CHAPTER 2: PAIN

“Babe, bulag ka na ba at bingi, hindi mo ba naririnig ang sinasabi ng babaeng iyan!”

Umalingawngaw ang boses ni Jasmine sa buong hallway ng ospital.

“Ginagawa niya akong katatawanan! Iniinsulto niya ako tapos ako pa yong pinipigilan mo! Sino ba talaga ang kinakampihan mo dito, Miguel?” Sigaw ulit ni Jasmine habang namumula ang mukha dahil sa inis.

Napalingon ang lahat ng taong naroon, yong iba sumisilip pa, tapos naglakad palapit sa kanila para makiramdam.

Sa bawat sigaw ni Jasmine, mas lalong dumidilim ang mukha ni Miguel. At sa bawat sigaw ng babae nito, mas lalo nitong hinigpitan ang pagkakahawak sa braso ni Joanne.

“Aray!” Mahina niyang daing.

Mas masakit pa iyon kaysa sa kanina. Namamanhid na yong braso niya at pakiramdam ay dumidilim na ang paningin niya. Pero hindi pa rin siya magsosorry – wala iyon sa bokabularyo niya. Lalo na para sa kabit nito na hindi karapat-dapat ng paumanhin mula sa kanya.

Tiniis niya ang sakit at pinigil ang luha. Ayaw niyang ibigay sa kanya yong kasiyahan na makita siyang umiyak.

“Excuse me, ano ba nangyayari dito?” Tanong ng doktor na lumapit sa kanila. Nakahinga siya ng maluwag dahil may dumating din sa wakas. “Pasensya na, pwede ba kayong mag-usap nang maayos? Ang dami ng tao at nakakaistorbo na kayo.” Malumanay na sabi ng doktor sa kanila.

Wala nang nagawa si Miguel kundi pakawalan siya.

Pero bago niya ito gawin, tinulak siya ng malakas. Kaya nawalan siya ng balanse. Naramdaman niyang tumama sa pader ang likod niya, saka ang noo na tumama sa kanto ng pader. Napahawak agad siya sa noo at naramdaman niyang may mainit na likido ang umagos doon.

Pagtingin niya sa kamay, may dugo galing sa noo niya.

Nagulat si Miguel dahil sa ginawa nito at sandali itong natigilan ng makita ang dugo. Akmang lalapitan na sana niya ito nang umarte si Jasmine para makuha ang atensiyon ni Miguel.

“Babe, masakit ang dibdib ko,” Mahina niyang bulong at nagkunwaring nawalan ng malay. Agad siyang nasalo ni Miguel at bakas sa mukha ng asawa ni Joanne ang pag-aalala sa kabit nito.

"Doc!” Sigaw ni Miguel at binuhat si Jasmine.

Doon na tuluyang tumulo ang luha ni Joanne – durog na durog ang puso niya ng mga sandaling iyon. Ako dapat iyon, sabi niya sa sarili. Ako dapat ang binubuhat niya, sa akin siya dapat nag-aalala, at hindi dapat sa kabit niya.

Namumula ang mga mata niya habang nakatingin sa kanilang dalawa. Pag tapat nila sa kanya, biglang lumingon si Jasmine at ngumisi na parang nanalo. Gusto niyang silang habulin at sampalin si Jasmine, ngunit ipinikit na lamang niya ang mga mata at nagpakawala ng isang malalim na hininga.

Iniwas na lamang niya ang mga mata sa kanilang dalawa habang sila ay papalayo.

Sa pagkakataong iyon, nawala na yong huling 1% ng pag-asa niya kay Miguel.

“Do, nararapat ba akong maranasan ang ganitong sakit?” Tanong niya sa sarili habang hinahayaan na tumulo ang luha.

Kahit kontrata lang ang kasal nila, walang nakakaalam na matagal na niya itong gusto. Oo, matagal na niya itong gusto at minamahal si Miguel. Matagal na niya itong minahal ng palihim. Takot siyang umamin sa kanya dahil baka hindi niya ito tanggapin. At tama nga ang naging desisyon niyang iyon na ilihim na lang dahil sa nangyayari sa kanila.

Ang layo ng mundo nila – isa siyang bilyonaryong CEO habang siya ay isa lamang hamak na asawa sa papel at sa kontrata.

Kung hindi lang dahil sa aksidente apat na taon na ang nakalilipas, hindi sana sila nagkakilala. Hindi sana siya naging isang “Mrs. Villanueva.”

Mas masakit pa yong dibdib niya ngayon kaysa sa noo niyang dumudugo. Dahan-dahan siyang sumandal sa pader para makabawi ng lakas at pilit na tumayo.

Nakita niyang lumapit agad sa kanya yong nurse at doktor.

“Ma'am, linisan po natin ‘tong sugat niyo," sabi ng nurse. Tumango lang siya bilang sagot. “Namamaga rin po yong braso niyo – grabe po ang ginawa sa inyo ni Sir Miguel,” malungkot niyang sambit.

Napailing siya dahil medyo kakaiba pa ang paningin niya – parang blurred. “Hindi na po, salamat sa concern niyo," sabi niya at humakbang na para makaalis.

“Pero ma'am?” Habol na sabi ng nurse sa kanya kaya nilingon niya ito at nginitian.

“It's fine, I can handle myself. Malayo ito sa bituka.”

Wala siyang oras para magdrama katulad ni Jasmine. May hinahabol pa siyang meeting sa Science Museum sa Maynila. Isa siyang translator doon at nakapagpaalam na sa kliyente kagabi. Pag nalate siya, siya ang magbabayad ng penalty. At hindi niya kaya ‘yon. Mabuti na lamang mayroon siyang talento sa ganong trabaho. Dahil sa tulong ng kaibigan niyang si Carla, kaya siya nagkaroon ng maayos na trabaho. Pero kahit siguro maging anak pa siya ng presidente, hindi magbabago ang tingin sa kanya ng asawa niya. Mananatiling isa lamang siyang hamak na babae sa buhay nito.

Hanggang sa tumunog ang phone niya. Walang gana niya itong dinukot sa bulsa ng pantalon niya. Agad niyang sinagot iyon ng makita kung sino ang caller.

Si Carla – ang kanyang tanging bestfriend.

“Jo, papunta na kami. Hintayin mo na lang kami sa labas ha.” Sabi nito kaya tumango siya kahit hindi niya nakikita.

Bigla siyang napangiti dahil sa sinabi nito. Bumalik siya ulit sa clinic para ipalinis ang sugat niya. Dahil ayaw niyang makita ni Carla at ng anak niya na mayroon siyang sugat. Ayaw niyang sila ay mag-alala sa kanya.

Ilang sandali ay natapos na din siya sa clinic. Paglabas niya ng ospital, umaambon pa rin.

“Mommy!” Napalingon siya sa kabilang banda kung saan narinig niya ang cute na boses ng anak niya.

Si Yumi, tumatakbo papalapit sa kanya habang nakabukas ang dalawang kamay. Umupo siya at hinintay itong makalapit, ibinuka niya ang mga kamay at dinamba siya nito ng yakap at pumulupot sa leeg niya ang maliit niyang mga braso. Nang marinig niya ang halakhak nito, parang lahat ng sakit kanina ay nawala. Tiningnan naman niya si Sky na nasa bisig ni Carla. Ang bilis lang ng panahon dahil limang taon na silang dalawa. Limang taon na din niya itong tinatago.

Minsan kapag hindi na niya kaya ang sakit, uuwi lang siya sa maliit nilang apartment. Yayakapin niya ang  dalawa na magkapatid, tapos magiging okay na siya ulit.

Sabay na silang uuwi mamaya sa apartment – siya, si Yumi, at yong bunso niyang anak na kambal ni Yumi.

Hindi na niya ito itatago pa kahit kailan. Tapos na din kasi yong cooling-off period nila ni Miguel. Wala pa sa kanila ang divorce certificate – pirma na lang nila ang kulang at kapag nakapirma na sila, tapos na ang lahat.

Wala na silang kinalaman sa isa't isa – maging sa mga anak niya.

"Mommy, ang ganda-ganda mo ngayon," sabi ni Sky habang tinititigan siya. Kaya natawa na lamang siya dahil alam niyang hindi pa niya gaanong naiintindihan ang sinasabi nito.

“Parang ate lang – hindi halatang nanay,” segunda ni Yumi.

Hindi ko na napigilan pa ang humalakhak dahil sa biro nila.

Ngayon lang siya nagsuot ng business suit – light peach fitted na sobrang bumagay sa kanya. Hindi na yong dating maluwag na damit na tinatago ang katawan niya.

Tumabi si Carla sa kanya. “Dapat matagal mo na ‘tong ginawa. Ang ganda mo, Jo. Sasabihin ko talagang ate ka ng mga kambal na ito.” Maging si Carla ay nakisali na din sa mga bata.

“Gusto ko yakapin si Ate Joanne,” biro ni Yumi sabay higpit pa ng yakap samantalang ang bunso niyang anak ay nakingiti lang habang nakatingin sa kanila.

Pinilit niyang kalimutan yong nangyari kanina – ayaw niyang ma-stress dahil sa nangyari. 

Habang masaya silang nagbibiruan, ng marinig niya ulit ang boses ng lalaking iyon.

"Joanne, ano pa ang ginagawa mo dito?” Yong boses nito ay mabigat at malamig sa uri ng tanong nito – parang ayaw niyang makita siyang naroon sa lugar na iyon.

Napahinto siya at lumingon ng dahan-dahan.

Nakatayo ito sa may exit ng ospital habang nakabulsa ang mga kamay. Tiningnan niya ito sa mukha – mas malamig pa iyon kaysa sa ulan.

Nakatitig lang din ito sa kanya ng diretso.

Tapos bumaba yong tingin nito sa kamay niya na nakahawak kay Yumi, sa peach suit niya, at sa benda sa noo niya.

Kinabahan siya bigla noong maalala ang mga anak niya. Pero agad siyang nagpasalamat sa Diyos ng hindi napansin ni Miguel ang buong mukha nina Yumi at Sky.

Hanggang sa bigla na lang kumunot ang noo nito.

“Ano na namang drama ‘to?" sabi nito nang walang emosyon.

Umayos ng tayo si Carla sa tabi niya at masamang tiningnan si Miguel habang karga si Sky. Si Yumi naman ay nagtago sa likod niya dahil natatakot sa boses ni Miguel na parang kulog.

"Uuwi na tayo, anak," bulong niya kay Yumi. Pinilit niyang maging kalmado ang boses niya.

Pero yong pasaway niyang puso ay kabog ng kabog dahil sa kaba para sa mga anak niya.

Hindi niya ito sinagot at nilagpasan nila ito.

"Sinabi ko—" Hinawakan nito ang braso niya kung saan pa yong namamaga. Paborito niya talagang hawakan iyon.

Pero bago pa niya siya mapigilan, humarap siya.

Tiningnan niya ito sa mata na walang bakas ng emosyon kundi pagod lang – mga matang dati niyang iniiyakan.

“Wala ka nang pakialam sa akin, Miguel," sabi niya ng mahina pero malinaw. “Tatlong buwan na lang, tapos hindi na kita magiging problema.” Binitawan siya nito pagkatapos niyang sabihin iyon.

“That's good,” sagot lang nito tapos tumalikod na at pumasok ulit sa loob ng ospital.

Hindi niya alam kung bakit biglang sumikip ang dibdib niya. Dapat masaya na siya dahil magiging malaya na siya sa loob ng ilang buwan. Parang may iba siyang inaasahan na sasabihin ni Miguel pero natutuwa itong malapit na silang maghiwalay.

Palagi niyang tinatanong ang sarili kung ano ba ang nagawa niyang kasalanan sa kanya para tratuhin ng ganito. Parang tutol ang puso niya sa sinabi nito.

"Jo, okay ka lang?" tanong ni Carla.

Tumango siya at muling hinawakan ang kamay ni Yumi.

"Uwi na tayo." Iyon na lang ang nasabi niya at nauna nang maglakad.

Habang naglalakad sila palayo sa lugar na iyon, hindi na niya nilingon pa si Miguel. Hindi naman siya umaasa na lilingon pa ito sa kanya para makita siya kung paano umalis, hindi din siya umaasa na hahabulin siya nito para pigilan. Mas maganda na iyon para maiwas niya sa lalaki ang mga anak niya. Mabuti na lamang hindi niya agad na pansin ang pagkakahawig nito kay Yumi. Dahil kung nagkataon, hindi niya alam ang gagawin.