Chapter 2

“Isabella Villanueva?”

Napakunot ang noo ni Rafael Montenegro habang nakatitig sa dokumentong hawak niya. Hindi niya inaasahang maririnig muli ang pangalang iyon—lalo na mula sa bibig ng kaniyang anak.

“Sigurado ka bang siya ang ina ng babaeng pinakasalan mo?” mariin niyang tanong.

Tahimik na tumango si Adrian.

“Oo, Dad. Si Isabella Villanueva ang pangalan ng ina ni Mira.”

Napahawak si Rafael sa gilid ng kaniyang mesa. Ilang taon na ang nakalipas, ngunit sariwa pa rin sa kaniyang alaala ang pangalang iyon.

“Hindi maaari…” bulong niya.

“May alam ka ba tungkol sa pamilya niya?”

Hindi agad sumagot ang matandang Montenegro. Sa halip, binuksan niya ang isang lumang kabinet at inilabas ang isang makapal na folder na nababalutan na ng alikabok.

“May mga bagay na hindi mo pa alam tungkol sa pamilyang Villanueva,” sabi niya. “At kung tama ang hinala ko, hindi basta nagkataon ang pagkikita ninyong dalawa.”

Napatingin si Adrian sa folder.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Ang ina ng asawa mo ay dating may malaking koneksyon sa negosyo ng pamilya natin.”

Natigilan si Adrian.

“Anong klaseng koneksyon?”

Bago pa makasagot si Rafael, bigla itong napailing.

“Hindi ngayon. Kailangan ko munang makasiguro. Ayokong gumawa ng konklusyon nang hindi kumpleto ang mga dokumento.”

Hindi nagustuhan ni Adrian ang sagot ng ama, ngunit hindi na niya ito pinilit. May sarili rin siyang imbestigasyong isinasagawa.

“Dad, isang bagay lang ang gusto kong malinaw,” sabi niya. “Walang sinuman ang may karapatang gamitin si Mira para sa sarili nilang interes.”

Tinitigan siya ni Rafael.

“Talaga bang mahal mo ang babaeng iyon?”

Hindi agad nakasagot si Adrian.

Sa loob ng maraming taon, negosyo lamang ang laman ng kaniyang isip. Hindi siya naniniwala sa pag-ibig na walang kapalit. Ngunit nang makilala niya si Mira, unti-unting nagbago ang pananaw niya.

“Hindi ko pa alam kung paano ipapaliwanag,” sagot niya. “Pero alam kong ayokong masaktan siya.”

Napabuntong-hininga si Rafael.

“Kung ganoon, siguraduhin mong kaya mong protektahan siya. Dahil kapag nalaman ng ibang tao kung sino ka talaga, maraming magbabago.”

Samantala, sa maliit nilang bahay, abala si Mira sa paghahanda ng hapunan.

“Adrian! Kumain ka na muna rito. Baka gutom ka na,” tawag niya.

Mabilis na itinago ni Adrian ang kaniyang cellphone bago lumabas ng kuwarto.

“Sandali lang, mahal.”

Nang makalapit siya sa hapag, napansin niyang simpleng ulam lamang ang nakahain. May pritong isda, gulay, at kanin.

“Pasensya ka na. Ito lang muna ang naihanda ko,” sabi ni Mira.

Umiling si Adrian.

“Bakit ka naman humihingi ng pasensya? Masarap naman ang luto mo.”

Ngumiti si Mira.

“Talaga?”

“Oo. Kahit araw-araw pa ito ang kainin ko, ayos lang.”

Natawa si Mira.

“Ang dali mong pasayahin. Hindi ka ba nangangarap na kumain sa mamahaling restaurant kahit minsan?”

“Mas gusto kong kumain kasama ka.”

Napahinto si Mira sa pag-aayos ng plato. Bahagyang namula ang kaniyang pisngi.

“Ang bolero mo talaga.”

Ngunit hindi nagtagal ang kanilang masayang usapan nang tumunog ang cellphone ni Mira.

Isang mensahe mula sa kaniyang kaibigan ang natanggap niya.

'Mira, nakita ko si Victor sa mall. Kasama niya si Cassandra. Mukhang pinag-uusapan nila kayo ni Adrian.'

Napakunot ang noo niya.

“May problema ba?” tanong ni Adrian.

“Wala naman. Si Victor lang.”

Agad na nagbago ang ekspresyon ni Adrian.

“Ano na naman ang gusto niya?”

“Hindi ko alam. Pero parang hindi pa rin siya tumitigil sa panggugulo.”

Mahinang inilapag ni Adrian ang kutsara.

“Kung ayaw mong makita siya, sabihin mo lang sa akin.”

Napatingin si Mira sa kaniya.

“Adrian, hindi mo kailangang makipag-away sa kaniya. Ayokong madamay ka sa mga problema ko.”

“Hindi ako natatakot sa kaniya.”

“Alam ko. Pero ayokong magkaroon tayo ng gulo.”

Tumango si Adrian, kahit may iba na siyang binabalak.

Hindi niya hahayaang patuloy na bastusin ni Victor ang kaniyang asawa.

Kinabukasan, maagang umalis si Adrian.

Sinabi niya kay Mira na may aasikasuhin lamang siya, ngunit ang totoo ay pupunta siya sa punong tanggapan ng Montenegro Holdings.

Pagdating niya roon, agad siyang sinalubong ni Marco.

“Good morning, Sir.”

“May resulta na ba?”

Iniabot ni Marco ang isang folder.

“Opo. Nakuha na namin ang paunang impormasyon tungkol sa Salcedo Group. May ilang kahina-hinalang transaksyon ang kumpanya nila.”

Binuksan iyon ni Adrian.

“Magpatuloy ka. Gusto kong malaman kung saan nanggagaling ang pera nila at kung sino ang mga kasabwat.”

“May isa pa po akong natuklasan.”

Tumingin si Adrian.

“Ano iyon?”

“Si Victor Salcedo ay kasalukuyang nakikipag-usap sa ilang investor. Plano raw niyang palawakin ang negosyo nila gamit ang koneksyon ng pamilya Montenegro.”

Bahagyang ngumiti si Adrian, ngunit walang saya sa kaniyang mga mata.

“Gusto niyang gamitin ang pangalan ng pamilya ko?”

“Opo, Sir.”

Isinara ni Adrian ang folder.

“Hindi niya alam kung sino ang kinakalaban niya.”

“Anong gusto ninyong gawin ko?”

“Wala muna. Huwag mong ipaalam na alam na natin ang mga galaw niya. Gusto kong makita kung hanggang saan ang kayang gawin ng taong iyon.”

“Opo, Sir.”

Makalipas ang ilang sandali, tumunog ang cellphone ni Adrian. Si Mira ang tumatawag.

“Hello, mahal?”

“Adrian, nasaan ka? May dumating kasing sulat dito sa bahay.”

“Ano iyon?”

“Hindi ko alam. Nakapangalan sa akin, pero walang return address.”

Napatayo si Adrian.

“Huwag mong bubuksan hangga't hindi ako nakakauwi.”

“Bakit? Ano bang laman nito?”

“Maghintay ka lang sa akin, Mira. Papunta na ako.”

Pagdating ni Adrian sa bahay, nadatnan niya si Mira na nakaupo sa sofa. Nasa mesa ang isang puting sobre.

“Eto,” sabi ni Mira.

Kinuha iyon ni Adrian at maingat na binuksan.

May lumang litrato sa loob.

Larawan iyon ng isang babae na nakatayo sa harap ng isang malaking gusali. Katabi nito ang isang lalaking nakasuot ng mamahaling suit.

Nanlaki ang mga mata ni Adrian nang makilala ang lalaki.

Ang kaniyang ama.

Sa likod ng litrato ay may nakasulat na mensahe:

'Kung gusto mong malaman kung bakit ka pinakasalan ng asawa mo, alamin mo ang tunay na nangyari sa pagitan ng inyong mga pamilya.'

Napatingin si Mira sa litrato.

“Adrian… kilala mo ba ang babaeng iyan?”

Hindi siya agad sumagot.

Dahil ang babaeng nasa litrato ay walang iba kundi ang ina ni Mira.

“Bakit magkasama ang mama ko at ang tatay mo?” tanong ni Mira, nanginginig ang boses.

“Hindi ko pa alam,” sagot ni Adrian.

“May itinatago ka ba sa akin?”

Napatingin siya sa asawa.

“Mira, makinig ka. May mga bagay akong iniimbestigahan, pero hindi ibig sabihin na may kinalaman ka roon.”

“Kung ganoon, bakit parang lahat ng tao ay may alam maliban sa akin?”

Hindi nakasagot si Adrian.

Dahan-dahang tumayo si Mira at lumapit sa kaniya.

“Adrian, asawa mo ako. Kung may problema, sabihin mo sa akin. Ayokong malaman ang mga bagay tungkol sa sarili kong pamilya mula sa ibang tao.”

Hinawakan ni Adrian ang mga kamay niya.

“Pangako, malalaman natin ang katotohanan. Hindi kita iiwan sa gitna ng lahat ng ito.”

Ngunit bago pa sila makapag-usap nang mas mahaba, muling tumunog ang cellphone ni Adrian.

Isang mensahe mula kay Marco.

'Sir, may nakita kaming dokumento sa lumang archive. May kinalaman ito sa pagkawala ng malaking bahagi ng ari-arian ng Villanueva family. At Sir… may pirma po roon ni Rafael Montenegro.'

Nanigas ang katawan ni Adrian.

Muli niyang tiningnan ang litrato.

Hindi na simpleng pagkakaibigan ang namagitan sa kaniyang ama at sa ina ni Mira.

May mas malalim na lihim.

At maaaring ang pamilyang Montenegro mismo ang dahilan kung bakit nawala ang lahat sa pamilya ng kaniyang asawa.