Share

ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA
ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA
Author: LYCHA

CHAPTER 1

Author: LYCHA
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-08 18:35:25

ELENA POV

“Tatlong taon na tayong kasal, Marco. Ni minsan ba… minsan ba minahal mo man lang ako?”

Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong baso ng tubig sa ibabaw ng mahabang marmol na hapag-kainan. Tumaginting ang marahang pagtama ng babasagin sa ibabaw nito, basag ang katahimikan sa loob ng napakalaking dining room. Ang boses ko ay bahagyang nanginginig, hindi dahil sa lamig ng aircon sa mansiyon namin, kundi dahil sa bigat ng katotohanang matagal ko nang pinipigilang lunukin.

Si Marco Montecillo—ang asawa ko, ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Montecillo Group of Companies—ay dahan-dahang nag-angat ng tingin mula sa kanyang mamahaling laptop. Ang mga mata niya ay kasing-lamig ng yelo. Walang bakas ng pagmamahal, ni kaunting awa man lang. Nakakagago lang na umabot pa ako sa puntong ito, nagbabaka-sakaling baka sakaling magbago ang lahat porke’t tatlong taon na kaming magkasama sa iisang bahay.

“Elena,” malamig niyang wika, ang boses ay pamilyar na sa akin dahil sa gaspang at kawalan ng gana. “Huwag ka nang umastang parang may karapatan kang magtanong sa akin ng ganyan. Alam mo kung para saan ang kasal na ito. Pinakasalan kita dahil yun ang gusto ng namayapa kong lolo. Period.”

Tumayo siya mula sa upuan, inayos ang itim na kurbata ng kanyang suot na suit, at kinuha ang kanyang coat na nakasabit sa gilid. Ang kumpyansa sa bawat kilos niya ay sumisigaw ng kapangyarihan—isang bagay na ilang taon kong tiniis habang pinapanood siyang tinatapakan ang natitira kong dignidad.

“At isa pa,” dagdag niya bago humakbang patungo sa pintuan, “huwag mo nang hintayin mamalamig ang pagkain ko. Si Chloe ang kasabay kong magdiwang ng anibersaryo natin mamaya. Bumalik na siya galing States, at siya ang dapat kong asikasuhin, hindi ang isang babaeng walang kuwenta at sunud-sunuran lang sa kusina.”

Bumukas at sumara ang pintuan.

Naiwan akong mag-isa sa napakalaking dining room. Ang mga inihanda kong paboritong putahe niya—na pinagpuyatan ko simula pa kaninang alas-singko ng umaga—ay nananatiling mainit sa ibabaw ng hapag, pero ang puso ko ay tuluyan nang nanigas sa sobrang lamig. Ang sarap lang matawa sa sarili ko. Anibersaryo namin ngayon, pero ang kasama niya sa malamig na gabi ay ang babaeng matagal nang umagaw sa atensiyon niya.

Ibinaba ko ang tingin ko sa aking apron. May mantsa ito ng sarsa at harina. Ang mga kamay ko ay magaspang na ngayon dahil sa araw-araw na paglilinis, pagluluto, at pag-aasikaso sa buong kabahayan pati na rin sa pamilya niyang walang ginawa kundi laitin ako. Araw-araw akong nagpakumbaba, lumunok ng pride, at nagpanggap na bulag at bingi sa mga panlalait nila, umasang sa paglipas ng panahon, makikita rin ni Marco kahit katiting na halaga ko.

Pero tanga pala ako. Sobrang tanga.

Wala palang kwenta ang tatlong taong pagpapakumbaba kung sa simula pa lang ay itinuring ka na nilang basura. Hindi ako nagkulang sa pagiging asawa; sadyang bulag lang talaga ang mga taong ayaw magpabulag sa iba.

Tumayo ako mula sa upuan. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, wala akong naramdamang luha sa aking mga mata. Ubos na. Naubos na ang lahat ng iyak ko nitong mga nakaraang gabi habang hinihintay ko siyang umuwi. Ang kirot na naramdaman ko kanina ay biglang napalitan ng isang malamig at kakaibang lakas. Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa ng aking apron at hinalungkat ang contacts ko. Tatlong taon ko silang pinagkaitan ng komunikasyon dahil pinili kong sundin si Marco na ibukod ang sarili ko sa pamilya ko, pero ngayon, tapos na ang palabas na ito.

Pagka-ring na pagka-ring pa lang, agad itong sinagot sa kabilang linya nang wala pang isang segundo.

“Apo? Elena, anak ko! Sa wakas napatawag ka na. Suko ka na ba sa walanghiyang asawa mo?” ang boses ng aking lolo—si Don Leonardo Valderama, ang bilyonaryong may-ari ng Valderama Empire—ay umalingawngaw sa linya, puno ng pag-aalala at galit na matagal na niyang kinikimkim para sa akin.

Humigpit ang hawak ko sa cellphone habang lumalanghap ng malalim na hangin. Pinawi ko ang lahat ng natitirang kahinaan sa aking dibdib.

“Lolo… handa na akong umuwi,” seryoso kong sabi, malinaw at walang pag-aalinlangan ang bawat salitang lumabas sa bibig ko. “Kunin na natin ang dapat sa atin. At sisiguraduhin kong ang mga umalipusta sa akin ay luluhod sa harapan ko.”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 6

    ELENA POV“Magandang umaga sa inyong lahat,” panimula ko habang ang boses ko ay tahimik ngunit may bitbit na awtoridad na umalingawngaw sa buong conference room.Inilibot ko ang aking paningin sa mga board members. Kitang-kita ko ang seryoso at paghanga sa mga mata nila, lalo na kay Atty. Sandoval na kanina pa nakangiti nang tipid sa gilid. Tatlong taon akong nawala sa mundong ito—mundong puro numero, kontrata, at estratehiya—pero ang pakiramdam ay parang kahapon lang ay nag-aaral pa ako ng mga financial reports sa tabi ni Lolo Leonardo. Ang tanging pinagkaiba lang ngayon, wala na ang pag-aalinlangan sa dibdib ko. Doble ang talas ng isip ko, at mas buo ang determinasyon ko.“Bago natin talakayin ang quarterly reports para sa real estate branch natin sa Visayas at Mindanao, gusto ko munang linawin ang isang bagay,” pagpapatuloy ko habang dahan-dahang pinagpapatong ang aking mga kamay sa ibabaw ng marmol na mesa. “Simula sa araw na ito, ang Valderama Empire ay magpapatupad ng mas mahigp

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 5

    ELENA POVLimang araw na ang nakalipas simula nang iwan ko ang mansiyon ng mga Montecillo. Limang araw din akong nanatili sa loob ng Valderama Estate para magpahinga, ibalik ang lakas ng katawan ko, at ayusin ang gulo sa isip ko. Sa tulong ng mga masustansyang pagkain at sapat na tulog, unti-unting bumalik ang kulay sa mukha ko. Wala na ang maputlang Elena na laging puyat at mukhang lanta; ang nakikita ko ngayon sa salamin ay isang babaeng may matatag na mga mata at malamig na paninindigan.Habang nakaupo ako sa tapat ng malaki kong executive desk sa sarili kong home office, pinag-aaralan ko ang mga dokumentong ipinadala sa akin ng head ng legal team namin na si Atty. Sandoval. Hindi lang basta-basta bilyonaryo ang pamilya ko; ang Valderama Empire ay may hawak na malalaking shares sa real estate, hotel chains, at mga international logistics sa buong Asya. At sa loob ng tatlong taon na abala ako sa pagluluto at pagpapakalunod sa pagiging sunud-sunurang asawa kay Marco, tahimik na iniha

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 4

    ELENA POVPaggising ko kinabukasan, ibang klase ang pakiramdam ng katawan ko. Wala ang pamilyar na bigat sa dibdib na karaniwan kong nararanasan tuwing gigising ako sa Montecillo mansion—yung tipong kahit tulog pa lang, nade-depress na ako sa isiping kailangan ko na naman magmadali para ipagtimpla ng kape si Marco at ipaghanda ng almusal ang pamilya niya.Dito sa Forbes Park, ang tanging narinig ko ay ang marahang pagaspas ng mga dahon sa hardin at ang malamyos na huni ng mga ibon sa labas ng bintana.Tumayo ako mula sa malambot kong kama at dumeretso sa malaking walk-in closet ko. Sa loob ng tatlong taon, nasanay akong magsuot ng mga lumang damit o kaya ay mga blusang pinaglumaan ng panahon para lang hindi mapansin ng biyenan ko. Pero ngayon, nang buksan ko ang mga cabinet na naglalaman ng mga damit ko bago ako ikasal, napangiti ako. Lahat ng ito ay branded, elegante, at nag-uupong maganda sa katawan ko.Kinuha ko ang isang simpleng white silk blouse at high-waisted black trousers. P

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 3

    ELENA POVHabang binabagtas namin ang basang lansangan ng BGC patungo sa pribadong komunidad ng Forbes Park, tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana ng Land Cruiser. Ang mga patak ng ulan ay mabilis na nag-uunahan sa salamin, parang mga luha na matagal kong pinigilan ngunit ngayon ay kusang tumigil na sa pagpatak. Wala na akong maramdamang kirot o lungkot. Ang tanging nararamdaman ko ay ang kakaibang paggaan ng aking dibdib, tila may isang mabigat na pader na tuluyang gumuho pagkatapos kong talikuran ang bahay na iyon.Tatlong taon. Tatlong taon kong hinayaan ang sarili ko na maging sunud-sunuran sa pamilyang Montecillo dahil aking pinaniniwalaan na ang pagpapakumbaba ay susi para magtagumpay ang isang kasal. Pero ang tanga ko lang dahil habang pinipilit kong maging perpektong asawa kay Marco, ang tingin pala niya sa akin ay isang latang walang laman na pwede niyang itapon kahit kailan niya gusto.Binalingan ko ng tingin si Manong Nestor na tahimik na nagmamaneho sa unahan. Kitan

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 2

    ELENA POVIsang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago ko tuluyang ibinaba ang tawag kay Lolo Leonardo. Ang ingay ng tahimik na mansiyon ay tila lalo pang lumalakas, o bodily reaction lang siguro iyon ng utak ko na unti-unting pumipiglas sa tatlong taong pagkakulong sa kulungang ginto na ito.Binalikan ko ng tingin ang hapag-kainan. Ang mga umuusok pang pagkain na pinagpuyatan ko ay parang sinasampal sa akin ang katangahan ko. Tatlong taon akong nagpanggap na kapag ginalingan ko pang maging perpektong maybahay, baka sakaling lumingon si Marco. Pero ang totoo, kahit magpagulong-gulong pa ako sa sahig, ang tingin niya sa akin ay isa lang palamunin—isang palamuning isinuksok sa buhay niya ng sarili niyang lolo dahil sa isang kasunduang walang-puso.Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Diretso akong umakyat sa taas, sa master bedroom na hinding-hindi ko naging tahanan kundi isang kwarto lang kung saan natutulog ang taong hindi ako kailanman nakita.Binuksan ko ang malaking walk-in clos

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 1

    ELENA POV“Tatlong taon na tayong kasal, Marco. Ni minsan ba… minsan ba minahal mo man lang ako?”Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong baso ng tubig sa ibabaw ng mahabang marmol na hapag-kainan. Tumaginting ang marahang pagtama ng babasagin sa ibabaw nito, basag ang katahimikan sa loob ng napakalaking dining room. Ang boses ko ay bahagyang nanginginig, hindi dahil sa lamig ng aircon sa mansiyon namin, kundi dahil sa bigat ng katotohanang matagal ko nang pinipigilang lunukin.Si Marco Montecillo—ang asawa ko, ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Montecillo Group of Companies—ay dahan-dahang nag-angat ng tingin mula sa kanyang mamahaling laptop. Ang mga mata niya ay kasing-lamig ng yelo. Walang bakas ng pagmamahal, ni kaunting awa man lang. Nakakagago lang na umabot pa ako sa puntong ito, nagbabaka-sakaling baka sakaling magbago ang lahat porke’t tatlong taon na kaming magkasama sa iisang bahay.“Elena,” malamig niyang wika, ang boses ay pamilyar na sa akin dahil sa gaspang at kawala

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status