Chapter 4 The CEO Everyone Feared

“Miss Wrong Room.”

Iyon lang ang sinabi ni Arc Fritz Chivalry, ngunit sapat na iyon para mamula ang pisngi ni Isabella Sanchez.

Napatigil ang buong conference room.

Nagkatinginan ang mga executives at managers ng Chivalry Group. Wala ni isa sa kanila ang nakakita sa kanilang seryosong CEO na ngumiti, lalo na ang magbiro.

Si Nathan, ang executive assistant ni Arc, ay bahagyang napataas ang kilay.

“Mukhang espesyal nga ang babaeng ito,” isip niya.

Samantala, si Isabella naman ay halos gusto nang maglaho sa hiya.

“Good… good morning, Sir.”

Tumango si Arc.

“Please, have a seat.”

Hindi pa rin maalis ang pagtataka sa mukha ng mga empleyado ng Chivalry Group.

Kilala nila ang kanilang CEO bilang isang malamig, istrikto, at halos walang emosyon. Hindi ito nakikipagbiruan. Hindi ito nakikipag-usap nang higit sa kailangan.

Pero ngayon…

Parang ibang tao ang nasa harapan nila.

⸻

Nagsimula ang presentation.

Si Isabella ang unang tumayo.

Huminga siya nang malalim bago ipinakita ang unang slide.

“Good morning, everyone. I’m Isabella Sanchez, lead interior designer from Vision Axis.”

Unti-unting nawala ang kaba niya habang ipinapaliwanag ang konsepto ng renovation.

“This project focuses on creating a modern executive environment while maintaining warmth and elegance. We want every client who enters the building to feel welcomed without sacrificing luxury.”

Tahimik na nakikinig ang lahat.

Lalong-lalo na si Arc.

Hindi ito nakatingin sa screen.

Kay Isabella lamang.

Napansin niya kung gaano ito kaseryoso sa trabaho. Hindi ito iyong tipong umaasa sa ganda para mapansin. Bawat salitang lumalabas sa bibig nito ay may kumpiyansa at kaalaman.

Pagkatapos ng halos tatlumpung minutong presentation, nagsimula ang question-and-answer portion.

Isa-isang nagtanong ang mga board members.

Nasagot lahat ni Isabella nang maayos.

Hanggang sa si Arc na ang nagsalita.

“Miss Sanchez.”

“Yes, Sir?”

“If the budget is reduced by twenty percent, how will you maintain the quality of your design?”

Napatingin sa kanya ang lahat.

Alam nilang mahirap ang tanong na iyon.

Ngunit ngumiti lamang si Isabella.

“I won’t compromise quality, Sir.”

Napaangat ang kilay ni Arc.

“Explain.”

“I’ll negotiate with suppliers, use sustainable materials without sacrificing durability, and redesign unnecessary luxury elements. A beautiful design isn’t measured by how expensive it is. It’s measured by how functional and timeless it becomes.”

Tahimik ang buong silid.

Unti-unting napangiti si Arc.

“Excellent answer.”

Nagbulungan ang mga executives.

Hindi sila makapaniwala.

Ngumiti na naman ang CEO.

⸻

Matapos ang meeting, isa-isang nagsilabasan ang mga tao sa conference room.

Habang inaayos ni Isabella ang kanyang laptop, may narinig siyang boses.

“Miss Sanchez.”

Paglingon niya ay si Arc iyon.

Napalunok siya.

“Sir?”

“May oras ka ba?”

“Po?”

“I’d like to discuss something about the project.”

Akala ni Isabella ay may mali sa presentation niya.

“O-Okay po.”

Nang makalabas ang lahat, silang dalawa na lamang ang naiwan sa conference room.

Lumapit si Arc.

“Relax.”

Napakurap siya.

“You look nervous.”

“Medyo po.”

“Why?”

“Dahil… ikaw po ang CEO.”

Bahagyang natawa si Arc.

Hindi iyon malakas.

Ngunit sapat para mas lalo pang mabigla si Isabella.

“Ngumiti na naman siya…”

“I don’t bite,” sabi nito.

“Unless someone gives me a reason.”

Napatawa si Isabella nang mahina.

“Good. Mas bagay sa’yo ang ngumiti.”

Bigla siyang natigilan.

Nalapad ang mga mata niya.

“Ano’ng sinabi ko?”

Napakagat siya sa labi.

“I’m sorry, Sir! Hindi ko po sinasadya—”

“It’s okay.”

Hindi inaasahan ni Isabella ang sumunod na sinabi nito.

“Mas gusto ko ring nakangiti kapag kausap kita.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Hindi niya alam kung paano sasagot.

Mabuti na lamang at kumatok si Nathan.

“Sir, your next meeting starts in ten minutes.”

Tumango si Arc.

“Cancel it.”

Nagulat si Nathan.

“Sir?”

“I’ll reschedule.”

“Yes, Sir.”

Mas lalong nagtaka si Nathan.

Sa loob ng limang taon niyang nagtatrabaho para kay Arc, ngayon lang niya narinig ang CEO na magkansela ng business meeting.

Dahil lamang sa isang babae.

⸻

Pagkatapos ng maikling pag-uusap, ihahatid na sana ni Nathan si Isabella palabas.

Ngunit pagdating nila sa lobby, biglang dumilim ang kalangitan.

Makalipas ang ilang segundo…

Bumuhos ang malakas na ulan.

“Oh no…” bulong ni Isabella.

Naiwan niya ang payong sa opisina.

Napabuntong-hininga siya habang hinihintay na tumila ang ulan.

“Miss Sanchez.”

Lumingon siya.

Si Arc iyon.

May hawak itong malaking itim na payong.

“I’ll take you home.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“H-Ha?”

“Or at least hanggang sa sasakyan mo.”

“Hindi na po. Nakakahiya.”

“It’s raining.”

“Kaya ko na po.”

Hindi na siya nito hinayaang tumanggi.

Binuksan ni Arc ang payong at tumabi sa kanya.

“Let’s go.”

Habang naglalakad sila sa ilalim ng iisang payong, hindi nila napansing maraming empleyado ang palihim na nakasilip mula sa lobby.

“Si Sir Arc ba ’yan?”

“Siya nga!”

“Unang beses niyang magpayong para sa isang babae!”

“May himala!”

Samantalang si Isabella ay tahimik lang na naglalakad.

Ramdam niya ang kakaibang katahimikan sa pagitan nila.

Ngunit hindi iyon nakakailang.

Sa halip…

Nakakapanatag.

Pagdating sa sasakyan niya, ngumiti siya.

“Thank you, Sir.”

“Arc.”

Napatingin siya rito.

“You can call me Arc.”

Napailing si Isabella habang natatawa.

“One step at a time, Sir.”

Pumasok siya sa kanyang sasakyan at umalis.

Hindi niya napansing nakatingin pa rin si Arc hanggang sa mawala ang kotse niya sa paningin.