggap ang isang tasa.Saglit silang nagkatitigan.Walang kailangang sabihin.Pero may naipapasa.—“Maaga ka ulit,” sabi ni Samantha.“Hindi ako mapakali,” sagot ni Bren.“Pero… hindi na masama.”Napangiti si Samantha.“Progress,” sabi niya.Tumango si Bren.“Progress.”—Habang

Nagpatuloy ang mga araw na tila mas matatag—hindi dahil wala nang pagsubok, kundi dahil mas handa na silang harapin ang mga ito nang magkasama.—Isang umaga, nagising si Samantha sa tunog ng alarm ni Bren.Hindi iyon dati nangyayari.Dati, siya ang unang gumigising—siya ang nag-aayos ng lahat.Pero ngayon—nauna si Bren.Tahimik siyang bumangon, sinilip ito sa kabilang bahagi ng kama.Nakaupo si Bren, nakatingin sa sahig, hawak ang cellphone.Hindi balisa.Hindi rin masaya.Parang naghahanda lang.“Good morning,” mahina niyang bati.Nagulat si Bren, bahagyang napangiti.“Good morning.”“Ang aga mo,” sabi ni Samantha.Napakamot siya sa batok.“Hindi na ako makatulog ulit.”Tumango si Samantha.Hindi na niya tinanong kung bakit.Alam na niya.—Sa kusina, si Bren na ang nagkakape.Hindi na siya nagtatanong kung saan ang gamit.Kabisa na niya.Pero may konting pag-iingat pa rin sa galaw.Parang ayaw niyang may mabasag.Hindi dahil sa takot sa bagay—kundi sa katahimikan.—“May pasok ka