Chapter 1

“ADRIAN!”

Halos mabasag ang salamin sa bintana sa lakas ng sigaw ni Mira Villanueva.

Nakatayo siya sa gitna ng maliit nilang sala habang nakapamaywang. Ang buhok niyang nakapusod ay bahagyang magulo, at ang suot niyang kupas na damit ay may bahid pa ng mantika mula sa pinagtatrabahuhan niyang karinderya.

Sa sofa naman, nakahiga ang kaniyang asawa.

Si Adrian Montenegro.

Nakaangat ang dalawang paa nito sa armrest, may hawak na cellphone, at abalang-abala sa paglalaro.

“Bakit, mahal?” mahinahong tanong nito nang hindi man lang tumitingin sa kaniya.

“Bakit? BAKIT?!”

Napapikit si Adrian nang marinig ang panibagong sigaw.

“Hindi mo ba nakikita ang mga pinagkainan mo? Tatlong araw nang hindi nahuhugasan ang mga plato! At iyong mga damit mo, nakatambak na parang bundok!”

Sandaling tumingin si Adrian sa paligid.

“Ah, iyon ba?”

“Oo, iyon!”

“Akala ko may nangyari sa'yo.”

Napahawak si Mira sa kaniyang noo.

Minsan talaga ay hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiiyak sa kakulangan ng pakialam ng kaniyang asawa.

Dalawang taon na silang kasal, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin niya maintindihan kung bakit ganoon katamad si Adrian.

Wala itong trabaho.

Wala ring negosyo.

Wala ring malinaw na pangarap sa buhay.

Ang tanging alam nitong gawin ay matulog, kumain, mag-cellphone at mang-asar sa kaniya.

Sa katunayan, kung hindi lamang siya ang nagtatrabaho, baka matagal na silang nagugutom.

“Adrian, hindi naman kita pinipilit na yumaman. Kahit simpleng trabaho lang, okay na sa akin. Ang gusto ko lang ay tumulong ka naman sa gastusin natin.”

Ibinaba ni Adrian ang cellphone.

Tumingin siya sa kaniyang asawa at ngumiti.

“Kung kailangan mo ng tulong, sabihin mo lang. Ako na ang maghuhugas ng pinggan.”

“Talaga?”

“Oo naman.”

“Ngayon na?”

“Bukas.”

Napatitig si Mira.

“Adrian!”

Natawa ang lalaki at mabilis na tumayo bago lapitan ang kaniyang asawa.

“Joke lang, mahal.”

Hinawakan nito ang magkabilang balikat niya.

“Bakit ba lagi kang galit? Hindi ka ba napapagod?”

Napabuntong-hininga si Mira.

“Napapagod ako. Sobra. Pero wala akong choice.”

Nawala ang ngiti sa mukha ni Adrian.

Saglit siyang natahimik bago hinaplos ang ulo ng asawa.

“Pasensya na.”

Hindi alam ni Mira kung bakit sa simpleng paghingi nito ng tawad ay lumalambot agad ang kaniyang puso.

Mahal niya si Adrian.

Kahit wala itong pera, kahit tambay ito sa bahay, at kahit madalas ay parang bata kung kumilos, mahal niya ito.

Ang hindi niya alam ay may dahilan kung bakit hindi nagtatrabaho ang kaniyang asawa.

At hindi iyon dahil tamad ito.

Kinabukasan, maagang gumising si Mira upang maghanda ng almusal.

Habang nagpiprito siya ng itlog, narinig niya ang tunog ng cellphone ni Adrian sa sala.

“Hello?”

Napahinto siya nang marinig ang seryosong tono ng asawa.

“Hindi ako makakapunta ngayon.”

Sandaling katahimikan.

“Sinabi ko nang huwag ninyo akong tawagan sa personal kong numero.”

Muli itong natahimik.

“Sabihin mo kay Attorney Dela Cruz na ipagpaliban ang meeting. Ako ang bahala.”

Napakunot-noo si Mira.

Meeting?

Attorney?

Baka naman may inuutangan na naman ang kaniyang asawa.

Paglabas niya sa kusina, agad na ibinaba ni Adrian ang cellphone.

“May kausap ka?” tanong niya.

“Kaibigan.”

“Kaibigan? Bakit parang may meeting kayo?”

“Ah, nag-aaya lang maglaro ng basketball.”

Hindi kumbinsido si Mira, pero hindi na siya nagtanong.

Inilapag niya ang plato sa mesa.

“Kumain ka na. May pasok ako mamaya.”

“Opo, boss.”

Ngumiti si Adrian at naupo.

Habang kumakain, napansin ni Mira ang mamahaling relo na nakapatong sa tabi ng cellphone nito.

“Adrian, saan mo nakuha iyan?”

Mabilis na sinundan ng lalaki ang tingin niya.

“Ah, ito?”

“Oo. Parang mamahalin.”

“Regalo.”

“Sino namang nagregalo sa'yo?”

“Kaibigan.”

“Kaibigan mo na naman?”

“Marami akong kaibigan, mahal. Popular ako.”

Napailing si Mira.

“Popular ka nga. Pero wala kang trabaho.”

Tumawa lamang si Adrian.

Hindi niya napansin ang bahagyang pagbabago sa mga mata nito.

Bandang alas-diyes ng umaga, umalis si Mira papunta sa karinderyang pinagtatrabahuhan niya.

Pagkasara ng p***o, tumayo si Adrian at naglakad papunta sa kuwarto.

Binuksan niya ang aparador at inilabas ang isang itim na kahon.

Sa loob nito ay isang mamahaling relo, isang gintong singsing at isang maliit na itim na cellphone.

Binuksan niya ang cellphone.

Ilang segundo lamang ay sunod-sunod na ang mga mensaheng pumasok.

MR. MONTENEGRO, URGENT.

The board is waiting for your decision.

Sir, the Singapore acquisition cannot proceed without your approval.

Sir Adrian, your father is asking for you.

Napahawak siya sa noo.

“Ang kulit talaga ng mga taong ito.”

Pinindot niya ang isang numero.

“Marco.”

“Sir!”

“Bakit ang dami mong tawag?”

“Sir, tatlong araw na po kayong hindi pumapasok sa headquarters. Naghihintay ang board of directors.”

“Sabihin mong may sakit ako.”

“Sir, iyan din po ang sinabi ninyo noong nakaraang linggo.”

“E di consistent ako.”

“Sir!”

Napangiti si Adrian.

“Marco, may kailangan akong itanong.”

“Ano po iyon?”

“May bagong development ba tungkol sa lalaking naghahanap sa asawa ko?”

Biglang naging seryoso ang kausap niya.

“Wala pa po, sir. Pero may nakita kaming koneksiyon sa pamilya ni Miss Mira at sa lumang kumpanya ng inyong ama.”

Nawala ang ngiti ni Adrian.

“Sigurado ka?”

“Opo.”

“Walang dapat makaalam nito. Lalo na ang asawa ko.”

“Understood, sir.”

Ibinaba niya ang tawag.

Tumingin siya sa litrato nilang mag-asawa na nakapatong sa mesa.

Sa litrato, nakangiti si Mira habang nakayakap sa kaniya.

“Kaunti na lang, mahal,” bulong niya.

“Malalaman mo rin kung bakit kita pinili.”

Pagsapit ng hapon, umuwi si Mira na pagod na pagod.

Ngunit sa halip na makita ang karaniwang kalat sa bahay, nadatnan niyang malinis ang sala.

Nahugasan ang mga pinggan.

Nakatupi ang mga damit.

At may nakahandang pagkain sa mesa.

Napatigil siya.

“Adrian?”

Lumabas ang lalaki mula sa kusina na may suot na apron.

“Welcome home, beautiful wife!”

Napangiti si Mira.

“Wow! Ikaw ang nagluto?”

“Oo naman.”

Lumapit siya at sumilip sa kaldero.

“Anong niluto mo?”

“Special fried rice.”

Kumuha siya ng kutsara at tumikim.

Biglang lumaki ang kaniyang mga mata.

“Adrian!”

“Ano?”

“Bakit parang pagkain sa five-star hotel ito?!”

Napatawa ang lalaki.

“May talent talaga ako.”

Hindi alam ni Mira na ang kaniyang asawa ay may personal chef sa mansiyon at ilang taong pagsasanay sa pagluluto mula sa mga pribadong chef ng pamilya nito.

“Masarap,” mahina niyang sabi.

Ngumiti si Adrian.

“Mas masarap kapag ikaw ang kumakain.”

Namula ang pisngi ni Mira.

“Bolero!”

Masaya silang kumain nang biglang tumunog ang cellphone ni Mira.

Isang mensahe mula sa kaniyang nakababatang kapatid.

Ate, pumunta ka sa bahay. Nandito si Mama. May kailangan tayong pag-usapan.

Biglang nawala ang ngiti ni Mira.

“Anong problema?” tanong ni Adrian.

“Si Mama. Pupuntahan ko lang.”

Tumayo si Mira.

“Sasama ako,” sabi ni Adrian.

“Hindi na. Baka pag-usapan na naman nila kung bakit tambay ka lang.”

Natawa si Adrian.

“Sanay na ako.”

Ngunit hindi niya alam na ang simpleng pagpunta ni Mira sa bahay ng kaniyang pamilya ay magiging simula ng isang malaking gulo.

Pagdating nila sa bahay ng mga Villanueva, nadatnan nilang nakaupo sa sala ang ina ni Mira at ang nakatatandang kapatid nitong si Bianca.

May kasama rin silang isang lalaking nakasuot ng mamahaling polo.

Si Victor Salcedo.

Dating kasintahan ni Mira.

“Anong ginagawa niya rito?” tanong ni Mira.

Tumayo si Victor at ngumiti.

“Hello, Mira.”

Hindi siya pinansin ng babae.

“Ma, bakit mo ako pinapunta rito?”

Tumingin ang kaniyang ina kay Adrian.

“Hindi ba puwedeng mag-usap muna tayong pamilya?”

“Pamilya rin po ako ni Mira,” sagot ni Adrian.

Napairap si Bianca.

“Pamilya? Eh wala ka namang silbi rito.”

“Bianca!” saway ng kanilang ina.

“Anong sinabi ko? Totoo naman. Dalawang taon na silang kasal pero si Ate pa rin ang nagtatrabaho.”

Napahigpit ang hawak ni Mira sa kaniyang bag.

“Kung iyon ang dahilan kaya ako pinatawag ninyo, aalis na kami.”

“Sandali,” sabi ni Victor.

Lumapit ito at naglabas ng isang sobre.

“May proposal ako.”

Hindi ito kinuha ni Mira.

“Wala akong kailangan sa'yo.”

“Hindi pa ba sapat ang dalawang taong paghihirap mo kasama ang lalaking iyan?”

Napatingin si Adrian sa lalaki.

Tahimik lamang siya.

“May bahay ako, may pera, at may negosyo. Kaya kitang bigyan ng buhay na hindi kayang ibigay ng asawa mo.”

Napatawa si Mira, pero puno iyon ng galit.

“Alam mo, Victor? Hindi ko kailangan ng lalaking magpaparamdam sa akin na may utang akong loob dahil may pera siya.”

“Pero deserve mo ang mas magandang buhay.”

“Mas maganda na ang buhay ko kaysa noong kasama kita.”

Biglang nagbago ang mukha ni Victor.

“Talaga? Kaya ba hanggang ngayon, naghuhugas ka pa rin ng pinggan para sa ibang tao?”

Hindi nakasagot si Mira.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, isang kamay ang marahang humawak sa kaniyang baywang.

Si Adrian.

“May mali ba sa paghuhugas ng pinggan?” tanong nito.

Napatingin sa kaniya si Victor.

“Wala. Pero nakakahiya para sa isang babae na siya ang bumubuhay sa asawa niya.”

Ngumiti si Adrian.

“Hindi naman lahat ng mayaman ay marunong magmahal.”

“Anong alam mo sa pagmamahal? Wala ka ngang pera!”

Saglit na tumingin si Adrian sa kaniyang relo.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

“May punto ka.”

Natawa si Victor.

Ngunit biglang tumunog ang cellphone nito.

May tumawag mula sa opisina.

“Sir, may emergency po sa Montenegro Holdings.”

Napatingin si Adrian sa screen ng cellphone ni Victor.

At doon niya nakita ang pangalan ng kumpanyang matagal nang sinusubukang mapasakamay ng lalaki.

Montenegro Holdings.

Unti-unting nawala ang ngiti ni Adrian.

“Interesting,” bulong niya.

Hindi napansin ng iba ang kaniyang reaksyon.

Ngunit may isang bagay na hindi inaasahan ni Adrian.

Nang palabas na sila, narinig niya ang sinabi ni Victor sa ina ni Mira.

“Maghintay lang kayo. Hindi magtatagal, mapapahiwalay ko rin ang dalawang iyan.”

Huminto si Adrian.

Lumingon siya.

At sa unang pagkakataon, hindi na nakangiti ang mukha niya.

“Victor Salcedo.”

Napalingon ang lalaki.

“Bakit?”

Lumapit si Adrian at marahang inayos ang kuwelyo nito.

“May payo ako sa'yo.”

“Ano naman?”

“Kung gusto mong maglaro sa apoy, siguraduhin mong hindi ka madaling masunog.”

Natawa si Victor.

“Naninigindak ka ba sa akin?”

Umiling si Adrian.

“Hindi.”

Ngumiti siya nang malamig.

“Binibigyan lang kita ng pagkakataong tumigil habang maaga pa.”

Pagkasabi niyon ay hinawakan niya ang kamay ni Mira at tuluyan silang umalis.

Hindi alam ni Mira kung bakit biglang nag-iba ang kilos ng kaniyang asawa.

Pero mas lalo siyang nagtaka nang marinig niya ang sinabi nito habang naglalakad sila.

“Marco, activate the investigation. At gusto kong makita ang buong financial records ng Salcedo Group bago mag-alas nuwebe bukas.”

Napatigil si Mira.

“Adrian?”

Mabilis na ibinulsa ng lalaki ang cellphone.

“Hmm?”

“Sino si Marco?”

Ngumiti ito.

“Kaibigan ko.”

“Adrian, ilang kaibigan ba ang mayroon ka?”

“Marami, mahal.”

“Bakit parang ikaw ang boss niya?”

Hindi agad nakasagot ang lalaki.

Sa halip, yumuko siya at hinalikan ang noo ng kaniyang asawa.

“Baka kasi masunurin lang siya sa akin.”

Ngunit sa kabilang bahagi ng lungsod, sa pinakamataas na palapag ng Montenegro Tower, may isang matandang lalaki na nakatingin sa litrato ni Adrian.

Si Rafael Montenegro.

Ang tagapangulo ng pinakamalaking pribadong kompanya sa bansa.

At ang ama ng lalaking dalawang taon nang nagtatago sa simpleng buhay.

“Hanapin ninyo ang anak ko,” mariin niyang utos.

“Sir, may impormasyon na po kami.”

“Ano?”

“Kasama niya ang isang babae. Ang pangalan ay Mira Villanueva.”

Nanlaki ang mga mata ng matanda.

“Villanueva?”

“Opo, sir.”

Dahan-dahang ibinaba ni Rafael ang hawak niyang baso.

“Hindi maaari.”

Tumayo siya at tumingin sa bintana.

“Kung ganoon…”

Napangiti siya nang mapait.

“Ang babaeng iyon pala ang pinili niyang pakasalan.”

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, binigkas niya ang pangalang matagal na niyang gustong kalimutan.

“Isabella Villanueva.”

Ang pangalan ng ina ni Mira.