Share

CHAPTER 5

Author: LYCHA
last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-08 18:47:03

ELENA POV

Limang araw na ang nakalipas simula nang iwan ko ang mansiyon ng mga Montecillo. Limang araw din akong nanatili sa loob ng Valderama Estate para magpahinga, ibalik ang lakas ng katawan ko, at ayusin ang gulo sa isip ko. Sa tulong ng mga masustansyang pagkain at sapat na tulog, unti-unting bumalik ang kulay sa mukha ko. Wala na ang maputlang Elena na laging puyat at mukhang lanta; ang nakikita ko ngayon sa salamin ay isang babaeng may matatag na mga mata at malamig na paninindigan.

Habang nakaupo ako sa tapat ng malaki kong executive desk sa sarili kong home office, pinag-aaralan ko ang mga dokumentong ipinadala sa akin ng head ng legal team namin na si Atty. Sandoval. Hindi lang basta-basta bilyonaryo ang pamilya ko; ang Valderama Empire ay may hawak na malalaking shares sa real estate, hotel chains, at mga international logistics sa buong Asya. At sa loob ng tatlong taon na abala ako sa pagluluto at pagpapakalunod sa pagiging sunud-sunurang asawa kay Marco, tahimik na inihanda ni Lolo Leonardo ang mga papeles para sa tuluyan kong pag-upo bilang COO ng kumpanya.

“Ma’am Elena, nandoon na po sa conference room ang ilang board members para sa quarterly meeting natin mamayang alas-diyes,” ang magalang na paalala ni Karen, ang aking bagong personal assistant na kinuha ni Lolo para asikasuhin ang schedule ko.

Ibinalik ko ang mga papeles sa folder at dahan-dahang tumango. “Sige, Karen. Susunod na ako pagkatapos kongusin ang kape ko.”

Habang umiinom ako ng itim na kape, hindi ko mapigilang isipin kung ano na kaya ang reaksiyon ng mga Montecillo ngayon. Ayon sa mga balitang nakarating sa akin sa pamamagitan ng mga pribadong imbestigador na inupa ko para bantayan ang galaw nila, mukhang gulong-gulo ang buong pamilya. Una, nagwala raw si Marco sa kanilang mansiyon noong gabing umalis ako dahil akala niya ay nagtatago lang ako sa malapit o nagtatampo. Nang makita niyang naiwan ang platinum ring ko at ang maikling mensahe sa ibabaw ng vanity table, lalo raw itong uminit ang ulo.

*“Saan naman pupunta ang babaeng iyon? Wala naman siyang ibang mapupuntahan kundi ang mga magulang niyang baon sa utang noon,”* ang naging reaksiyon daw ni Donya Sofia nang malaman ang pag-alis ko, habang si Chloe naman ay mabilis na lumipat sa master bedroom namin para sakupin ang teritoryo ko.

Napangisi ako nang mapait habang inaalala ang mga impormasyong iyon. Ang mga taong iyon ay masyadong kampante. Akala nila ay habambuhay akong magiging sunud-sunuran sa kanila porke’t pumasok ako sa kasunduang iyon noon. Hindi nila alam na ang pag-alis ko ay hudyat ng pagtatapos ng kanilang kapangyarihan sa akin.

Tumayo ako mula sa pagkakaupo at inayos ang suot kong charcoal gray tailored suit na nagbibigay ng awtoridad at elegance sa aking katawan. Dinagdagan ko ito ng simpleng suot na diamond necklace na regalo sa akin ni Lolo noong ikawalo ko pa lang na kaarawan—isang patunay na kahit kailan, hindi ako naging mahirap o pulubi gaya ng paulit-ulit na sinasabi ng biyenan ko.

Pagbukas ko ng p***o ng aking opisina, sabay kaming naglakad ni Karen patungo sa pangunahing conference room ng Valderama Tower sa Makati. Ang buong gusali ay pagmamay-ari namin, at ang bawat empleyado na nadadaanan namin ay yumuyuko at bumabati nang may malalim na paggalang. Wala nang bakas ng mahinang babaeng nagpupunas ng sahig; ang narito ngayon ay ang tunay na tagapagmana ng imperyo.

Nang pumasok ako sa malawak na conference room, agad na natahimik ang lahat ng taong naroon. Ang mga matatandang board members na kasama ni Lolo noon ay sabay-sabay na tumayo bilang pagrespeto. Sa gitna ng mahabang marmol na mesa, nakaupo si Lolo Leonardo, nakangiti nang bahagya habang nakatingin sa akin.

“Maupo kayo lahat,” ang maotoridad kong wika habang humakbang patungo sa dulo ng mesa kung saan nakareserba ang upuan para sa susunod na pangulo ng kumpanya.

Umupo ako nang tuwid at ibinaba ang aking mga kamay sa ibabaw ng mesa. Inilibot ko ang aking tingin sa bawat mukha ng mga taong nakapaligid sa akin bago ako nagsalita para simulan ang unang opisyal na hakbang ng aking pagbabalik.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 6

    ELENA POV“Magandang umaga sa inyong lahat,” panimula ko habang ang boses ko ay tahimik ngunit may bitbit na awtoridad na umalingawngaw sa buong conference room.Inilibot ko ang aking paningin sa mga board members. Kitang-kita ko ang seryoso at paghanga sa mga mata nila, lalo na kay Atty. Sandoval na kanina pa nakangiti nang tipid sa gilid. Tatlong taon akong nawala sa mundong ito—mundong puro numero, kontrata, at estratehiya—pero ang pakiramdam ay parang kahapon lang ay nag-aaral pa ako ng mga financial reports sa tabi ni Lolo Leonardo. Ang tanging pinagkaiba lang ngayon, wala na ang pag-aalinlangan sa dibdib ko. Doble ang talas ng isip ko, at mas buo ang determinasyon ko.“Bago natin talakayin ang quarterly reports para sa real estate branch natin sa Visayas at Mindanao, gusto ko munang linawin ang isang bagay,” pagpapatuloy ko habang dahan-dahang pinagpapatong ang aking mga kamay sa ibabaw ng marmol na mesa. “Simula sa araw na ito, ang Valderama Empire ay magpapatupad ng mas mahigp

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 5

    ELENA POVLimang araw na ang nakalipas simula nang iwan ko ang mansiyon ng mga Montecillo. Limang araw din akong nanatili sa loob ng Valderama Estate para magpahinga, ibalik ang lakas ng katawan ko, at ayusin ang gulo sa isip ko. Sa tulong ng mga masustansyang pagkain at sapat na tulog, unti-unting bumalik ang kulay sa mukha ko. Wala na ang maputlang Elena na laging puyat at mukhang lanta; ang nakikita ko ngayon sa salamin ay isang babaeng may matatag na mga mata at malamig na paninindigan.Habang nakaupo ako sa tapat ng malaki kong executive desk sa sarili kong home office, pinag-aaralan ko ang mga dokumentong ipinadala sa akin ng head ng legal team namin na si Atty. Sandoval. Hindi lang basta-basta bilyonaryo ang pamilya ko; ang Valderama Empire ay may hawak na malalaking shares sa real estate, hotel chains, at mga international logistics sa buong Asya. At sa loob ng tatlong taon na abala ako sa pagluluto at pagpapakalunod sa pagiging sunud-sunurang asawa kay Marco, tahimik na iniha

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 4

    ELENA POVPaggising ko kinabukasan, ibang klase ang pakiramdam ng katawan ko. Wala ang pamilyar na bigat sa dibdib na karaniwan kong nararanasan tuwing gigising ako sa Montecillo mansion—yung tipong kahit tulog pa lang, nade-depress na ako sa isiping kailangan ko na naman magmadali para ipagtimpla ng kape si Marco at ipaghanda ng almusal ang pamilya niya.Dito sa Forbes Park, ang tanging narinig ko ay ang marahang pagaspas ng mga dahon sa hardin at ang malamyos na huni ng mga ibon sa labas ng bintana.Tumayo ako mula sa malambot kong kama at dumeretso sa malaking walk-in closet ko. Sa loob ng tatlong taon, nasanay akong magsuot ng mga lumang damit o kaya ay mga blusang pinaglumaan ng panahon para lang hindi mapansin ng biyenan ko. Pero ngayon, nang buksan ko ang mga cabinet na naglalaman ng mga damit ko bago ako ikasal, napangiti ako. Lahat ng ito ay branded, elegante, at nag-uupong maganda sa katawan ko.Kinuha ko ang isang simpleng white silk blouse at high-waisted black trousers. P

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 3

    ELENA POVHabang binabagtas namin ang basang lansangan ng BGC patungo sa pribadong komunidad ng Forbes Park, tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana ng Land Cruiser. Ang mga patak ng ulan ay mabilis na nag-uunahan sa salamin, parang mga luha na matagal kong pinigilan ngunit ngayon ay kusang tumigil na sa pagpatak. Wala na akong maramdamang kirot o lungkot. Ang tanging nararamdaman ko ay ang kakaibang paggaan ng aking dibdib, tila may isang mabigat na pader na tuluyang gumuho pagkatapos kong talikuran ang bahay na iyon.Tatlong taon. Tatlong taon kong hinayaan ang sarili ko na maging sunud-sunuran sa pamilyang Montecillo dahil aking pinaniniwalaan na ang pagpapakumbaba ay susi para magtagumpay ang isang kasal. Pero ang tanga ko lang dahil habang pinipilit kong maging perpektong asawa kay Marco, ang tingin pala niya sa akin ay isang latang walang laman na pwede niyang itapon kahit kailan niya gusto.Binalingan ko ng tingin si Manong Nestor na tahimik na nagmamaneho sa unahan. Kitan

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 2

    ELENA POVIsang malalim na hininga ang pinakawalan ko bago ko tuluyang ibinaba ang tawag kay Lolo Leonardo. Ang ingay ng tahimik na mansiyon ay tila lalo pang lumalakas, o bodily reaction lang siguro iyon ng utak ko na unti-unting pumipiglas sa tatlong taong pagkakulong sa kulungang ginto na ito.Binalikan ko ng tingin ang hapag-kainan. Ang mga umuusok pang pagkain na pinagpuyatan ko ay parang sinasampal sa akin ang katangahan ko. Tatlong taon akong nagpanggap na kapag ginalingan ko pang maging perpektong maybahay, baka sakaling lumingon si Marco. Pero ang totoo, kahit magpagulong-gulong pa ako sa sahig, ang tingin niya sa akin ay isa lang palamunin—isang palamuning isinuksok sa buhay niya ng sarili niyang lolo dahil sa isang kasunduang walang-puso.Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Diretso akong umakyat sa taas, sa master bedroom na hinding-hindi ko naging tahanan kundi isang kwarto lang kung saan natutulog ang taong hindi ako kailanman nakita.Binuksan ko ang malaking walk-in clos

  • ANG ASAWANG MINALIIT: LIHIM NA TAGAPAGMANA   CHAPTER 1

    ELENA POV“Tatlong taon na tayong kasal, Marco. Ni minsan ba… minsan ba minahal mo man lang ako?”Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong baso ng tubig sa ibabaw ng mahabang marmol na hapag-kainan. Tumaginting ang marahang pagtama ng babasagin sa ibabaw nito, basag ang katahimikan sa loob ng napakalaking dining room. Ang boses ko ay bahagyang nanginginig, hindi dahil sa lamig ng aircon sa mansiyon namin, kundi dahil sa bigat ng katotohanang matagal ko nang pinipigilang lunukin.Si Marco Montecillo—ang asawa ko, ang nag-iisang tagapagmana at CEO ng Montecillo Group of Companies—ay dahan-dahang nag-angat ng tingin mula sa kanyang mamahaling laptop. Ang mga mata niya ay kasing-lamig ng yelo. Walang bakas ng pagmamahal, ni kaunting awa man lang. Nakakagago lang na umabot pa ako sa puntong ito, nagbabaka-sakaling baka sakaling magbago ang lahat porke’t tatlong taon na kaming magkasama sa iisang bahay.“Elena,” malamig niyang wika, ang boses ay pamilyar na sa akin dahil sa gaspang at kawala

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status