Share

CHAPTER 2

Author: LYCHA
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-08 18:40:01

ELENA POV

Isang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago ko tuluyang ibinaba ang tawag kay Lolo Leonardo. Ang ingay ng tahimik na mansiyon ay tila lalo pang lumalakas, o bodily reaction lang siguro iyon ng utak ko na unti-unting pumipiglas sa tatlong taong pagkakulong sa kulungang ginto na ito.

Binalikan ko ng tingin ang hapag-kainan. Ang mga umuusok pang pagkain na pinagpuyatan ko ay parang sinasampal sa akin ang katangahan ko. Tatlong taon akong nagpanggap na kapag ginalingan ko pang maging perpektong maybahay, baka sakaling lumingon si Marco. Pero ang totoo, kahit magpagulong-gulong pa ako sa sahig, ang tingin niya sa akin ay isa lang palamunin—isang palamuning isinuksok sa buhay niya ng sarili niyang lolo dahil sa isang kasunduang walang-puso.

Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Diretso akong umakyat sa taas, sa master bedroom na hinding-hindi ko naging tahanan kundi isang kwarto lang kung saan natutulog ang taong hindi ako kailanman nakita.

Binuksan ko ang malaking walk-in closet. Nakapila roon ang mga damit na binili ko o ibinigay ng mga kasambahay—mga simpleng damit na ang kulay ay madalas pastel o neutral, tipikal na pormahan ng isang babaeng walang boses, nagtatago sa anino ng sikat na asawa. Sa kabilang banda naman ay ang mga mamahaling suot na regalo raw ni Marco pero ni minsan ay hindi ko ginamit dahil sabi niya, "Hindi bagay sa'yo, mukha kang trying hard."

Napangisi ako nang mapait habang inilalabas ang isang malaking maleta mula sa itaas na cabinet.

Agad kong kinuha ang mga personal kong gamit. Hindi ko dinala ang kahit anong binili ni Marco o ng pamilya Montecillo para sa akin. Walang silbi ang mga mamahaling branded bags o alahas kung gagamitin ko lang iyon bilang alaala ng kahibangan ko. Ang dinala ko lang ay ang mga damit na binili ko gamit ang sarili kong ipon noong nagtatrabaho pa ako bago kami ikasal, pati na ang ilang mahahalagang dokumento.

Habang nag-aayos ako, hindi ko mapigilang balikan kung paano ako napunta sa sitwasyong ito. Noon, matapang ako. May sarili akong career, may pangarap, at may pangalan bago pa man ako itali sa pangalang Montecillo. Pero dahil sa sobrang pag-ibig—o pwede ring katangahan—hinayaan kong kainin ng sistema ang buong pagkatao ko. Ibinaba ko ang pride ko, kinalimutan ko ang pamilya ko, at tiniis ko ang mga panlalait ng biyenan kong babae na halos araw-araw ay tinatawag akong "pulubi" o "alipin" sa sarili kong tahanan.

“Isang hamak na apo lang ng isang retiradong negosyante ang pamilya ninyo, Elena. Kung hindi dahil sa utang ng ama mo noon kay Marco, hinding-hindi ka makakatapak sa bahay na ito,” ang paulit-ulit na bulyaw sa akin ni Donya Sofia, ang ina ni Marco, noong isang buwan habang pinapanood niya akong maglinis ng sala.

Naalala ko kung paano ako tahimik na lumunok ng luha noon. Pero ngayon? Parang nabura ang lahat ng sakit na iyon, napalitan ng isang malamig na apoy. Hindi na ako ang Elena na iyakin at sunud-sunuran. Ubos na ang pasensya ko.

Pagkatapos kong isara ang maleta, humarap ako sa malaking salamin ng vanity table. Hinubad ko ang suot kong singsing sa kasal—ang simpleng platinum band na walang brilyante na ibinigay sa akin ni Marco noong araw ng kasihan namin. Inilagay ko ito sa gitna ng lamesa, kasama ang isang blangkong papel at bolpen.

Wala akong balak mag-iwan ng mahabang drama letter. Hindi niya deserve ang paliwanag ko.

Sinulat ko lang ang limang salita na tatapos sa tatlong taon kong bangungot:

Tapos na ang kontrata natin.

Kasunod nito, kinuha ko ang cellphone ko at nagpadala ng mensahe sa personal driver ng pamilya Valderama na si Manong Nestor, na alam kong palaging nakaabang sa malapit kapag may emergency ako—kahit madalas ay pinagbabawalan akong lumabas ni Marco.

“Manong Nestor, nasa tapat na ako ng gate ng Montecillo mansion mamayang alas-diyes. Sunduin niyo na ako.”

Agad ang naging reply niya: (“Salamat sa Diyos, Ma’am Elena! Kanina pa po kami nag-aalala ni Don Leonardo sa inyo rito. Papunta na po ako.”)

Habang hinihintay ang pagdating ng sasakyan, lumabas ako ng kwarto dala ang maleta ko. Tahimik ang buong mansiyon. Ang mga kasambahay ay malamang na nagkumpulan sa kusina at nag-uusap tungkol sa pag-alis ni Marco kasama si Chloe. Sanay na ako sa mga palihim nilang tingin at bulung-bulungan. Para sa kanila, isa lang akong talunan na asawa na walang nagawa kundi magtiis.

Pero maya-maya lang, malalaman din nila kung sino ang totoong tinapak-tapakan nila.

Bumaba ako sa hagdan bitbit ang maleta. Malakas ang naging tunog ng mga gulong nito sa marmol na sahig, dahilan para lumabas ang kasambahay naming si Manang Tess mula sa kusina, bakas ang gulat sa mukha nito nang makita akong nakabihis na at may dalang bagahe.

“Ma’am Elena? Saan po kayo pupunta? Gabi na po ah, at wala pa si Sir Marco—” nag-aalangang tanong nito, may bahid ng pagtataka at konting awa sa mga mata.

Tumigil ako sa paglalakad at tinapunan siya ng malamig na tingin. Hindi na ako nagbalatkayo ng pekeng ngiti na madalas kong ibigay sa kanila para lang maging mabait.

“Manang Tess, sabihin mo kay Marco pag-uwi niya na tapos na ang palabas,” seryoso kong sabi, malinaw ang bawat salita. “Hindi na niya kailangang mag-alala kung sino ang magluluto ng pagkain niya bukas. Malaya na siya sa akin.”

Bago pa makapagsalita ang matanda, tumalikod na ako at itinulak ang pamilyar na puting pintuan palabas ng mansiyon. Sakto namang pagdating ng itim na Land Cruiser sa harap ng gate. Bumaba si Manong Nestor nang may pagmamadali at agad na kinuha ang maleta ko habang nakakunot ang noo sa pag-aalala.

“Ma’am, ayos lang ba kayo? Namumutla po kayo,” tanong ng matanda nang pagbuksan niya ako ng p***o sa likod.

Sumakay ako at inayos ang coat ko bago tumingin pabalik sa malaking gate ng Montecillo mansion na unti-unting lumiliit sa paningin ko habang umaabante ang sasakyan.

“Ayos na ayos na ako, Manong,” sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana, kung saan nagsisimula nang bumuhos ang malamig na ulan sa Maynila. “Umuwi na tayo sa totoong tahanan natin.”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 6

    ELENA POV“Magandang umaga sa inyong lahat,” panimula ko habang ang boses ko ay tahimik ngunit may bitbit na awtoridad na umalingawngaw sa buong conference room.Inilibot ko ang aking paningin sa mga board members. Kitang-kita ko ang seryoso at paghanga sa mga mata nila, lalo na kay Atty. Sandoval na kanina pa nakangiti nang tipid sa gilid. Tatlong taon akong nawala sa mundong ito—mundong puro numero, kontrata, at estratehiya—pero ang pakiramdam ay parang kahapon lang ay nag-aaral pa ako ng mga financial reports sa tabi ni Lolo Leonardo. Ang tanging pinagkaiba lang ngayon, wala na ang pag-aalinlangan sa dibdib ko. Doble ang talas ng isip ko, at mas buo ang determinasyon ko.“Bago natin talakayin ang quarterly reports para sa real estate branch natin sa Visayas at Mindanao, gusto ko munang linawin ang isang bagay,” pagpapatuloy ko habang dahan-dahang pinagpapatong ang aking mga kamay sa ibabaw ng marmol na mesa. “Simula sa araw na ito, ang Valderama Empire ay magpapatupad ng mas mahigp

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 5

    ELENA POVLimang araw na ang nakalipas simula nang iwan ko ang mansiyon ng mga Montecillo. Limang araw din akong nanatili sa loob ng Valderama Estate para magpahinga, ibalik ang lakas ng katawan ko, at ayusin ang gulo sa isip ko. Sa tulong ng mga masustansyang pagkain at sapat na tulog, unti-unting bumalik ang kulay sa mukha ko. Wala na ang maputlang Elena na laging puyat at mukhang lanta; ang nakikita ko ngayon sa salamin ay isang babaeng may matatag na mga mata at malamig na paninindigan.Habang nakaupo ako sa tapat ng malaki kong executive desk sa sarili kong home office, pinag-aaralan ko ang mga dokumentong ipinadala sa akin ng head ng legal team namin na si Atty. Sandoval. Hindi lang basta-basta bilyonaryo ang pamilya ko; ang Valderama Empire ay may hawak na malalaking shares sa real estate, hotel chains, at mga international logistics sa buong Asya. At sa loob ng tatlong taon na abala ako sa pagluluto at pagpapakalunod sa pagiging sunud-sunurang asawa kay Marco, tahimik na iniha

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 4

    ELENA POVPaggising ko kinabukasan, ibang klase ang pakiramdam ng katawan ko. Wala ang pamilyar na bigat sa dibdib na karaniwan kong nararanasan tuwing gigising ako sa Montecillo mansion—yung tipong kahit tulog pa lang, nade-depress na ako sa isiping kailangan ko na naman magmadali para ipagtimpla ng kape si Marco at ipaghanda ng almusal ang pamilya niya.Dito sa Forbes Park, ang tanging narinig ko ay ang marahang pagaspas ng mga dahon sa hardin at ang malamyos na huni ng mga ibon sa labas ng bintana.Tumayo ako mula sa malambot kong kama at dumeretso sa malaking walk-in closet ko. Sa loob ng tatlong taon, nasanay akong magsuot ng mga lumang damit o kaya ay mga blusang pinaglumaan ng panahon para lang hindi mapansin ng biyenan ko. Pero ngayon, nang buksan ko ang mga cabinet na naglalaman ng mga damit ko bago ako ikasal, napangiti ako. Lahat ng ito ay branded, elegante, at nag-uupong maganda sa katawan ko.Kinuha ko ang isang simpleng white silk blouse at high-waisted black trousers. P

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 3

    ELENA POVHabang binabagtas namin ang basang lansangan ng BGC patungo sa pribadong komunidad ng Forbes Park, tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana ng Land Cruiser. Ang mga patak ng ulan ay mabilis na nag-uunahan sa salamin, parang mga luha na matagal kong pinigilan ngunit ngayon ay kusang tumigil na sa pagpatak. Wala na akong maramdamang kirot o lungkot. Ang tanging nararamdaman ko ay ang kakaibang paggaan ng aking dibdib, tila may isang mabigat na pader na tuluyang gumuho pagkatapos kong talikuran ang bahay na iyon.Tatlong taon. Tatlong taon kong hinayaan ang sarili ko na maging sunud-sunuran sa pamilyang Montecillo dahil aking pinaniniwalaan na ang pagpapakumbaba ay susi para magtagumpay ang isang kasal. Pero ang tanga ko lang dahil habang pinipilit kong maging perpektong asawa kay Marco, ang tingin pala niya sa akin ay isang latang walang laman na pwede niyang itapon kahit kailan niya gusto.Binalingan ko ng tingin si Manong Nestor na tahimik na nagmamaneho sa unahan. Kitan

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 2

    ELENA POVIsang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago ko tuluyang ibinaba ang tawag kay Lolo Leonardo. Ang ingay ng tahimik na mansiyon ay tila lalo pang lumalakas, o bodily reaction lang siguro iyon ng utak ko na unti-unting pumipiglas sa tatlong taong pagkakulong sa kulungang ginto na ito.Binalikan ko ng tingin ang hapag-kainan. Ang mga umuusok pang pagkain na pinagpuyatan ko ay parang sinasampal sa akin ang katangahan ko. Tatlong taon akong nagpanggap na kapag ginalingan ko pang maging perpektong maybahay, baka sakaling lumingon si Marco. Pero ang totoo, kahit magpagulong-gulong pa ako sa sahig, ang tingin niya sa akin ay isa lang palamunin—isang palamuning isinuksok sa buhay niya ng sarili niyang lolo dahil sa isang kasunduang walang-puso.Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Diretso akong umakyat sa taas, sa master bedroom na hinding-hindi ko naging tahanan kundi isang kwarto lang kung saan natutulog ang taong hindi ako kailanman nakita.Binuksan ko ang malaking walk-in clos

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 1

    ELENA POV“Tatlong taon na tayong kasal, Marco. Ni minsan ba… minsan ba minahal mo man lang ako?”Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong baso ng tubig sa ibabaw ng mahabang marmol na hapag-kainan. Tumaginting ang marahang pagtama ng babasagin sa ibabaw nito, basag ang katahimikan sa loob ng napakalaking dining room. Ang boses ko ay bahagyang nanginginig, hindi dahil sa lamig ng aircon sa mansiyon namin, kundi dahil sa bigat ng katotohanang matagal ko nang pinipigilang lunukin.Si Marco Montecillo—ang asawa ko, ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Montecillo Group of Companies—ay dahan-dahang nag-angat ng tingin mula sa kanyang mamahaling laptop. Ang mga mata niya ay kasing-lamig ng yelo. Walang bakas ng pagmamahal, ni kaunting awa man lang. Nakakagago lang na umabot pa ako sa puntong ito, nagbabaka-sakaling baka sakaling magbago ang lahat porke’t tatlong taon na kaming magkasama sa iisang bahay.“Elena,” malamig niyang wika, ang boses ay pamilyar na sa akin dahil sa gaspang at kawala

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status