Mag-log inELENA POV
Habang binabagtas namin ang basang lansangan ng BGC patungo sa pribadong komunidad ng Forbes Park, tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana ng Land Cruiser. Ang mga patak ng ulan ay mabilis na nag-uunahan sa salamin, parang mga luha na matagal kong pinigilan ngunit ngayon ay kusang tumigil na sa pagpatak. Wala na akong maramdamang kirot o lungkot. Ang tanging nararamdaman ko ay ang kakaibang paggaan ng aking dibdib, tila may isang mabigat na pader na tuluyang gumuho pagkatapos kong talikuran ang bahay na iyon.
Tatlong taon. Tatlong taon kong hinayaan ang sarili ko na maging sunud-sunuran sa pamilyang Montecillo dahil aking pinaniniwalaan na ang pagpapakumbaba ay susi para magtagumpay ang isang kasal. Pero ang tanga ko lang dahil habang pinipilit kong maging perpektong asawa kay Marco, ang tingin pala niya sa akin ay isang latang walang laman na pwede niyang itapon kahit kailan niya gusto.
Binalingan ko ng tingin si Manong Nestor na tahimik na nagmamaneho sa unahan. Kitang-kita ko sa rearview mirror ang paminsan-minsan niyang pagsulyap sa akin na may halong pag-aalala. Kilala niya ako mula pa noong bata pa ako; siya ang naghahatid sa akin sa eskwelahan noon bago ako magdesisyong magpakasal sa lalaking iyon nang dahil sa utang ng aming pamilya sa Montecillo.
“Ma’am Elena, nagugutom po ba kayo? Gusto niyo bang dumaan muna tayo sa drive-thru para bumili ng makakain?” basag ni Manong Nestor sa katahimikan habang nakatingin sa traffic light.
Napangiti ako nang kaunti, isang totoong ngiti na matagal ko nang hindi naramdaman. “Hindi na po, Manong. Gusto ko na lang pong dumiretso sa mansiyon at makasama si Lolo. Namiss ko po siya nang sobra.”
“Naku, siguradong tuwang-tuwa na naman ang Don ngayon sa mansiyon,” sagot ni Manong Nestor, bahagyang gumaan ang boses. “Mula nang umalis kayo tatlong taon na ang nakararaan para sa kasalang iyon, bihirang-bihira na naming makitang ngumiti si Lolo Leonardo. Lagi niyang sinasabi na pinabayaan ng walanghiyang asawa ninyo ang nag-iisa niyang apo.”
Tumango lang ako bilang tugon at ibinalik ang tingin sa labas. Tama si Manong Nestor. Si Lolo Leonardo ang nagpalaki sa akin mula nang mawala ang mga magulang ko sa isang aksidente noong bata pa ako. Siya ang nagturo sa akin kung paano tumayo sa sarili kong mga paa, kung paano maging matatag, at kung paano pamahalaan ang negosyo. Pero noong nagdesisyon akong pakasalan si Marco para bayaran ang utang ng aming pamilya at iligtas ang kumpanya sa bangkarote, tinutulan niya ito nang todo. Sinabi niya sa akin noon na magsisisi ako dahil ang mga Montecillo ay mga taong walang utang na loob.
At tama nga siya. Huli na bago ko nalaman na ang sinasabi nilang "utang" noon ay isa lang paandar ng pamilya Montecillo para pilitin akong pumasok sa isang kasunduang magsisilbing panandaliang solusyon sa kanilang sariling kagipitan habang pinapahirapan ako araw-araw.
Ilang minuto pa ang lumipas at pumasok na kami sa mataas na bakal na gate ng Valderama Estate. Ang mansiyon namin ay hindi lang basta bahay; isa itong malawak na lupain na may mga hardin sa paligid at matatangkad na puno na nagbibigay ng pribadong proteksyon sa pamilya namin. Nang tumigil ang sasakyan sa tapat ng napakalaking double door ng pangunahing bahay, agad na bumukas ang p***o at lumabas ang mga kasambahay at personal security guards namin para salubungin kami.
Bumaba ako ng sasakyan habang si Manong Nestor naman ay mabilis na kinuha ang maleta ko. Ang malamig na simoy ng hangin sa Forbes Park ay sumalubong sa akin, pero sa halip naginawin, naramdaman ko ang init ng pagbabalik sa sarili kong teritoryo.
Pagpasok ko pa lang sa grand foyer, nakita ko si Lolo Leonardo na naglalakad pababa sa hagdan. Bagamat may katandaan na siya, matikas pa rin ang tindig nito, may hawak na tungkod na may gintong hawakan, at ang mga mata ay matalim at punong-puno ng awtoridad. Pero nang magtama ang mga tingin namin, nakita ko ang paglambot ng kanyang mukha at ang panginginig ng kanyang mga labi.
“Elena…” tawag niya sa pangalan ko, basag ang boses habang mabilis na binababa ang mga huling hakbang ng hagdan.
Hindi na ako nakapagpigil pa. Tumakbo ako palapit sa kanya at mahigpit na niyakap ang matanda. Doon na tuluyang bumigay ang pader na itinayo ko; ang mga luhang aking pinigilan habang nasa Montecillo mansion ay kusang pumatak sa balikat ni Lolo.
“Lolo… pasensya na po. Pasensya na po at hindi ko sinunod ang payo ninyo noon,” umiiyak kong sabi habang hinahaplos ni Lolo ang buhok ko nang may labis na pagmamahal.
“Huwag kang humingi ng tawad sa akin, apo ko,” sabi ni Lolo habang umiiling, mahigpit ding gumaganti sa pagka-yakap ko. “Ang mahalaga ay nagising ka na rin sa bangungot na iyon. Hindi ka ipinanganak para lang maging utusan at alipin sa pamamahay ng mga walanghiyang iyon. Nandito na si Lolo. Hinding-hindi na kita hahayaang masaktan pa ng kahit sino.”
Kumalas ako sandali sa yakap at pinunasan ang mga luha ko gamit ang likod ng aking kamay. Tumitig sa akin si Lolo, sinuri ang mukha ko na halatang pumayat at may bakas ng pagod sa loob ng tatlong taong pagtitiis.
“Halika sa loob, maghapunan ka muna. Pinaalagaan ko na sa kusina ang paborito mong sinigang na baboy,” aya sa akin ni Lolo habang inalalayan ako papasok sa dining area. “At pagkatapos niyan, magpapahinga ka muna bukas ng buong araw. May mga bagay tayong kailangang ayusin, pero unahin muna nating ibalik ang lakas mo.”
Habang nakaupo ako sa malaking hapag-kainan kasama si Lolo Leonardo, pinagmasdan ko ang paligid. Ibang-iba ito sa malamig at tahimik na dining room ng mga Montecillo. Dito, ramdam ko ang init ng pamilya at ang totoong kapangyarihan na matagal kong tinalikuran.
Pagkatapos naming kumain, inihatid ako ng personal maid namin sa aking dating kwarto sa ikalawang palakat. Lahat ay nakaposisyon pa rin kung paano ko ito iniwan tatlong taon na ang nakararaan—malinis, elegante, at naghihintay sa pagbabalik ko. Inilagay ko ang aking maleta sa gilid ng kama at lumapit sa malaking bintana na nakaharap sa hardin.
Binuhat ko ang aking cellphone mula sa bulsa. May nakita akong ilang missed calls at isang mensahe mula sa isang hindi kilalang numero na alam kong kay Marco galing. Hindi ko na binasa ang mensahe; sa halip, diretso kong blinock ang numerong iyon.
Tinignan ko ang repleksyon ko sa salamin ng bintana. Ang babaeng nakatayo rito ngayon ay hindi na ang Elena na nagpakatanga sa kusina ng mga Montecillo. Tapos na ang panahon ng pagiging sunud-sunuran. Simula ngayon, ang bawat hakbang ko ay para sa sarili ko at sa paghihiganti sa mga taong umapak sa aking pagkatao.
ELENA POV“Magandang umaga sa inyong lahat,” panimula ko habang ang boses ko ay tahimik ngunit may bitbit na awtoridad na umalingawngaw sa buong conference room.Inilibot ko ang aking paningin sa mga board members. Kitang-kita ko ang seryoso at paghanga sa mga mata nila, lalo na kay Atty. Sandoval na kanina pa nakangiti nang tipid sa gilid. Tatlong taon akong nawala sa mundong ito—mundong puro numero, kontrata, at estratehiya—pero ang pakiramdam ay parang kahapon lang ay nag-aaral pa ako ng mga financial reports sa tabi ni Lolo Leonardo. Ang tanging pinagkaiba lang ngayon, wala na ang pag-aalinlangan sa dibdib ko. Doble ang talas ng isip ko, at mas buo ang determinasyon ko.“Bago natin talakayin ang quarterly reports para sa real estate branch natin sa Visayas at Mindanao, gusto ko munang linawin ang isang bagay,” pagpapatuloy ko habang dahan-dahang pinagpapatong ang aking mga kamay sa ibabaw ng marmol na mesa. “Simula sa araw na ito, ang Valderama Empire ay magpapatupad ng mas mahigp
ELENA POVLimang araw na ang nakalipas simula nang iwan ko ang mansiyon ng mga Montecillo. Limang araw din akong nanatili sa loob ng Valderama Estate para magpahinga, ibalik ang lakas ng katawan ko, at ayusin ang gulo sa isip ko. Sa tulong ng mga masustansyang pagkain at sapat na tulog, unti-unting bumalik ang kulay sa mukha ko. Wala na ang maputlang Elena na laging puyat at mukhang lanta; ang nakikita ko ngayon sa salamin ay isang babaeng may matatag na mga mata at malamig na paninindigan.Habang nakaupo ako sa tapat ng malaki kong executive desk sa sarili kong home office, pinag-aaralan ko ang mga dokumentong ipinadala sa akin ng head ng legal team namin na si Atty. Sandoval. Hindi lang basta-basta bilyonaryo ang pamilya ko; ang Valderama Empire ay may hawak na malalaking shares sa real estate, hotel chains, at mga international logistics sa buong Asya. At sa loob ng tatlong taon na abala ako sa pagluluto at pagpapakalunod sa pagiging sunud-sunurang asawa kay Marco, tahimik na iniha
ELENA POVPaggising ko kinabukasan, ibang klase ang pakiramdam ng katawan ko. Wala ang pamilyar na bigat sa dibdib na karaniwan kong nararanasan tuwing gigising ako sa Montecillo mansion—yung tipong kahit tulog pa lang, nade-depress na ako sa isiping kailangan ko na naman magmadali para ipagtimpla ng kape si Marco at ipaghanda ng almusal ang pamilya niya.Dito sa Forbes Park, ang tanging narinig ko ay ang marahang pagaspas ng mga dahon sa hardin at ang malamyos na huni ng mga ibon sa labas ng bintana.Tumayo ako mula sa malambot kong kama at dumeretso sa malaking walk-in closet ko. Sa loob ng tatlong taon, nasanay akong magsuot ng mga lumang damit o kaya ay mga blusang pinaglumaan ng panahon para lang hindi mapansin ng biyenan ko. Pero ngayon, nang buksan ko ang mga cabinet na naglalaman ng mga damit ko bago ako ikasal, napangiti ako. Lahat ng ito ay branded, elegante, at nag-uupong maganda sa katawan ko.Kinuha ko ang isang simpleng white silk blouse at high-waisted black trousers. P
ELENA POVHabang binabagtas namin ang basang lansangan ng BGC patungo sa pribadong komunidad ng Forbes Park, tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana ng Land Cruiser. Ang mga patak ng ulan ay mabilis na nag-uunahan sa salamin, parang mga luha na matagal kong pinigilan ngunit ngayon ay kusang tumigil na sa pagpatak. Wala na akong maramdamang kirot o lungkot. Ang tanging nararamdaman ko ay ang kakaibang paggaan ng aking dibdib, tila may isang mabigat na pader na tuluyang gumuho pagkatapos kong talikuran ang bahay na iyon.Tatlong taon. Tatlong taon kong hinayaan ang sarili ko na maging sunud-sunuran sa pamilyang Montecillo dahil aking pinaniniwalaan na ang pagpapakumbaba ay susi para magtagumpay ang isang kasal. Pero ang tanga ko lang dahil habang pinipilit kong maging perpektong asawa kay Marco, ang tingin pala niya sa akin ay isang latang walang laman na pwede niyang itapon kahit kailan niya gusto.Binalingan ko ng tingin si Manong Nestor na tahimik na nagmamaneho sa unahan. Kitan
ELENA POVIsang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago ko tuluyang ibinaba ang tawag kay Lolo Leonardo. Ang ingay ng tahimik na mansiyon ay tila lalo pang lumalakas, o bodily reaction lang siguro iyon ng utak ko na unti-unting pumipiglas sa tatlong taong pagkakulong sa kulungang ginto na ito.Binalikan ko ng tingin ang hapag-kainan. Ang mga umuusok pang pagkain na pinagpuyatan ko ay parang sinasampal sa akin ang katangahan ko. Tatlong taon akong nagpanggap na kapag ginalingan ko pang maging perpektong maybahay, baka sakaling lumingon si Marco. Pero ang totoo, kahit magpagulong-gulong pa ako sa sahig, ang tingin niya sa akin ay isa lang palamunin—isang palamuning isinuksok sa buhay niya ng sarili niyang lolo dahil sa isang kasunduang walang-puso.Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Diretso akong umakyat sa taas, sa master bedroom na hinding-hindi ko naging tahanan kundi isang kwarto lang kung saan natutulog ang taong hindi ako kailanman nakita.Binuksan ko ang malaking walk-in clos
ELENA POV“Tatlong taon na tayong kasal, Marco. Ni minsan ba… minsan ba minahal mo man lang ako?”Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong baso ng tubig sa ibabaw ng mahabang marmol na hapag-kainan. Tumaginting ang marahang pagtama ng babasagin sa ibabaw nito, basag ang katahimikan sa loob ng napakalaking dining room. Ang boses ko ay bahagyang nanginginig, hindi dahil sa lamig ng aircon sa mansiyon namin, kundi dahil sa bigat ng katotohanang matagal ko nang pinipigilang lunukin.Si Marco Montecillo—ang asawa ko, ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Montecillo Group of Companies—ay dahan-dahang nag-angat ng tingin mula sa kanyang mamahaling laptop. Ang mga mata niya ay kasing-lamig ng yelo. Walang bakas ng pagmamahal, ni kaunting awa man lang. Nakakagago lang na umabot pa ako sa puntong ito, nagbabaka-sakaling baka sakaling magbago ang lahat porke’t tatlong taon na kaming magkasama sa iisang bahay.“Elena,” malamig niyang wika, ang boses ay pamilyar na sa akin dahil sa gaspang at kawala







