LOGINLENA’S POV Nanginginig ako habang nakatayo sa loob ng elevator. Narito ako ngayon sa address na ibinigay ni Caelus, papunta sa rooftop ng gusaling iyon. Doon kami magkikita. At alam kong sa gabing ito, kailangan kong gawin ang dapat kong gawin. Kahit labag sa loob ko, kailangan kong sundin ang gusto ni Don Gerbacio. Para sa pamilya ko. Para sa akin. At… para kay Caelus. Saglit kong sinulyapan ang sarili ko sa salamin ng elevator. Maayos pa rin akong tingnan, nag-effort ako para sa gabing iyon. Kahit sa huling sandali, sinigurado kong maganda pa rin ako sa harap niya. Nakaayos ang buhok ko nang simple lang, nakalugay ang mahaba at tuwid kong buhok, natural lang na bumabagsak hanggang baywang ko. Yung makeup ko light lang, hindi halatang overdone, parang natural glow lang ng mukha ko, may kaunting lipstick at konting kilay na inayos para hindi mukhang pagod. Suot ko ang simpleng dress na plain lang ang kulay, fit lang sa katawan ko pero hindi revealing, classy lang ang dating. W
“I…” nanginginig kong sabi. “I can’t break him like that.” Nasasaktan akong isipin na sasaktan ko ang lalaking mahal ko. “Then you will destroy him anyway,” agad na sagot ni Don Gerbacio. Napatingin ako sa kanya, awang ang mga labi. Hindi ko siya naintindihan. “If you stay with him,” malamig niyang paliwanag, “you give him hope.” Lumapit ang matandang lalaki sa akin ng kaunti habang nakatingin sa mga mata ko. “And hope will make him fight.” aniya. Parang may bumara sa lalamunan ko. “And when he fights…” dagdag niya, “he will lose everything.” Nanahimik ako. Alam kong binabalaan niya ako. Unti-unting bumibigat ang lahat. “You think you are protecting him,” patuloy niya. “But you are only dragging him into something he cannot win.” “But Caelus is your son too… not just Cullen,” sabi ko, pilit pinatatatag ang boses ko kahit nanginginig na ako. Tahimik siyang tumingin sa akin sandali bago siya sumagot. Kalmado at kontrolado, pero ramdam ko ang bigat ng bawat
Nanatili akong nakaupo, pero ang buong katawan ko ay parang unti-unting binabalot ng lamig. Habang ang mga mata ko ay nakatingin sa mga litrato sa mesa. Hindi ako agad nakapagsalita, hanggang sa unti-unti kong ibinuka ang labi ko. “I… I didn’t mean for this to happen,” mahina kong simula, nanginginig ang boses. “Hindi ko po sinadyang mapalapit kay Caelus.” Huminga ako nang malalim, pilit pinipigilan ang panginginig ng buong katawan. “But it happened,” pagpapatuloy ko, mas totoo na ngayon ang boses ko. “And I can’t deny it anymore.” Tumigil ako saglit, saka itinaas ang tingin ko sa kanya. “I have feelings for him.” Lumunok ako at nilakasan ko ang loob kong umamin. “And he feels the same way.” Nanatiling walang pagbabago ang mukha ni Don Gerbacio. Parang hindi siya naaapektuhan sa mga inamin ko. Parang inaasahan na niya iyon. “Caelus already knows about the contract,” dagdag ko, “Between me… and Cullen.” Saglit na namayani ang katahimikan, habang parang mas lalo lang l
LENA’S POV Yangco Mansion Kinabukasan, nagising ako nang tanghali na. Madaling araw na ako nakauwi kaya inaasahan ko na rin na mahihirapan akong bumangon. Mabigat ang pakiramdam ko habang bumababa ng hagdan, dala pa rin ng pagod at gulo ng mga nangyari kagabi. Wala akong gana kumain, kaya orange juice at sandwich lang ang kinuha ko at pilit ko pang inubos kainin kahit halos wala akong malasahan. Kahit kakagising ko pa lang, si Caelus na ang laman ng isipan ko, ngunit may sumisingit at bumabagabag sa akin. Nagtungo ako sa garden lanai. Tahimik doon at presko ang hangin, naupo ako sa molave bench habang pinagmamasdan ko ang iba’t ibang bulaklak, makukulay iyon, buhay na buhay sa aking mga mata pero taliwas sa nararamdaman ko ng mga sandaling iyon. Naguguluhan na ako. Binuksan ko ang cellphone ko at muling binasa ang message ni Caelus “Be there later. I have a surprise for you.” Kalakip niyon ay isang address. Sinabi niya na maghanda ako. Napapikit ako, I'm curious an
LENA's POV “I don’t think I can—” “No, Lena.” Mabilis na putol ni Cullen sa sasabihin ko. Mas mababa na ang boses niya ngayon, pero mas matigas. Mas mabigat. “I don’t care if there’s someone else in your heart right now,” dagdag niya, walang pag-aalinlangan. “You agreed to be my wife.” Napahawak ako ng mahigpit sa upuan. Parang unti-unting nauubusan ng hangin ang dibdib ko. “You are the only woman I will marry, Lena,” tuloy niya, mas malinaw na ngayon ang bawat salita. “No one else.” Napasinghap ako. Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat, ang katotohanang may mahal akong iba, o ang paraan ng pagkakasabi niya na parang wala akong pagpipilian. “Cullen…” mahina kong tawag, halos pakiusap. Pero tumiim ang tingin niya sa akin. “You accepted me when no one else did,” sabi niya, mas tahimik pero mas totoo. “You stayed even when I pushed everyone away. You fixed something in me that no one else could.” Napapikit ako, dahil alam kong totoo iyon. Tinulungan ko siya sa kan
LENA’S POV Hindi ko na halos marinig ang sumunod na usapan sa hapag-kainan. Parang lahat ng boses sa paligid naging malabo, malayo, parang nasa ilalim ako ng tubig habang sila ay patuloy lang sa pag-uusap sa ibabaw. Engagement party this weekend. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mga salitang iyon. Pinilit kong kumilos nang normal. Kumuha ako ng pagkain sa plato ko, sumubo, ngumiti kapag may tumitingin sa akin pero parang hindi ko kontrolado ang katawan ko. “Lena, are you alright?” tanong ni Mrs. Mondragon, halata ang concern sa boses. Tumingin sa akin ang lahat. “Yes po, I’m okay,” sagot ko, agad akong ngumiti. Fake iyon, pero sapat para hindi na sila magtanong pa. Nagpatuloy ang usapan nila kaya nakahinga ako ng maluwag. Lihim kong sinulyapan ang katabi kong lalaki, tahimik pa rin si Cullen. He is too calm. Napahigpit ang hawak ko sa kutsara. Kinakabahan talaga ako dahil sobrang tahimik niya. Hindi ko alam kung anong nasa isip niya ng mga sandaling iyon. “Cu
Makalipas ang ilang buwan, pinagmasdan ko ang gusali ng aking restaurant na matatagpuan sa kahabaan ng mga kainan sa lugar na iyon. Tanghalian na, kaya naman marami nang taong kumakain sa loob. Ang mga bintana ng restaurant ay bukas, na nagbibigay daan sa mga masarap na amoy ng mga lutuing pagkain
Mondragon Grand Estate… Ang matangkad na lalaki na may matatalim na mga mata ay tuloy-tuloy na naglakad patungo sa dinning area. Seryoso ang mukha niya ng maupo sa tapat ng hapag. “Caelus! That’s spot is for your brother,” puna ni Don Gerbacio Mondragon sa bunsong anak. Tiim ang mga bagang na
“Salamat, sir, sa bayan ako bibili ng cake,” nakangiting sabi ko kay Cullen, ang guwapo at matangkad na lalaki na laging nakangiti sa akin. Katatapos ko lang ikandado ang aking restaurant, at ngayon ay kasama ko siya sa pagbili ng cake para sa kaarawan ng aking kapatid na si Lily. “Cullen, just c
Dahan-dahan kong inalis ang kamay ng lalaki sa pagkakapulupot sa katawan ko. Mahimbing na siyang natutulog, akala ko ay wala ng katapusan ang ginawa namin kanina. Halos kapipikit lang niya at nang makasiguro akong tulog na siya ay saka lang ako kumilos. Nahaplos ko ang balakang ko, sumakit at kumi







