CHAPTER 1: FIRST FIGHT

Ang lakas ng ulan noong araw na ‘yon. Naiinip na naghihintay sa loob ng clinic si Joanne na tumila ang ulan pero parang walang pag-asa. Kaya naisipan niyang umalis na lang. Total nakuha naman niya ang dapat niyang makuha sa lugar na iyon. Paglabas niya sa OB-GYN clinic, nakayuko siya habang tinitingnan yong mga hawak niyang papeles. Hanggang sa hindi niya napansin na may tao pala sa tabi niya.

Hanggang sa nagkabunggo silang dalawa. Kumalat sa sahig yong mga papel na kanina lang ay hawak pa niya. Napatampal siya sa noo, at inis na tiningnan yong taong nakabunguan.

"Ay, pasensya na po," sabi niya agad at lumuhod para pulutin ang mga papeles. Napansin niyang umalis na yong taong nakabungguan niya.

Akmang dadampot na sana niya ang isang papel nang may tumapak doon. Napakagat na lang siya sa ibabang labi habang nakatingin sa itim na leather shoes na kumikintab at halatang mamahalin.

"Sir, pwede po ba paki-angat muna yong paa niyo?" nahihiya niyang sabi na hindi pa rin inaangat ang tingin.

Ngunit hindi ito sumagot, pero ramdam niya yong bigat ng titig nito. Hanggang may isa pang yumuko para tumulong sa kanya na pulutin yong mga papel. Tapos bigla itong sumigaw na hindi niya alam kung bakit.

"Reconstruction ng hymen?!" Nanigas si Joanne, dahil pamilyar na pamilyar yong boses na ‘yon. Dahan-dahan siyang tumingala at doon niya nakilala yong boses na sumigaw na sobrang arte.

Si Jasmine De Leon – ex ng asawa niyang si Miguel. Ang babaeng mahal nito mula noo pa. Ang babaeng dahilan kung bakit hindi siya magawang mahalin ni Miguel.

“That's mine!” Sabi ni Joanne at inagaw ang papel kaya napasinghap si Jasmine dahil doon. At saka bumaling sa katabi niyang lalaki. Si Miguel Villanueva ang lalaking tumapak sa papel. Sobrang maliit lang talaga ang mundo dahil sa dinami-dami ng pwedeng pagkakakitaan nilang tatlo ay sa ospital pa talaga.

"Masaya akong makita ka, Joanne," sabi ni Jasmine, at ngumiti ng plastik. Tapos sumandal pa siya sa braso ni Miguel na parang siya talaga ang asawa.

Ang kapal ng mukha!

Napangiti rin si Joanne ng peke. "Sana ganon din ang gusto ko para sa 'yo." Napakunot ang noo ni Jasmine dahil hindi niya naiintindihan ang sinabi ni Joanne.

Simula noong umuwi si Jasmine galing abroad kasama ang anak niya, mas pinabilis ni Miguel ang pagputol sa kontrata nila. Ginawa niyang hanggang tatlong buwan para mas maaga.At  tatlong buwan na rin itong magkasama palagi.

"Kaya pala minadali mo yong divorce," diretso niyang sabi kay Miguel at may pang-iinsulto na tiningnan si Jasmine. “Dahil sa kabit mo?” Walang preno niyang tanong kaya umusok naman sa galit si Jasmine.

"Ano?! Ako kabit?!" Bulyaw ni Jasmine sa kanya kaya napatawa si Joanne.

“Hindi ba halata?” tumingin si Joanne kay Jasmine habang sinasabi iyon. “At ikaw kating-kati ka na bang makasama siya kaya mas pinaaga mo ang divorce?”

Nakita niyang umuusok sa  galit si Jasmine. Buti na lang pinipigilan ito ni Miguel na huwag makisali sa usapan ng mag-asawa. Tatalikod na sana si Joanne nang biglang hinawakan ni Miguel ang braso niya. Mahigpit iyon kaya iwinaksi niya ang kamay nito pero mas lalo lang nitong hinigpitan.

“Joanne ! Ang kapal ng mukha mo! Mag-sorry ka kay Jasmine!” Sigaw ni Miguel pero tinaasan lang siya ni Joanne ng kilay.

“Ako, magso-sorry sa kanya? For what! Bakit, ano bang ginawa ko?” Matapang niyang tanong habang naka cross arm ang mga kamay sa didbib. 

“Wala kang karapatan pagsalitaan siya!” tiim-bagang na sabi ni Miguel. 

Napatawa si Joanne ng mahina. “Wala nga akong karapatan, pero wala din siyang karapatan para maging kabit! Hangga’t hindi pa tayo tuluyang nagdi-divorce!” Sigaw niya pabalik sa kanya.

Mas hinigpitan pa  lalo ni Miguel ang pagkakahawak sa braso niya. Para bang balak nitong baliin ang mga buto niya. Mangiyak-ngiyak niyang tiningnan ng masama ang asawa. 

"Bitawan mo ako," sabi niya habang nagtitimpi.

Pero hindi ito nakinig, lalo pa nitong diniinan ang braso niya kaya napangiwi siya sa sakit. Kunti na lang ay iiyak na sana siya pero sa gilid ng mga mata niya, nakita niya si Jasmine. Nakangiti, tuwang-tuwa dahil sa ginagawa ni Miguel sa kanya.

“Hindi ko na uulitin! Mag-sorry ka ngayon din," utos ulit ni Miguel sa kanya.

Ngumisi siya kahit masakit – gusto niyang ipakita na hindi na siya natatakot sa kanya. “Hindi ko rin uulitin. At sino ka para utusan ako?”

Natigilan si Miguel ng marinig iyon. “Sumasagot ka na! Ang  sabi ko mag—” Hindi na ito natuloy pa ang sasabihin dahil malakas na siyang sumigaw. Wala na siyang pakialam kahit nasa pampublikong lugar pa sila. Ang gusto niya lang, bitiwan siya nito para makaalis na.

"Hindi!” Malakas niyang sigaw. Kinalas niya ang kamay nito sa braso niya at dinuro siya. “Simula ngayon, hindi na ako susunod sa 'yo. Hindi mo na ako pagmamay-ari!” Nanggagala-iti niyang sabi sa asawa. 

Hindi niya alam kung saan nanggaling ang tapang niya. Hindi niya alam kung saan siya humugot ng lakas para sigawan siya. Pero isa lang ang alam niya – pagod na siya sa lahat ng bagay, sobra na ang ilang taon niyang pagtitiis. 

Umatras siya ng isang hakbang . Tiningnan niya si Jasmine ng nakakatakot , bigla itong nagtago sa likod ni Miguel kaya lihim siyang napangisi. 

"Kailan ka pa natutong sumagot sa 'kin, Joanne?" seryosong tanong ni Miguel.

"Hindi ko rin alam kung kailan e. Siguro nauubos din yong pasensya ng isang tao. Tulad ng isang kandila, Miguel, unti-unting nauupos!” Mahina niyang sabi.

Ilang segundo silang nagkatitigan hanggang siya na ang unang umiwas ng tingin. Yumuko siya saglit, sabay balik ng tingin kay Miguel. 

"Hah! Akala mo kaya mo na akong takutin?" ngumisi ito sandali. “Isang bagay lang ang hinihingi ko! Mag-sorry ka kay Jasmine, ngayon din!” Inis niyang kinagat ang ibabang labi niya saka inayos ang buhok niyang nagulo at binalewala niya kung ano ang sinasabi ng asawa. 

Mabilis  ulit hinawakan ni Miguel ang braso niya. Namumula na iyon dahil sa pagkakahawak nito.

“Ang tigas ng ulo mo!” Malamig nitong sabi sa kanya.

“Saka na ako mag-sosorry kapag naging isa na siyang Mrs. Villanueva,” Sabi niya. “Ngayon kasi, disperadang kabit pa lang siya,” Insulto niya kay Jasmine.

Dahil doon susugod na sana si Jasmine. Buti na lang pinigilan siya ni Miguel.

"Huwag! " sabi ni Miguel at hinawakan sa beywang ang kabit niya.

Alam niya kung ano ang mangyayari kung hindi siya hihingi ng sorry. Pero wala siyang pakialam – hindi siya hihingi ng tawad kay Jasmine.