Chapter 2

Chapter 2

“Good. Here’s my contact number. I’ll give you two days,” malamig niyang wika habang inaabot sa akin ang maliit na card.

Kinuha ko iyon, pilit pinapanatiling steady ang kamay ko kahit parang may bumibigat sa dibdib ko. Simpleng papel lang ‘yon—pero pakiramdam ko, parang kontrata na magbabago sa buong buhay ko.

“Two days,” ulit niya, bago tuluyang tumalikod at naglakad palayo.

Hindi na ako nakasagot.

Nakatayo lang ako roon, hawak ang card, habang unti-unting nilalamon ng ingay ng club ang katahimikan sa isip ko.

Pagbalik ko sa dressing room, agad akong sinalubong ng ingay ng mga kasamahan ko.

“Oy, Sky! Ang daming nagtatanong sa’yo kanina!” sigaw ni Joan habang nagre-retouch ng make-up. “May foreigner pa nga, ready maglabas ng malaking pera!”

Hindi ako sumagot.

Tahimik lang akong umupo sa harap ng salamin, nakatitig sa sarili kong repleksyon. Nakasuot pa rin ako ng maskara—pero pakiramdam ko, parang mas hubad ako ngayon kaysa kanina sa entablado.

“Hoy, anong meron sa’yo?” tanong ni Zahra, napansin ang pananahimik ko. “Hindi ka nagpa-book? Ikaw pa naman ang pinaka-in demand ngayong gabi.”

Dahan-dahan kong inangat ang card at ipinakita sa kanila.

“Ano ‘yan?” usisa niya.

“Proposal,” maiksi kong sagot.

“Proposal?!” sabay-sabay nilang ulit, parang hindi makapaniwala.

Tumawa ako nang mahina, pero walang saya. “Kasalan.” Biglang natahimik ang paligid.

“Hindi ka seryoso…” bulong ni Joan.

“Gusto niya akong pakasalan,” dagdag ko. “Pero hindi siya ‘yung magiging asawa ko.”

Kumunot ang noo nila kaya ipinaliwanag ko ang sinabi ng lalaki ang matandang may sakit, ang pera, ang posibilidad ng kayamanan pagkatapos.

Habang nagsasalita ako, nakikita ko sa mga mata nila ang unti-unting pagbabago mula sa gulat papuntang inggit at sa huli, tukso.

“Sky…” dahan-dahang sabi ni Zahra. “Hindi ‘to opportunity… jackpot ‘to.”

“Isipin mo,” singit ni Joan, “ilang taon ka na dito? Ilang taon ka pang magtitiis? Tapos biglang may ganitong chance?”

Napayuko ako dahil alam ko ang sinasabi nila at alam ko kung gaano kahirap ang buhay na meron ako ngayon.

“Pero kasal pa rin ‘yon,” mahinang sabi ko. “Hindi laro ‘yan.”

“Eh ano naman?” balik ni Zahra. “Hindi naman totoo. Papel lang ‘yan. Acting lang. Ginagawa mo na nga ‘yon araw-araw dito, ‘di ba?”

Natamaan ako sa sinabi niya. Oo nga naman. Araw-araw akong nagpapanggap. Araw-araw akong may ibang katauhan.

Ano pa ba ang kaibahan nito?

“Sky…” mas lumambot ang boses ni Joan. “Ito na ‘yung chance mo makaalis dito. Hindi mo ba gustong magkaroon ng buhay na hindi mo kailangang magtago sa maskara?”

Napapikit ako. Gusto ko. Sobra.

Kinabukasan, hindi ako pumasok sa club.

Mag-isa akong naglalakad sa gilid ng kalsada, hawak pa rin ang card na parang ayaw bumitaw sa akin.

Dalawang araw.

Dalawang araw para magdesisyon kung ibebenta ko ba ang sarili ko… para sa kalayaan. Napahinto ako sa isang tindahan at tumingin sa salamin. Ito ba ang gusto kong buhay?

Gabi-gabi, iba-ibang mukha. Iba-ibang pangalan. Walang totoong ako. Mahigpit kong hinawakan ang card.

“Hanggang kailan ka magtitiis, Sky?” bulong ko sa sarili ko.

Biglang sumagi sa isip ko ang mga gabing gutom ako. Ang mga pagkakataong wala akong matakbuhan. Ang mga matang humuhusga sa akin kahit wala silang alam.

Pagod na ako. Pagod na akong mabuhay para lang makaraos. Gusto ko namang mabuhay para sa sarili ko. Dahan-dahan kong inilabas ang cellphone ko. Tinitigan ko ang numero. Isang tawag lang, isang desisyon lang. At babaliktad ang mundo ko. Huminga ako nang malalim.

At pinindot ang call. Ilang segundo lang, sumagot agad siya.

“Napag-isipan mo na?” malamig niyang tanong, parang inaasahan na ang tawag ko.

Pinikit ko ang mga mata ko. “At kung pumayag ako…” mahinang sabi ko, “sigurado bang makakalaya ako pagkatapos?”

Sandaling katahimikan. “Mas higit pa sa kalayaan ang makukuha mo,” sagot niya.

Binuksan ko ang mga mata ko. At doon ko tuluyang binitiwan ang huling bahagi ng sarili ko na pilit kumakapit. “...Okay,” bulong ko. “Payag ako.”

Sa kabilang linya, narinig ko ang mahinang tawa niya. “Good choice, Sky.”

At sa simpleng salitang ‘yon. Nagsimula ang larong hindi ko na kayang atrasan. Pero hindi pala gano’n kadali ang lahat. Kung sa pelikula ay may bida… dito, may kontrabida rin. At walang iba kundi ang sarili niyang pamilya.

Pagkababa ko pa lang ng sasakyan, agad na bumungad sa akin ang napakalaking mansyon. Halos manganga ako sa laki nito, ilang beses na mas malaki sa kahit anong lugar na natirhan ko.

Pero hindi ako nagpakita ng kahit anong reaksyon. Kailangan kong magpanggap. Kailangan kong magmukhang bagay ako dito. Huminga ako nang malalim bago ako naglakad papasok.

Pagbukas pa lang ng malaking pintuan, sinalubong ako ng malamig na hangin at mas malamig na mga tingin.

Nakatayo sa gitna ng sala ang isang babae—matikas, elegante, at halatang galing sa mataas na antas ng lipunan. Nakataas ang kilay niya habang sinusuri ako mula ulo hanggang paa. Para akong isang bagay na hindi dapat naroon.

“At ito na ‘yon?” malamig niyang tanong.

Napahinto ako. Hindi ko pa man siya nakakausap nang maayos, ramdam ko na agad ang bigat ng panghuhusga sa boses niya.

Lumapit siya nang dahan-dahan, paikot na parang iniinspeksyon ako.

“Siya ang papakasalan?” dagdag pa niya, halatang hindi makapaniwala.

Tahimik lang ako. Sanay na ako sa ganitong tingin. Pero hindi ibig sabihin na hindi masakit.

“Anong pangalan mo?” tanong niya, pero hindi iyon parang simpleng usisa parang interogasyon.

“Sky,” diretso kong sagot.

Napangisi siya. “Sky? Tunog palang pang-entertainment na.”

May ilang taong napatawa sa likod niya. Mahigpit kong kinuyom ang kamao ko.

“Alam mo ba kung saan ka napunta?” patuloy niya. “Hindi ito lugar para sa mga katulad mo.”

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya. “Anong ibig mong sabihin?” kalmado kong tanong.

Bahagya siyang yumuko palapit sa akin, sapat para marinig ko ang bawat salitang lalabas sa bibig niya.

“Mga babaeng binibili lang.”

Tumigil ang mundo ko sa sandaling ‘yon. Pero hindi ako umatras. Hindi ako pwedeng umatras. Dahan-dahan akong ngumiti—hindi mahina, kundi matapang.

“At least,” sagot ko, diretso sa mga mata niya, “may bumibili.” Biglang natahimik ang paligid.

Kita ko ang pag-igting ng panga niya, halatang hindi niya inaasahan ang sagot ko. Lumapit pa siya, halos magdikit na ang mukha namin.

“Mag-ingat ka,” bulong niya. “Dahil hindi ka magtatagal dito.”

Bahagya akong tumawa. “Hindi rin naman ako nagbabalak magtagal,” balik ko.

At sa unang banggaan pa lang namin. Alam kong hindi niya ako tatantanan. At mas lalo kong naramdaman. Hindi lang kasal ang pinasok ko. Kundi isang laban, laban sa sariling kapakanan.