Mag-log inELENA POV
Paggising ko kinabukasan, ibang klase ang pakiramdam ng katawan ko. Wala ang pamilyar na bigat sa dibdib na karaniwan kong nararanasan tuwing gigising ako sa Montecillo mansion—yung tipong kahit tulog pa lang, nade-depress na ako sa isiping kailangan ko na naman magmadali para ipagtimpla ng kape si Marco at ipaghanda ng almusal ang pamilya niya.
Dito sa Forbes Park, ang tanging narinig ko ay ang marahang pagaspas ng mga dahon sa hardin at ang malamyos na huni ng mga ibon sa labas ng bintana.
Tumayo ako mula sa malambot kong kama at dumeretso sa malaking walk-in closet ko. Sa loob ng tatlong taon, nasanay akong magsuot ng mga lumang damit o kaya ay mga blusang pinaglumaan ng panahon para lang hindi mapansin ng biyenan ko. Pero ngayon, nang buksan ko ang mga cabinet na naglalaman ng mga damit ko bago ako ikasal, napangiti ako. Lahat ng ito ay branded, elegante, at nag-uupong maganda sa katawan ko.
Kinuha ko ang isang simpleng white silk blouse at high-waisted black trousers. Pagkatapos kong maligo at mag-ayos, tiningnan ko ang repleksyon ko sa salamin. Wala na ang maputlang mukha na laging puyat at pagod. Ang nakatayo ngayon sa harap ng salamin ay isang babaeng may matalim na mga mata at kumpiyansa sa sarili.
Habang naglalakad ako pababa sa grand staircase, naamoy ko na ang pamilyar na amoy ng mainit na brewed coffee at bacon. Naabutan ko si Lolo Leonardo na nakaupo sa dulong bahagi ng mahabang hapag-kainោង, sadyang naghihintay sa akin habang binabasa ang Philippine Daily Inquirer sa kanyang tablet.
“Magandang umaga, Apo,” bungad sa akin ni Lolo, sabay baba ng tablet at paggawad ng isang mainit at malambot na ngiti. “Mukhang masarap ang tulog mo ah. Ang ganda ng gising natin ngayon.”
“Magandang umaga rin, Lolo,” bati ko habang humihila ng silya para umupo sa tapat niya. “Opo, napakaganda ng tulog ko. Kasi sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, natulog ako nang walang iniisip na kailangang mag-alala kung may magagalit ba sa akin bukas.”
Tumawa si Lolo nang mahina, pero may bahid ng seryoso sa kanyang mga mata. “Mabuti naman kung ganoon. Dahil simula ngayon, hindi mo na kailangang mamuhay sa takot. Pero Elena, alalahanin mo na ang pag-alis mo sa mansiyon na iyon ay simula pa lamang ng totoong laban. Ang pamilya Montecillo ay kilalang mapusok at mapagmataas. Hindi nila palalampasin ang ginawa mong pag-iwan kay Marco sa mismong anibersaryo nila.”
Tumango ako habang nagsasalin ng kape sa tasa ko. “Alam ko po, Lolo. At handa ako sa mga gagawin nila. Hindi na ako ang Elena na lumuhod at nagmakaawa sa kanila noon.”
“Mabuti kung ganoon,” sagot ni Lolo habang sumesenyas sa personal assistant naming si Atty. Salcedo na lumapit sa amin. May iniabot itong makapal na brown envelope sa ibabaw ng lamesa. “Dahil bago pa man sila magpasya na gumawa ng hakbang laban sa atin, kailangan mo munang malaman ang estado ng Valderama Corporation. Ibinabalik ko na sa iyo ang posisyon mo bilang Chief Executive Officer ng kumpanya. Ikaw na ang hahawak ng lahat ng operasyon simula sa Lunes.”
Napatingin ako sa brown envelope. Bago ako nagpakasal kay Marco, ako ang Executive Vice President ng kumpanya namin at nakatakda sanang sumunod kay Lolo sa trono. Pero dahil sa bulag na pag-ibig, iniwan ko ang posisyong iyon at hinayaan silang mangibabaw. Ngayon, ibinabalik sa akin ang kapangyarihan na kailanman ay hindi dapat nawala sa akin.
“Salamat, Lolo. Hindi ko na kayo bibiguin ulit,” determinadong saad ko habang hawak ang sobre.
Habang nag-aagahan kami, pinag-usapan namin ang mga legal na hakbang para sa gagawing pag-file ng annulment laban kay Marco. Wala akong balak makipag-agawan sa mga ari-arian nila dahil may sarili kaming yaman, pero sisiguraduhin kong babayaran nila ang lahat ng emosyonal na panlalait na ibinigay nila sa akin.
Bandang alas-diyes ng umaga, habang naglalakad ako sa hardin para magpahangin, biglang tumunog ang cellphone ko. Isang unknown number na naman. Agad kong pinatay ang tawag at ibinlock ulit, pero maya-maya ay nakatanggap na ako ng text message mula sa numerong iyon.
“Elena, umuwi ka na rito. Tigilan mo na ang mga gimik mong ito. Si Chloe ay nag-aayos na rito sa bahay pero hinahanap ka pa rin ng mga kasambahay dahil walang nagluluto ng tanghalian. Huwag kang umastang parang kawalan ka rito.”
Binasa ko ang mensahe habang nakataas ang isang kilay. Si Marco. Talagang walanghiya ang lalaking ito. Kahit kasama na niya sa bubong ang unang pag-ibig niya, may lakas pa rin ng loob siyang utusan ako na bumalik para lang magsilbi sa kanilang dalawa? Para bang isa lang akong katulong na pwedeng tawagin pabalik sa kusina kapag nagutom sila.
Hindi ko na binigyan ng oras para isipin o saktan ang sarili ko. Sa halip, nag-type ako ng mabilis at direktang mensahe bago ko tuluyang blinock ang sim card na iyon sa pang-apat na pagkakataon:
“Mag-sama kayo ng malanding Chloe mo dyan. Tapos na ang serbisyo ko sa inyo. Ikaw ang magluto para sa kanya, o kaya magpadeliver kayo. Hindi na ako ang utusan ninyo.”
Pagkatapos kong i-send iyon, itinapon ko ang cellphone ko sa ibabaw ng kama sa kwarto ko at bumaba para sabihin kay Atty. Salcedo na simulan na ang pagpapadala ng annulment papers sa Montecillo Group of Companies.
Oras na para maramdaman ni Marco kung paano mawalan ng isang taong ginawa niyang tanga sa loob ng tatlong taon.
ELENA POV“Magandang umaga sa inyong lahat,” panimula ko habang ang boses ko ay tahimik ngunit may bitbit na awtoridad na umalingawngaw sa buong conference room.Inilibot ko ang aking paningin sa mga board members. Kitang-kita ko ang seryoso at paghanga sa mga mata nila, lalo na kay Atty. Sandoval na kanina pa nakangiti nang tipid sa gilid. Tatlong taon akong nawala sa mundong ito—mundong puro numero, kontrata, at estratehiya—pero ang pakiramdam ay parang kahapon lang ay nag-aaral pa ako ng mga financial reports sa tabi ni Lolo Leonardo. Ang tanging pinagkaiba lang ngayon, wala na ang pag-aalinlangan sa dibdib ko. Doble ang talas ng isip ko, at mas buo ang determinasyon ko.“Bago natin talakayin ang quarterly reports para sa real estate branch natin sa Visayas at Mindanao, gusto ko munang linawin ang isang bagay,” pagpapatuloy ko habang dahan-dahang pinagpapatong ang aking mga kamay sa ibabaw ng marmol na mesa. “Simula sa araw na ito, ang Valderama Empire ay magpapatupad ng mas mahigp
ELENA POVLimang araw na ang nakalipas simula nang iwan ko ang mansiyon ng mga Montecillo. Limang araw din akong nanatili sa loob ng Valderama Estate para magpahinga, ibalik ang lakas ng katawan ko, at ayusin ang gulo sa isip ko. Sa tulong ng mga masustansyang pagkain at sapat na tulog, unti-unting bumalik ang kulay sa mukha ko. Wala na ang maputlang Elena na laging puyat at mukhang lanta; ang nakikita ko ngayon sa salamin ay isang babaeng may matatag na mga mata at malamig na paninindigan.Habang nakaupo ako sa tapat ng malaki kong executive desk sa sarili kong home office, pinag-aaralan ko ang mga dokumentong ipinadala sa akin ng head ng legal team namin na si Atty. Sandoval. Hindi lang basta-basta bilyonaryo ang pamilya ko; ang Valderama Empire ay may hawak na malalaking shares sa real estate, hotel chains, at mga international logistics sa buong Asya. At sa loob ng tatlong taon na abala ako sa pagluluto at pagpapakalunod sa pagiging sunud-sunurang asawa kay Marco, tahimik na iniha
ELENA POVPaggising ko kinabukasan, ibang klase ang pakiramdam ng katawan ko. Wala ang pamilyar na bigat sa dibdib na karaniwan kong nararanasan tuwing gigising ako sa Montecillo mansion—yung tipong kahit tulog pa lang, nade-depress na ako sa isiping kailangan ko na naman magmadali para ipagtimpla ng kape si Marco at ipaghanda ng almusal ang pamilya niya.Dito sa Forbes Park, ang tanging narinig ko ay ang marahang pagaspas ng mga dahon sa hardin at ang malamyos na huni ng mga ibon sa labas ng bintana.Tumayo ako mula sa malambot kong kama at dumeretso sa malaking walk-in closet ko. Sa loob ng tatlong taon, nasanay akong magsuot ng mga lumang damit o kaya ay mga blusang pinaglumaan ng panahon para lang hindi mapansin ng biyenan ko. Pero ngayon, nang buksan ko ang mga cabinet na naglalaman ng mga damit ko bago ako ikasal, napangiti ako. Lahat ng ito ay branded, elegante, at nag-uupong maganda sa katawan ko.Kinuha ko ang isang simpleng white silk blouse at high-waisted black trousers. P
ELENA POVHabang binabagtas namin ang basang lansangan ng BGC patungo sa pribadong komunidad ng Forbes Park, tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana ng Land Cruiser. Ang mga patak ng ulan ay mabilis na nag-uunahan sa salamin, parang mga luha na matagal kong pinigilan ngunit ngayon ay kusang tumigil na sa pagpatak. Wala na akong maramdamang kirot o lungkot. Ang tanging nararamdaman ko ay ang kakaibang paggaan ng aking dibdib, tila may isang mabigat na pader na tuluyang gumuho pagkatapos kong talikuran ang bahay na iyon.Tatlong taon. Tatlong taon kong hinayaan ang sarili ko na maging sunud-sunuran sa pamilyang Montecillo dahil aking pinaniniwalaan na ang pagpapakumbaba ay susi para magtagumpay ang isang kasal. Pero ang tanga ko lang dahil habang pinipilit kong maging perpektong asawa kay Marco, ang tingin pala niya sa akin ay isang latang walang laman na pwede niyang itapon kahit kailan niya gusto.Binalingan ko ng tingin si Manong Nestor na tahimik na nagmamaneho sa unahan. Kitan
ELENA POVIsang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago ko tuluyang ibinaba ang tawag kay Lolo Leonardo. Ang ingay ng tahimik na mansiyon ay tila lalo pang lumalakas, o bodily reaction lang siguro iyon ng utak ko na unti-unting pumipiglas sa tatlong taong pagkakulong sa kulungang ginto na ito.Binalikan ko ng tingin ang hapag-kainan. Ang mga umuusok pang pagkain na pinagpuyatan ko ay parang sinasampal sa akin ang katangahan ko. Tatlong taon akong nagpanggap na kapag ginalingan ko pang maging perpektong maybahay, baka sakaling lumingon si Marco. Pero ang totoo, kahit magpagulong-gulong pa ako sa sahig, ang tingin niya sa akin ay isa lang palamunin—isang palamuning isinuksok sa buhay niya ng sarili niyang lolo dahil sa isang kasunduang walang-puso.Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Diretso akong umakyat sa taas, sa master bedroom na hinding-hindi ko naging tahanan kundi isang kwarto lang kung saan natutulog ang taong hindi ako kailanman nakita.Binuksan ko ang malaking walk-in clos
ELENA POV“Tatlong taon na tayong kasal, Marco. Ni minsan ba… minsan ba minahal mo man lang ako?”Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong baso ng tubig sa ibabaw ng mahabang marmol na hapag-kainan. Tumaginting ang marahang pagtama ng babasagin sa ibabaw nito, basag ang katahimikan sa loob ng napakalaking dining room. Ang boses ko ay bahagyang nanginginig, hindi dahil sa lamig ng aircon sa mansiyon namin, kundi dahil sa bigat ng katotohanang matagal ko nang pinipigilang lunukin.Si Marco Montecillo—ang asawa ko, ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Montecillo Group of Companies—ay dahan-dahang nag-angat ng tingin mula sa kanyang mamahaling laptop. Ang mga mata niya ay kasing-lamig ng yelo. Walang bakas ng pagmamahal, ni kaunting awa man lang. Nakakagago lang na umabot pa ako sa puntong ito, nagbabaka-sakaling baka sakaling magbago ang lahat porke’t tatlong taon na kaming magkasama sa iisang bahay.“Elena,” malamig niyang wika, ang boses ay pamilyar na sa akin dahil sa gaspang at kawala







