FAZER LOGINJACOB ALDEGUIRE'S POV My eyes slowly open. And for a moment, I didn’t understand what I was looking at. Because everything around me is white. An endless white. No ceiling, no floor and no walls. Just a vast, quiet emptiness that stretched in every direction. I frowned slightly, my brows knitting together as I pushed myself up. My body felt… light. “…Hello?” bulalas ko sa isang mababang tono. Suddenly, my voice echoed.. everywhere. Naghintay ako ng ilang segundo ngunit wala akong natanggap na sagot. I turned my head, scanning the space around me. Still nothing. “…Kael?” I tried again. Silence. A strange feeling crept into my chest. Not fear. Not yet. Just… confusion. “What the h*ll is this place…” I muttered under my breath. I stood up slowly. Or floated... I couldn’t even tell anymore. Because when I looked down, there was no ground beneath my feet. No sense of direction. Just white. Endless white. I took a step forward. Then another. Each movement felt unreal…
ELOWEN GARCIA'S POV Pagbukas pa lang ng pinto ng emergency entrance, sinalubong agad ako ng matinding amoy ng antiseptic at dugo. Agad na tumuon ang tingin ko sa tapat ng isang emergency room. At nang makita ko si Kael ay agad akong tumakbo papalapit sa kanya. Nang bigla siyang gumalaw sa kanyang kinauupuan paharap sa akin ay agad na bumagal ang aking paghakbang... hanggang sa napahinto ako at napatingin lamang sa kanya. Punong-puno ng dugo ang suot niyang damit. Halos hindi na makilala ang kulay ng shirt niya. Basa… malagkit… at halatang hindi lang iisang sugat ang pinanggalingan niyon. Tumayo siya agad nang makita niya ako. Pero hindi siya nagsalita. Hindi agad. “W-Where is he…?” tanong ko, halos pabulong. Pero kahit gano’n… nanginginig ang boses ko. “Kael… nasaan si Jacob? A-ayos lang ba s-siya?" ulit ko, mas mariin na. Pero umiwas lang siya ng tingin. "S-Sorry..." Pagkarinig ko ng boses niyang iyon ay may kung ano sa loob ko na biglang gumuho. Nagsimula
JACOB ALDEGUIRE'S POV (... Continuation) “You don’t even get to think about her.” My breathing becomes hard as I stared straight into his bloodied face. And in that moment... there was no doubt left. No hesitation. No restraint. Just one clear thought. I wasn’t letting him walk out of here. Every word he said… crawling under my skin. Corrupting everything. My grip tightened around his collar, my knuckles turning white as rage burned through my veins. That was enough. I shoved him back... hard—sending him stumbling across the floor. Then my hand went behind me. Fast. Familiar. Cold metal pressed against my palm as I pulled the gun from my back. I raised it. Straight at him. No hesitation. No warning. My finger tightened on the trigger...his craziness has to end in this place tonight. Umigting ang panga ko ng makita ko ang ngiti niyang puno ng kumpyansa. Ibinuga ko ang isang malalim na paghinga, ngunit bago ko pa man tuluyang makalabit ang g
JACOB ALDEGUIRE'S POV (...... Continuation) His smile widened. “Because of her?” My jaw tightened. “Say her name and I will put your throat out of your neck, Fred...” I said quietly. "And I’ll make sure you don’t leave this place breathing.” The air shifted. No more amusement. No more games. Just tension...sharp and dangerous. Fred let out a breath, then cracked his neck. “Alright,” he said. “Let’s see how far you’re willing to go for her.” I didn’t answer. I didn’t need to. Because the next second he moved...faster than I expected. But I was faster. I stepped in, closing the distance in an instant...my fist slammed straight into his jaw. Sa sobrang lakas ng suntok ko ay bahagya siyang napa-atras. But he didn't back down. He stood up and punched me back. "That's all you got, big boy?" I mocked him. Lalong namula ang mukha niya sa galit at akmang aatakihin ako. But I avoided his attack without making so much effort. Then...I grabbed him by the
JACOB ALDEGUIRE'S POV Nakatagilid siya sa tabi ko, bahagyang nakasiksik ang katawan niya sa akin na parang kahit sa pagtulog… hinahanap pa rin niya ang init ko. Maingat kong inayos ang kumot sa ibabaw niya, tinatakpan ang balikat niya na bahagyang nakalantad. Ayokong magising siya. Kailangan niya ng pahinga. Mas kailangan niya iyon kaysa sa akin dahil hindi pa gano'n ka galing ang sugat niya. Dahan-dahan kong itinaas ang kamay ko… at marahang hinaplos ang gilid ng mukha niya. Nandoon pa rin ang bahagyang bakas ng pamamaga. Pero hindi na kasing maga noong nakaraang araw. Humigpit ang panga ko. Saglit. Pero agad ko ring pinakawalan. Hindi ngayon. Hindi habang nandito siya sa harap ko… ligtas. Tahimik ko siyang pinagmasdan. Kung paano bahagyang gumagalaw ang pilikmata niya. Kung paano sumasabay ang paghinga niya sa dibdib ko. And for a moment.. everything around me slowed. I just stared at her face. Enjoying every moment I have like it'll be the last time
ELOWEN GARCIA'S POV "Hindi mo sinabi sa akin na dito pala natulog si Jacob kagabi..." reklamo ni Alexander pagpasok niya sa mismong dining area. Hindi ko kaagad siya pinansin at tuloy-tuloy lamang sa pagtulong kay Manang. "Hello....Elowen!" pagpapapansin nito. At nang hindi ko pa rin siya tinitingnan ay mabilis siyang kumapit sa akin. Sinilip niya ang mukha ko sabay pinaningkitan ako ng mata."Umayos lang ang relasyon niyo ay dine-dedma mona ako...hindi mo na ba ako mahal?" banat niya at nagpapa-cute pa talaga.Tumiim ang bagang ko. Pinakawalan aking isang malalim na buntong-hininga bago ako dahan-dahang tumingin sa kanya. Dumukwang ako nang bahagya, at ng makuntento ako sa distansya ng aming mukha.. ay walang sabi-sabi hinampas ko ang aking noo sa kanya dahil upang mapa-atras siya."Napaka-brutal mo talaga..." reklamo niya habang hinahaplos ang noo. Inirapan ko siya at muling bumalik sa ginagawa ko. "Wala ka naman kasing sasabihin at gagawing maganda. Kaya sana ay mas pinili mo
ELOWEN GARCIA'S POV “Please…” muli kong pakiusap, at ngayon ay nakahawak na sa kanyang papulsuhan. Xavier’s fingers were still gripping my chin, forcing me to look at him. His eyes searched my face like he was trying to see if I was lying. “I wasn’t trying to run,” I whispered. “I just… I jus
ELOWEN GARCIA’S POVKINABUKASAN....Naalimpungatan ako nang maayos ko ang hindi pamilyar na amoy ng unan ko. Mas lalo ko pa iyong idiniin sa mukha ko, hanggang sa napagtanto kong amoy iyon ng lalaki. Mabilis akong bumalikwas ng bangon, at nang iginala ko ang paningin ko sa paligid at doon ko lang
JACOB ALDEGUIRE'S POV "Ano bang sinasabi mo na ayaw mo pa din magpakasal?!" nanggagalaiting asik sa akin ni Mama. "Ang tanda-tanda mo na, Jacob! Kapag ganito lagi mauunahan ka pa ng pamangkin mong mag-asawa!" dugtong niya. Napangiwi ako at hindi na nagsalita. Inaabala ko namang ang sarili sa pa
JACOB ALDEGUIRE'S POV The house was quiet. Too quiet, the kind that only existed early in the morning when the walls were still half-asleep and the staff moved like shadows. I stood by the window with a cup of coffee in my hand, staring out at the garden without really seeing it. My mind was sti







