Chapter 4

“Ang lolo ko?”

Hindi makapaniwala si Adrian sa sinabi ng kaniyang ama.

“Oo,” sagot ni Rafael. “Ang lalaking nasa litrato ay si Don Emilio Villanueva. Siya ang dating may-ari ng lupain na ngayon ay bahagi na ng negosyo natin.”

“Paano siya namatay?”

Matagal na nanahimik si Rafael bago sumagot.

“Isang aksidente ang nakalagay sa opisyal na ulat.”

“Pero hindi iyon ang totoong nangyari, hindi ba?”

Hindi umiwas ng tingin ang matanda.

“Hindi ko alam ang lahat ng detalye. Ang alam ko, bago siya namatay, nagkaroon kami ng matinding pagtatalo tungkol sa paglilipat ng lupa.”

Napahigpit ang pagkakahawak ni Adrian sa litrato.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin noon?”

“Dahil ayokong madamay ka sa mga problemang matagal nang nalibing.”

“Hindi mo ba naisip na may pamilyang nasira dahil sa mga desisyon mo?”

Tumayo si Rafael.

“Adrian, ginagawa ko ang lahat para mapanatili ang pangalan ng Montenegro!”

“At paano naman ang pangalan ng mga Villanueva? Wala ba silang karapatang mabuhay nang maayos?”

Hindi nakasagot ang matanda.

“Kung may kinalaman ka sa pagkamatay ni Don Emilio, hindi ko iyon palalampasin,” mariing dagdag ni Adrian.

“Mag-ingat ka sa mga sinasabi mo, anak.”

“Mas mabuting mag-ingat ang mga taong nagtatago ng katotohanan.”

Kinuha ni Adrian ang litrato at lumabas ng opisina.

Sa pagkakataong iyon, hindi na lamang siya isang anak na gustong protektahan ang negosyo ng pamilya. Isa na siyang lalaking handang harapin ang sarili niyang dugo para sa katarungan.

Samantala, hindi mapakali si Mira.

Mula nang makuha niya ang mga dokumentong iniwan ni Victor, hindi na siya matahimik. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang mga pangalan at petsang nakasulat doon.

Hindi niya maintindihan kung bakit may pirma ng Montenegro Holdings sa mga papeles na may kinalaman sa lupain ng kanilang pamilya.

Nang dumating si Adrian, agad siyang lumapit dito.

“Adrian, kailangan nating mag-usap.”

Napansin ng lalaki ang pag-aalala sa mukha niya.

“Ano ang nangyari?”

Inabot ni Mira ang sobre.

“Ibinigay ito sa akin ni Victor. Sinasabi niyang may kinalaman ang pamilya mo sa pagkawala ng mga ari-arian namin.”

Binasa ni Adrian ang mga dokumento.

“Bakit ka nakipagkita sa kaniya?”

“Sinabi niyang may impormasyon siya tungkol kay Mama. Gusto ko lang malaman ang totoo.”

Hindi siya sinisi ni Adrian.

“Hindi mo kasalanan iyon.”

“May alam ka ba sa mga dokumentong ito?”

Tumango siya.

“May nakita rin kaming katulad nito. Pero may mga detalye pang kailangang kumpirmahin.”

Napaupo si Mira.

“Adrian, pagod na akong manghula. Gusto kong malaman kung bakit nangyari ang lahat.”

Lumapit siya at umupo sa tabi nito.

“Bukas, sasamahan kita sa isang lugar.”

“Saan?”

“Sa dating bahay ng pamilya Villanueva. May isang taong maaaring makatulong sa atin.”

Kinabukasan, nagtungo sina Adrian at Mira sa isang lumang bahay sa probinsya.

Hindi na ito kasing ganda ng mga bahay na makikita sa mayayamang subdivision. Kupas na ang pintura, sira ang ilang bahagi ng bubong, at napalilibutan ito ng matataas na damo.

Ngunit nang makita iyon ni Mira, tila may kung anong alaala ang gumising sa kaniyang isipan.

“Dito kami madalas pumunta noong bata pa ako,” bulong niya.

“Dito ka ba lumaki?”

Umiling siya.

“Hindi. Pero madalas akong isama ni Mama rito. Sabi niya, sa amin daw ang bahay na ito noon.”

Bago pa sila makalapit sa pintuan, may isang matandang babae na lumabas.

“Sinong hinahanap ninyo?”

Lumapit si Mira.

“Magandang araw po. Ako po si Mira Villanueva. Anak po ako ni Isabella.”

Nanlaki ang mga mata ng matanda.

“Isabella?”

“Opo.”

Biglang nangilid ang luha ng matanda.

“Diyos ko… ikaw na ba ang anak niya?”

Tumango si Mira.

“May kailangan lang po sana akong malaman tungkol sa pamilya namin.”

Pinapasok sila ng matanda.

Ipinakilala nito ang sarili bilang si Aling Teresa, dating katiwala ng pamilya Villanueva.

“Matagal na akong naghihintay na may bumalik sa pamilyang ito,” sabi niya.

“Ano po ang ibig ninyong sabihin?”

Tumingin si Aling Teresa kay Adrian bago muling bumaling kay Mira.

“May iniwan ang lolo mo bago siya namatay. Isang kahon na ipinagbilin niyang ibigay lamang sa apo niyang babae kapag nasa hustong gulang na ito.”

Napahawak si Mira sa dibdib.

“Nasaan po ang kahon?”

Tumayo ang matanda at nagtungo sa isang maliit na silid. Pagkaraan ng ilang sandali, bumalik ito na may dalang kahong kahoy na nababalutan ng alikabok.

Dahan-dahan niya itong inilapag sa mesa.

Nanginginig ang kamay ni Mira habang binubuksan iyon.

Sa loob ay may mga lumang litrato, ilang dokumento, at isang liham na nakasulat sa kamay ng kaniyang lolo.

Nagsimulang magbasa si Mira.

'Sa aking pinakamamahal na apo, kung nababasa mo ang liham na ito, nangangahulugan lamang na hindi ko na nagawang ipagtanggol ang ating pamilya. Huwag mong hayaang ang kasinungalingan ang maging huling alaala mo sa amin. Ang tunay na may-ari ng ating kinabukasan ay hindi ang taong may hawak ng ating lupa, kundi ang taong may lakas ng loob na ipaglaban ang katotohanan.'

Napaluha si Mira.

May isa pang papel sa loob ng kahon.

Isang kasulatan na nagpapatunay na hindi kusang ipinagbili ng kaniyang lolo ang lupain. May mga palatandaan din ng pamemeke sa mga dokumentong ginamit para mailipat ito.

“Hindi pala talaga ipinagbili ni Lolo ang lupa namin…” bulong niya.

Tiningnan ni Adrian ang papel.

“May posibilidad na peke ang kontrata. Kailangan itong masuri ng abogado at ng mga eksperto.”

“Kung ganoon, may pag-asa pa kaming mabawi ang lahat?”

Hinawakan ni Adrian ang kamay niya.

“Gagawin natin ang lahat para malaman ang katotohanan.”

Sa kabilang banda, nagmamadaling pumasok si Victor sa opisina ng kaniyang ama.

“Dad! May problema tayo!”

Napatingin si Roberto Salcedo mula sa kaniyang mesa.

“Ano na naman?”

“May narinig akong balita. May nag-iimbestiga sa mga lumang transaksyon ng Montenegro Holdings.”

“Anong kinalaman natin doon?”

“Kasama ang pangalan natin sa ilang dokumento. At may nagsasabing posibleng konektado tayo sa dating paglipat ng lupain ng mga Villanueva.”

Biglang tumayo si Roberto.

“Sino ang nagsasagawa ng imbestigasyon?”

“Hindi ko pa alam.”

“Kung gayon, alamin mo. Ayokong may lumabas na kahit anong dokumentong maaaring makasira sa atin.”

“Pero Dad, paano kung…”

“Huwag kang magtanong! Gawin mo ang sinasabi ko.”

Napayuko si Victor.

Hindi niya alam na ang simpleng pagtatangkang sirain si Adrian sa harap ni Mira ay magbubukas ng isang lihim na maaaring magpabagsak sa sarili niyang pamilya.

Kinagabihan, bumalik si Adrian sa kaniyang opisina.

Nandoon na si Marco, dala ang ilang bagong dokumento.

“Sir, nakakuha kami ng karagdagang impormasyon tungkol sa Salcedo Group.”

“Ano iyon?”

“May mga transaksyon po sila na konektado sa kumpanyang humawak sa paglilipat ng lupain ng mga Villanueva.”

Napatingin si Adrian sa kaniya.

“Sigurado ka?”

“Opo. May ilang pangalan sa dokumento na paulit-ulit na lumalabas. Isa na po roon si Roberto Salcedo.”

Tahimik na binasa ni Adrian ang mga papeles.

“Kung ganoon, hindi lang pala ang pamilya ko ang may alam sa nangyari.”

“May isa pa po akong natuklasan, Sir.”

“Ano na naman?”

Inilabas ni Marco ang isang lumang larawan.

“Si Roberto Salcedo ay dating malapit na kasosyo ng inyong ama. Posibleng magkasama silang kumilos noon.”

Napapikit si Adrian.

“Maghanda ka ng pagpupulong. Gusto kong makaharap ang board of directors bukas.”

“May dahilan po ba, Sir?”

Tumayo si Adrian at inayos ang kaniyang suit.

“Panahon na para malaman nila kung sino ang tunay na may hawak ng Montenegro Holdings.”

Nagulat si Marco.

“Sir, ibig ninyong sabihin…”

Tumango si Adrian.

“Hindi na ako magtatago sa likod ng katauhan kong ginawa kong ordinaryong lalaki.”

Kinabukasan, puno ng mga mamahaling sasakyan ang harapan ng Montenegro Tower.

Isa-isang dumating ang mga miyembro ng board of directors. Marami sa kanila ang nagtaka kung bakit biglaang ipinatawag ang pagpupulong.

Sa loob ng conference room, nakaupo si Rafael Montenegro sa pinakadulo ng mesa.

“Nasaan na ba ang taong tatawag sa atin?” inis na tanong ng isang direktor.

Bago pa makasagot ang iba, bumukas ang malaking p***o.

Pumasok si Adrian Montenegro, suot ang mamahaling itim na suit.

Kasunod niya si Marco.

Agad na tumayo ang lahat.

“Good morning, Mr. Chairman.”

Tahimik na tumango si Adrian at naupo sa pangunahing upuan.

Napatayo si Rafael.

“Adrian, ano ang ibig sabihin nito?”

Tumingin sa kaniya ang anak.

“Panahon na para itigil ang pagtatago, Dad.”

Inilapag ni Marco ang isang folder sa gitna ng mesa.

“Mga ginoo at ginang,” panimula ni Adrian, “may mga dokumentong kailangang siyasatin. May mga transaksyong ginawa sa pangalan ng kumpanyang ito na posibleng lumabag sa batas.”

Nagbulungan ang mga direktor.

“Hindi puwedeng basta-basta kang maglabas ng mga paratang!” sigaw ni Rafael.

“Hindi ito paratang. Mga dokumento ang hawak namin.”

Binuksan ni Adrian ang folder.

“At simula ngayon, ako na ang personal na mangangasiwa sa imbestigasyong ito bilang punong ehekutibong opisyal ng Montenegro Holdings.”

Napatakip sa bibig ang ilan sa mga direktor.

Matagal nang kilala si Adrian bilang tagapagmana ng pamilya, ngunit iilan lamang ang nakakaalam na siya ang tunay na nagpapatakbo ng malaking bahagi ng kumpanya.

Ngayon, wala na siyang balak itago iyon.

“Kung may sinumang sangkot sa pandaraya, haharap siya sa batas. Kahit pa miyembro siya ng sarili kong pamilya.”

Napatitig si Rafael sa kaniyang anak.

Hindi niya inakalang darating ang araw na haharapin siya nito sa harap ng buong board.

Samantala, nasa bahay si Mira nang makatanggap siya ng tawag mula sa hindi kilalang numero.

“Hello?”

“Magandang araw, Ma'am Mira. Ako po ito, si Aling Teresa.”

“May kailangan po ba kayo?”

“May nakalimutan akong sabihin kahapon. May isa pang liham ang lolo mo. Hindi ko agad naibigay dahil natatakot akong mabuksan ito ng maling tao.”

Napaupo si Mira.

“Ano pong nakasulat?”

“May pangalan po ng taong dapat mong hanapin. Siya raw ang tanging nakakaalam kung sino talaga ang may kagagawan ng lahat.”

“Sino po iyon?”

Sandaling nanahimik ang matanda.

Pagkatapos ay binigkas nito ang isang pangalang hindi inaasahan ni Mira.

“Rafael Montenegro.”

Nang marinig iyon, nanlamig ang kaniyang mga kamay.

Ang ama ng kaniyang asawa ang taong kailangang kausapin upang malaman ang buong katotohanan.

At sa pagkakataong iyon, hindi na niya alam kung paano niya haharapin si Adrian kapag nalaman niyang maaaring mas malalim pa ang kasalanan ng pamilya nito kaysa sa inaakala nila.