chapter 6

JANELLE 

Hindi na ako pumasok at ilang araw rin akong nagkulong lang sa kuwarto at kahit ang tiya ko ay walang nagawa. Ngunit may isang desisyon akong ginawa.

Hinaplos ko ang tiyan ko impis kong puson. "Hello, baby..." Mahina akong tumawa habang umiiyak. "Mommy's here. Kung ayaw sa’yo ng papa mo nandito ako, gagawin ko ang lahat para sa’yo.” 

Napapikit ako at pinunasan ko ang luha ko na muli na namang babagsak, dapat ko ng itigil ang pag-iyak sa walang kuwentang lalaki na ‘yon.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan sila nanay, naroon ang kaba dahil alam kong mabibigla sila.

“Janelle, napatawag ka gabi na?”

Napangiti ako ng marinig ko ang boses ni nanay kahit paano ay gumaan ang dibdib ko, kung narito lang siya sa tabi ko malamang yumakap na ako sa kanya.

“May problema ka ba anak?”

Natigilan ako dahil sa tono ng boses ni nanay, ramdam ko ang pag-aalala sa boses niya.

“Ayos lang ako pero…” putol ko sa sasabihin ko at huminnga muna ako ng malalim.

“Bakit anak?” Muling tanong niya.

“Nay… buntis ako.” sagot ko at natahimik sa kabilang litnya, napapikit ako.

“Pananagutan ka ba niya?”

Natigilan ako sa sinabi ni nanay dahil akala ko baka sermunan niya ako o Magalit siya pero yung ama ng dinadala ko ang tinatanong niya.

“Nay… hindi po… sorry.” pagkasabi ko no’n ay doon na bumagsak ang luha ko ulit.

“Uuwi ka ba?”

Muli akong natigilan sa sinabi ni nanay dahil hindi ko naisip na sasabihin niya yon.

“Opo nay, pero patawad po.” Sabi ko at nagpatuloy ang luha ko.

“Sige na umuwi ka na, puwede mo naman ituloy ang pag-aaral mo dito kahit buntis ka.”

Napangiti ako sa sinabi ni nanay at hindi ko akalain na ganun ang magiging sagot niya.

“Nay salamat po akala ko magagalit kayo sa akin.” naiiyak kong sabi.

“Wala rin naman mangyayari kung pagagalitan pa kita nandiyan na ‘yan. Umuwi ka dito at ituloy ang pag-aaral mo, graduating ka na sayang.”

“Opo nay salamat, salamat po.”

Matapos kong makipag-usap kay nanay ay kahit paano ay gumaan ang pakiramdam ko, nagpaalam rin ako kay tiya at aasikasuhin ko ang kailngan para sa transfer.

__

Tahimik ako rito sa loob ng bus habang hinihintay na umalis ito, nakatanaw lang ako sa mga taong palakad-lakad at mga sasakyan. Lahat ng kontak ko sa cellphone ay binura ko na lahat ganun rin si Cassy dahil baka hindi ko mapiglan na magtanong sa kanya.

Nakuha ko na ang mga kailangan ko sa paglipat sa probinsiya namin.

"Uuwi tayo." Mahina kong sabi hawak banda sa may puson ko. "Sa bahay ni Lola at Lolo mo.” at napapikit ako.

Goodbye Steven…

___

Masaya ang bawat araw ko ng magsimula na akong pumasok sa bagong school at may mga naging kaibigan na rin ako. Kahit paano nakalimutan ko na ang Maynila pero hindi ko pa rin maiwasan na hindi maalala si Steven dahil siya ang kauna-unahang lalaking minahal ko at pinagkaloob ang sarili ko.

“Janelle!”

Napalingon ako si Grace sa close ko rito sa University sa bayan namin, alam niya ang kalagayan ko at ayoko rin namang itago yon.

“Si Andrew nag-aya sa bahay nila birthday niya ngayon invited raw lahat ng kaklase niya.”

Nilingon ko si Grace at umiling ako dahil ayoko na sumama sa mga ganun isa pa buntis ako.

“Kayo nalang.” Ngiting sagot ko.

“Ha? Ee, kailangan mong magpunata dahil gusto ni Andrew nandoon ka.”

Natigilan ako sa sinabi Grace, si Andrew ay anak ng mayor dito sa amin at talagang kilala siya. Gwapo ito at matangkad rin kaya noong una ko siyang makita naalala ko si Steven kaya lahat ng paraan ginawa ko para iwasan ito.

Isang buwan palang simula ng ma-transfer ako rito ay agad akong napansin dahil sa matalino ako at isa na si Andrew doon.

“Pasensiya na Grace pero ayoko talaga sumama.” Ngiting tanggi ko at nalungkot ang mukha niya.

“Birthday ko hindi mo ba ako mapagbibigyan?”

Sabay kaming napalingon ni Grace sa nagsalita si Andrew nakapamulsa kasama ang isang kaibigan niya.

“A-Andrew… kasi ano..”

“Ngayon lang Janelle.” Mahina niyang sabi at seryosong nakatingin sa akin.

“Sige.” Mahinang sabi ko dahil parang nakukunsensiya naman ako sa mga sinabi niya at nakita ko na napangiti siya.

“See you Janelle, thank you.”

Nakangiti niyang sabi at nauna na silang naglakad, nilingon ko naman si Grace na nakangiti habang nakatanaw pa rin kila Andrew.

“Gabe Janelle, ang swerte mo naman nakiusap ang isang Andrew Cristobal sa’yo. Samantalang ang daming babae ang humahanga at gustong mapansin niya pero ikaw, ikaw pa ang nilalapitan ni Andrew. Grabe sana all talaga.”

Natatawa naman ako sa kanya. “Halikan na nga, uy isang beses lang yun ayoko na talaga gusto ko mag-focus sa pag-aaral ko.” seryosong sabi ko sa kanya at kinapitan ako sa braso.

“Oo naman, gusto ko lang rin maka-attend doon kasi ito ang kauna-unahang nag-invite si Andrew sa buong kaklase natin. Dati kasi yung malapit lang sa kanya, kaya tuloy mas lalo akong kinikilig sa inyo.” 

Pinanlakihan ko naman ng mata si Grace. “Ano ka ba? Baka nakakalimutan mo na buntis ako?” Taas kilay kong siyang tiningnan ako at ngumisi siya.

“Alam ko naman pero alam rin naman ‘yon ni Andrew. Pero nagtataka ako mukhang type ka pa rin niya, iba talaga ang ganda mo.” 

Napailing nalang ako sa sinabi niya at nagpatuloy lang kami hanggang sa makarating na kami sa room namin.

___

Pagkatapos ng klase ay lahat ay tuwang-tuwa at excited ng pumunta sa birthday ni Andrew, kasalukuyang inaayos ko na ang gamit ko ganun rin si Grace.

“Talagang pupunta ka rin?” 

Napaangat ako ng tingin si Leslie, naka-cross arm siya at katabi niya si Nicole ang kaibigan nito.

“Leslie, invited lahat kaya bakit naman?” Si Grace ang sumagot.

“Shut up! Ikaw ba kinakausap ko?” sigaw niya kay Grace at napapailing nalang si Grace.

Napatingin ako rito kay Leslie, ako ayoko ng gulo pero itong si Leslie simula ng nandito ako lagi niya nalang sinisira ang araw namin lalo na ng laging lumalapit sa akin si Andrew.

“Leslie, wala naman sigurong masama kung sumama ako.” Mahinahon kong sabi sa kanya at napaangat ang kilay sabay ngisi.

“Wala naman talaga pero hindi ka ba nahihiya? You're pregnant. O baka naman makapal talaga ang mukha mo? Sabagay kaya siguro nabuntisan at–”

Natigil ang sasabihin niya dahil bigla akong tumayo at hinarap ko siya.

“Wala kang pakialam kung ano man ang nangyari sa akin dahil hindi mo ako kilala, tigilan mo na rin ako dahil unang-una wala akong ginawa sa’yo.” Sagot ko at nilayasan ko na siya at hindi ko na hinintay ang makasagot.

“Oh my gosh! That bitch!” 

Dinig ko pa ang boses niya pero nagpatuloy akong maglakad.

“Hala, ikaw ba yon Janelle? Grabe ang angas mo kanina aa,” 

Ngumiti lang ako kay Grace at naglakad na kami, ayoko na sana pumunta pero dahil nagsabi na ako ay wala na akong magawa at inisip ko nalang na one time lang ‘yon dahil birthday niya.

Pagdating namin sa malaking bahay nila Andrew ay madaming tao, hindi siya pumasok kanina. Mga nginitian ko lang yung iba at nilingon ko si Grace na busy sa paglingon sa paligid dahil ang ganda ng bahay nila ang luwag.

“Wait lang Janelle,” paalam ni Grace may niilapitan siya at hindi ko kilala kung sino.

Nagpatuloy akong maglakad ng matigilan ako dahil nakita ko ang grupo ni Andrew at ng kaibigan niya. Huli na para umiwas ako dahil nakita ako ni Andrew.

“Oh, nice to see you here now, Janelle.” Nakangiti niyang sabi at pansin ko na mukhang nakainom na siya.

“H-hi, happy birthday pala.” Bati ko at mas lalo pa siyang lumapit sa akin. “Pa-pasensya na wala akong regalo.” Naiilang kong sabi.

“No, it's okay. Makita lang kitang nagpunta rito sapat na ‘yon,” 

Natigilan ako dahil iba yung pananalita niya o masiyado lang akong nag-iisip.

“Puwde mo ba akong samahan saglit?” 

“Ha? Sa-saan?” Taka kong tanong.

“Up, may kukunin lang ako at ipapakita ko sa’yo kung ayos na ba ‘yon.” 

Nakangiti niyang sabi at napilitan akong tumango, nilingon ko si Grace may kausap siya at paglingon sa akin ay ngumiti lang siya.

“S-sige,” sabi ko at nauna siyang naglakad sumunod ako, ewan ko pero parang kinakabahan ako.

Mahaba yung hallway at medyo hindi na dinig yung ingay kanina doon sa sala.

“A-Andrew malayo pa ba?” Tanong ko sa kanya at biglang huminto siya.

“We're here.” 

Nakangiti niyang sabi at nakita ko na p***o yon, binuksan niya at tumango na parang sinasabi niya mauna akong pumasok. Pagpasok ko sa loob napansin ko na lagayan ng mga alak yun napakaraming iba’t-ibang mga alak.

“Ano yung ipapakita mo?” Tanong ko.

Hindi siya sumasagot at nagulat ako ng bigla niya akong yapusin sa bewang at sinara niya ang p***o.

“Andrew! Bakit mo sinara ang p***o?” Takot na takot kong sabi at pilit na kumakawala sa kanya hanggang sa isandal niya ako sa pader.

“Janelle, alam mo bang ikaw lagi ang laman ng isip ko.” 

Lapit niya ng mukha sa akin at ako naman ay sobrang lakas nang tibok ng puso ko.

“Please… Andrew, lumabas na tayo.” Naiiyak kong sabi at halos magdikit na ang labi namin.

“Tell me, Janelle. Who's the asshole guy fvck you and get pregnant?” 

“H-hindi  mo na kailangang malaman, lumabas na tayo.” Pakiusap ako pero biglang gumapang ang kamay niya sa hita ko paakyat sa pw*t ko.

Nanlaki ang mata ko at pilit ko siyang tinutulak.

“Tulong!” Sigaw ko pero tumatawa lang siya.

“Walang makakaring sa’yo!” 

“Andrew! Please buntis ako! Huwag!’ sigaw ko ng maramdaman kong ibinababa niya ang panty ko.

Sunod-sunod na bumagsak ang luha ko dahil sa balak ni Andrew.