Chapter 5

Hindi mapakali si Mira matapos marinig ang pangalan ni Rafael Montenegro mula kay Aling Teresa.

Paulit-ulit na umuukilkil sa kaniyang isipan ang mga sinabi ng matanda.

Bakit kailangang si Rafael ang kausapin niya? Ano ang alam nito tungkol sa pagkamatay ng kaniyang lolo? At bakit tila lahat ng taong may kinalaman sa nakaraan ng kanilang pamilya ay may itinatagong sikreto?

Nang gabing iyon, hindi niya agad sinalubong si Adrian nang umuwi ito.

Napansin agad ng lalaki ang kakaibang katahimikan ng asawa.

“Mira, may problema ba?”

Tumingin siya rito.

“Kailangan kong makausap ang tatay mo.”

Natigilan si Adrian.

“Si Dad?”

Tumango siya.

“May tumawag sa akin kanina. Si Aling Teresa. May isa pa raw liham si Lolo na naglalaman ng pangalan ng taong nakakaalam sa totoong nangyari sa pamilya namin.”

“At si Dad ang nakapangalan?”

“Oo.”

Napaupo si Adrian sa tabi niya.

“Kung ganoon, sasamahan kita.”

“Hindi. Gusto ko siyang makausap nang ako lang.”

“Mira, hindi ko hahayaang mapahamak ka.”

“Hindi ako bata, Adrian. Matagal na akong naghahanap ng sagot tungkol sa pamilya ko. Ayokong may magdesisyon para sa akin.”

Natahimik ang lalaki.

Alam niyang may karapatan si Mira na malaman ang katotohanan. Hindi niya rin gustong maramdaman nitong muli siyang pinagkakaitan ng impormasyon.

“Sige,” sagot niya sa wakas. “Pero kapag may nangyaring hindi maganda, tawagan mo ako agad.”

Tumango si Mira.

Kinabukasan, nagtungo si Mira sa mansiyon ng mga Montenegro.

Pagpasok niya sa malaking sala, nakita niya si Rafael na nagbabasa ng pahayagan.

“Magandang umaga po.”

Ibinaba ng matanda ang hawak nito.

“Mira? Bakit ka narito?”

“May kailangan po akong itanong.”

Itinuro ni Rafael ang upuan sa harapan niya.

“Umupo ka.”

Ngunit nanatiling nakatayo si Mira.

“Gusto ko pong malaman ang katotohanan tungkol sa pamilya ko. Ano po talaga ang nangyari sa lolo ko at sa mga ari-arian namin?”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Rafael.

“Sino ang nagsabi sa iyo na may alam ako?”

“Hindi na po mahalaga kung sino. Ang mahalaga, gusto kong marinig ang katotohanan mula mismo sa inyo.”

Napabuntong-hininga ang matanda.

“Maraming taon na ang nakalipas, nagkaroon kami ng kasunduan ng lolo mo. Kailangan niya ng malaking puhunan para mapalago ang negosyo niya. Nag-alok akong mamuhunan kapalit ng bahagi ng kaniyang lupain.”

“Pero hindi po niya ipinagbili ang lupa.”

“May mga dokumentong pinirmahan.”

“Peke po ang mga iyon?”

Hindi agad sumagot si Rafael.

“May mga taong humawak sa transaksyon. Hindi ko na sinuri ang lahat ng detalye.”

Napailing si Mira.

“Paano ninyo nagawang hindi alamin kung tama o mali ang mga dokumentong ginamit? Buhay ng pamilya namin ang nakataya roon!”

“Mira, hindi mo naiintindihan ang mundo ng negosyo.”

“Hindi ko kailangang maintindihan ang mundo ng negosyo para malaman na mali ang pagkuha sa hindi sa inyo!”

Natahimik ang matanda.

“Dahil sa nangyari, namatay ang lolo ko na dala ang sakit ng pagkawala ng lahat. Lumaki akong hindi alam kung bakit kami naghihirap. At ngayon, sasabihin ninyo sa akin na hindi ninyo man lang sinuri ang mga dokumento?”

Nanginginig na ang boses ni Mira.

“Hindi ko po hinihingi ang awa ninyo. Ang hinihingi ko ay katarungan.”

Tumayo si Rafael.

“Hindi ko kailanman ginustong mangyari iyon.”

“Pero nangyari pa rin.”

Bago pa makasagot ang matanda, may inilabas si Mira mula sa kaniyang bag.

Isang kopya ng lumang liham ng kaniyang lolo.

“Ito po ang sulat niya. May isa pang pangalan na binanggit dito. Sinabi niyang may taong sadyang nagpalsipika ng mga dokumento.”

Napatingin si Rafael sa papel.

Nang mabasa niya ang pangalan, tila naubusan siya ng lakas.

“Hindi maaari…”

“Sino po siya?”

Hindi sumagot si Rafael.

Sa halip, naupo ito at napahawak sa noo.

“Si Roberto Salcedo.”

Samantala, nasa Montenegro Holdings si Adrian nang tawagan siya ni Marco.

“Sir, may bagong impormasyon po kami tungkol kay Roberto Salcedo.”

“Ano iyon?”

“Nakita namin ang ilang lumang transaksyon na nag-uugnay sa kaniya sa kumpanyang ginamit sa paglilipat ng lupain ng mga Villanueva. May mga pirma rin po sa dokumentong maaaring magpatunay na siya ang nag-ayos ng pamemeke.”

“May sapat ba tayong ebidensya?”

“Mayroon na po kaming mga kopya ng ilang kontrata at tala ng bayaran. Pero kailangan pa itong patunayan ng mga eksperto.”

“Makipag-ugnayan ka sa legal department. Siguraduhing maayos ang lahat ng ebidensya. Ayokong may makalusot dahil sa pagkakamali natin.”

“Opo, Sir.”

Bago pa matapos ang tawag, nakatanggap si Adrian ng mensahe mula kay Mira.

'Adrian, nalaman ko na kung sino ang sangkot sa nangyari sa pamilya namin. Kailangan nating mag-usap.'

Agad siyang tumayo.

Sa mansiyon, patuloy na nakatitig si Mira kay Rafael.

“Bakit hindi ninyo sinabi agad na si Roberto Salcedo ang sangkot?”

“Dahil hindi ako sigurado kung sino ang nasa likod ng lahat.”

“Pero alam ninyo na may nangyaring mali.”

Napayuko si Rafael.

“Oo.”

“Kung ganoon, bakit ninyo hinayaang manatiling lihim ang lahat?”

“Natakot ako.”

“Natakot kayo sa ano?”

“Sa posibilidad na madamay ang kumpanya. Maraming tao ang umaasa sa negosyo ng pamilya natin. Akala ko, kung mananahimik ako, matatapos din ang lahat.”

Napaluha si Mira.

“Pero hindi natapos. Kami ang nagbayad sa katahimikan ninyo.”

Hindi na nakasagot si Rafael.

Nang sandaling iyon,