Share

CHAPTER 6

Author: LYCHA
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-08 18:48:32

ELENA POV

“Magandang umaga sa inyong lahat,” panimula ko habang ang boses ko ay tahimik ngunit may bitbit na awtoridad na umalingawngaw sa buong conference room.

Inilibot ko ang aking paningin sa mga board members. Kitang-kita ko ang seryoso at paghanga sa mga mata nila, lalo na kay Atty. Sandoval na kanina pa nakangiti nang tipid sa gilid. Tatlong taon akong nawala sa mundong ito—mundong puro numero, kontrata, at estratehiya—pero ang pakiramdam ay parang kahapon lang ay nag-aaral pa ako ng mga financial reports sa tabi ni Lolo Leonardo. Ang tanging pinagkaiba lang ngayon, wala na ang pag-aalinlangan sa dibdib ko. Doble ang talas ng isip ko, at mas buo ang determinasyon ko.

“Bago natin talakayin ang quarterly reports para sa real estate branch natin sa Visayas at Mindanao, gusto ko munang linawin ang isang bagay,” pagpapatuloy ko habang dahan-dahang pinagpapatong ang aking mga kamay sa ibabaw ng marmol na mesa. “Simula sa araw na ito, ang Valderama Empire ay magpapatupad ng mas mahigpit na vetting process pagdating sa mga corporate partnerships. Hinding-hindi na natin hahayaang makapasok ang mga kumpanyang may kwestiyonableng reputasyon o kaya ay may mga opisyal na sangkot sa maling kalakaran.”

Pagkasabi ko niyan, lumingon ako kay Karen na agad na nagpasa ng mga kopya ng dokumento sa bawat board member.

“Isang magandang halimbawa nito ay ang Montecillo Group of Companies,” dagdag ko habang mariing nakatitig sa mga datos sa harap ko. “Alam nating lahat na may mga nakabinbin silang joint venture proposal sa atin para sa bagong commercial complex sa BGC. Gusto kong i-freeze ninyo ang proposal na iyon ngayong araw ding ito.”

Nagkatinginan ang ilang board members. Si Mr. Gomez, ang pinakamatandang miyembro ng board na matagal nang kasama ni Lolo, ang unang nagtaas ng kamay para magtanong.

“Ma’am Elena, kung i-freeze natin ang proyekto ng mga Montecillo, tiyak na malaking lugi iyon sa panig nila dahil sila ang umasa sa kapital at pangalan natin para maaprubahan ang loans nila sa mga bangko,” sabi ni Mr. Gomez habang bahagyang nakakunot ang noo nito. “Sigurado ba kayong gusto nating ituloy ito ngayon? Maraming magsasabing personal na desisyon ito.”

“Mr. Gomez, hindi ito personal; ito ay tungkol sa business ethics,” mabilis kong sagot habang binibigyan siya ng diretsong tingin. “Ang kumpanyang hindi marunong magpahalaga sa integridad ng mga kasosyo nila ay hindi nararapat makipag-negosyo sa Valderama. Isa pa, kung babasahin ninyo ang huling financial audit ng kumpanya nila na inilabas kahapon, malalaman ninyo na unti-unti nang humihina ang cash flow nila dahil sa maling pamamahala ng kasalukuyang CEO.”

Tumango-tango si Mr. Gomez at ang iba pang mga kasama habang binubuklat ang mga dokumentong hawak nila. Wala nang naglakas-loob na tumutol. Alam nilang tama ang sinasabi ko, at mas mahalaga sa kanila ang pangalan at kaligtasan ng ating imperyo kaysa sa kapritso ng pamilya Montecillo.

Habang nagpapatuloy ang meeting, tahimik akong sumulyap kay Lolo Leonardo na nakaupo sa dulo ng mesa. Nakatingin siya sa akin habang umiinom ng kape, may ngiti ng pagmamalaki sa kanyang mga labi. Alam kong tuwang-tuwa siya na makitang bumalik ang apo niyang dati ay sunud-sunuran lang sa kusina, ngayon ay nagdedesisyon na parang isang tunay na reyna sa gitna ng boardroom.

Makalipas ang halos dalawang oras, natapos din ang meeting. Isa-isang lumabas ang mga board members habang nag-iiwan ng mga magagandang komento tungkol sa direksyon ng kumpanya. Nang kami na lang ni Karen ang naiwan sa kwarto, agad niyang inayos ang mga gamit ko sa mesa.

“Ma’am, may nagpapadala po pala ng bulaklak sa opisina ninyo kanina pa. Hindi ko po pinapasok dahil wala sa protocol natin na tumanggap ng mga ganyan galing sa labas nang walang clearance,” sabi ni Karen habang naglalakad kami pabalik sa private elevator papuntang Penthouse office.

Kumunot ang noo ko habang nakatingin sa kanya. “Bulaklak? Kanino galing?”

“Kay Sir Marco Montecillo po,” sagot ni Karen na medyo nag-aalinlangan pa sa sasabihin. “May kasama pong sulat. Sabi ng receptionist, pinipilit daw ni Sir Marco na pumasok sa lobby kanina para makausap kayo, pero hinarang siya ng security natin dahil wala siyang appointment at banned ang pangalan niya sa listahan ng mga bisita.”

Napangisi ako nang marinig ko iyon. Aba, mukhang mabilis namang nakarating sa kanya ang balita tungkol sa pag-freeze ng mga proyekto nila, o kaya naman ay nagsisimula na siyang mairita dahil hindi niya ako makontak. Tatlong araw pa lang ang lumipas mula nang iwan ko ang mansiyon nila, pero mukhang hindi na mapakali ang ginoo ngayong wala na ang "kasambahay" na nag-aayos ng mga gamit niya at naghihintay sa kanya tuwing gabi.

“Huwag mong basahin, Karen. Itapon mo sa basurahan o kaya ipamigay mo sa mga janitor sa ibaba,” malamig kong utos habang bumubukas ang p***o ng elevator. “Walang espasyo sa buhay ko ang mga basurang galing sa taong iyon.”

“Masusunod po, Ma’am Elena,” mabilis na sagot ni Karen.

Pagpasok ko sa aking opisina, dumiretso ako sa malaking glass window na nagpapakita ng magandang tanawin ng buong Maynila. Kitang-kita mula rito ang pagiging abala ng mga tao sa ibaba, ang mga sasakyang nag-uunahan sa kalsada, at ang iba’t ibang gusaling naglalakihan. Hawak-hawak ko ang tasa ng mainit na tsaa habang pinagmamasdan ang kawalan.

Hindi ko na kailangang magmakaawa para sa atensyon niya tulad ng ginagawa ko noon. Ngayon, siya naman ang magsisimulang maglakad sa putik para lang mapansin ko. Ang mga taong umalipusta sa akin ay unti-unti nang mararamdaman ang bigat ng mga desisyong ginawa nila. At sisiguraduhin ko na sa bawat hakbang ng kanilang pagbagsak, nakatayo ako rito sa itaas, pinapanood silang lumuhod at magmakaawa sa aking harapan.

Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa ng aking blazer at tinawagan ang pribadong imbestigador na binayaran ko. Pagkasagot pa lang sa kabilang linya, agad kong ibinigay ang sunod na utos para mas mapabilis ang pagbagsak ng imperyo ng mga Montecillo.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 6

    ELENA POV“Magandang umaga sa inyong lahat,” panimula ko habang ang boses ko ay tahimik ngunit may bitbit na awtoridad na umalingawngaw sa buong conference room.Inilibot ko ang aking paningin sa mga board members. Kitang-kita ko ang seryoso at paghanga sa mga mata nila, lalo na kay Atty. Sandoval na kanina pa nakangiti nang tipid sa gilid. Tatlong taon akong nawala sa mundong ito—mundong puro numero, kontrata, at estratehiya—pero ang pakiramdam ay parang kahapon lang ay nag-aaral pa ako ng mga financial reports sa tabi ni Lolo Leonardo. Ang tanging pinagkaiba lang ngayon, wala na ang pag-aalinlangan sa dibdib ko. Doble ang talas ng isip ko, at mas buo ang determinasyon ko.“Bago natin talakayin ang quarterly reports para sa real estate branch natin sa Visayas at Mindanao, gusto ko munang linawin ang isang bagay,” pagpapatuloy ko habang dahan-dahang pinagpapatong ang aking mga kamay sa ibabaw ng marmol na mesa. “Simula sa araw na ito, ang Valderama Empire ay magpapatupad ng mas mahigp

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 5

    ELENA POVLimang araw na ang nakalipas simula nang iwan ko ang mansiyon ng mga Montecillo. Limang araw din akong nanatili sa loob ng Valderama Estate para magpahinga, ibalik ang lakas ng katawan ko, at ayusin ang gulo sa isip ko. Sa tulong ng mga masustansyang pagkain at sapat na tulog, unti-unting bumalik ang kulay sa mukha ko. Wala na ang maputlang Elena na laging puyat at mukhang lanta; ang nakikita ko ngayon sa salamin ay isang babaeng may matatag na mga mata at malamig na paninindigan.Habang nakaupo ako sa tapat ng malaki kong executive desk sa sarili kong home office, pinag-aaralan ko ang mga dokumentong ipinadala sa akin ng head ng legal team namin na si Atty. Sandoval. Hindi lang basta-basta bilyonaryo ang pamilya ko; ang Valderama Empire ay may hawak na malalaking shares sa real estate, hotel chains, at mga international logistics sa buong Asya. At sa loob ng tatlong taon na abala ako sa pagluluto at pagpapakalunod sa pagiging sunud-sunurang asawa kay Marco, tahimik na iniha

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 4

    ELENA POVPaggising ko kinabukasan, ibang klase ang pakiramdam ng katawan ko. Wala ang pamilyar na bigat sa dibdib na karaniwan kong nararanasan tuwing gigising ako sa Montecillo mansion—yung tipong kahit tulog pa lang, nade-depress na ako sa isiping kailangan ko na naman magmadali para ipagtimpla ng kape si Marco at ipaghanda ng almusal ang pamilya niya.Dito sa Forbes Park, ang tanging narinig ko ay ang marahang pagaspas ng mga dahon sa hardin at ang malamyos na huni ng mga ibon sa labas ng bintana.Tumayo ako mula sa malambot kong kama at dumeretso sa malaking walk-in closet ko. Sa loob ng tatlong taon, nasanay akong magsuot ng mga lumang damit o kaya ay mga blusang pinaglumaan ng panahon para lang hindi mapansin ng biyenan ko. Pero ngayon, nang buksan ko ang mga cabinet na naglalaman ng mga damit ko bago ako ikasal, napangiti ako. Lahat ng ito ay branded, elegante, at nag-uupong maganda sa katawan ko.Kinuha ko ang isang simpleng white silk blouse at high-waisted black trousers. P

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 3

    ELENA POVHabang binabagtas namin ang basang lansangan ng BGC patungo sa pribadong komunidad ng Forbes Park, tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana ng Land Cruiser. Ang mga patak ng ulan ay mabilis na nag-uunahan sa salamin, parang mga luha na matagal kong pinigilan ngunit ngayon ay kusang tumigil na sa pagpatak. Wala na akong maramdamang kirot o lungkot. Ang tanging nararamdaman ko ay ang kakaibang paggaan ng aking dibdib, tila may isang mabigat na pader na tuluyang gumuho pagkatapos kong talikuran ang bahay na iyon.Tatlong taon. Tatlong taon kong hinayaan ang sarili ko na maging sunud-sunuran sa pamilyang Montecillo dahil aking pinaniniwalaan na ang pagpapakumbaba ay susi para magtagumpay ang isang kasal. Pero ang tanga ko lang dahil habang pinipilit kong maging perpektong asawa kay Marco, ang tingin pala niya sa akin ay isang latang walang laman na pwede niyang itapon kahit kailan niya gusto.Binalingan ko ng tingin si Manong Nestor na tahimik na nagmamaneho sa unahan. Kitan

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 2

    ELENA POVIsang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago ko tuluyang ibinaba ang tawag kay Lolo Leonardo. Ang ingay ng tahimik na mansiyon ay tila lalo pang lumalakas, o bodily reaction lang siguro iyon ng utak ko na unti-unting pumipiglas sa tatlong taong pagkakulong sa kulungang ginto na ito.Binalikan ko ng tingin ang hapag-kainan. Ang mga umuusok pang pagkain na pinagpuyatan ko ay parang sinasampal sa akin ang katangahan ko. Tatlong taon akong nagpanggap na kapag ginalingan ko pang maging perpektong maybahay, baka sakaling lumingon si Marco. Pero ang totoo, kahit magpagulong-gulong pa ako sa sahig, ang tingin niya sa akin ay isa lang palamunin—isang palamuning isinuksok sa buhay niya ng sarili niyang lolo dahil sa isang kasunduang walang-puso.Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Diretso akong umakyat sa taas, sa master bedroom na hinding-hindi ko naging tahanan kundi isang kwarto lang kung saan natutulog ang taong hindi ako kailanman nakita.Binuksan ko ang malaking walk-in clos

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 1

    ELENA POV“Tatlong taon na tayong kasal, Marco. Ni minsan ba… minsan ba minahal mo man lang ako?”Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong baso ng tubig sa ibabaw ng mahabang marmol na hapag-kainan. Tumaginting ang marahang pagtama ng babasagin sa ibabaw nito, basag ang katahimikan sa loob ng napakalaking dining room. Ang boses ko ay bahagyang nanginginig, hindi dahil sa lamig ng aircon sa mansiyon namin, kundi dahil sa bigat ng katotohanang matagal ko nang pinipigilang lunukin.Si Marco Montecillo—ang asawa ko, ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Montecillo Group of Companies—ay dahan-dahang nag-angat ng tingin mula sa kanyang mamahaling laptop. Ang mga mata niya ay kasing-lamig ng yelo. Walang bakas ng pagmamahal, ni kaunting awa man lang. Nakakagago lang na umabot pa ako sa puntong ito, nagbabaka-sakaling baka sakaling magbago ang lahat porke’t tatlong taon na kaming magkasama sa iisang bahay.“Elena,” malamig niyang wika, ang boses ay pamilyar na sa akin dahil sa gaspang at kawala

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status