KABANATA 2: Ang Pag-alis

ALINA MONTEJO POV

Tatlong araw na ang nakakalipas mula nung mag-walkout ako sa opisina ni Dr. Ramirez, pero hanggang ngayon, hindi pa rin humihinto ang panginginig ng mga kamay ko. Pakiramdam ko, bawat sulok ng Maynila ay may matang nakabantay sa akin.

Hindi na ako pumasok sa trabaho. Nag-file agad ako ng immediate resignation gamit ang email, nagdahilan na lang ako na may emergency sa probinsya. Kasi ang totoo, natatakot na akong lumabas. Dalawang beses ko nang napansin ang isang itim na SUV na nakapark sa tapat ng apartment ko—isang bagay na hindi naman nangyayari rito sa medyo masikip na compound namin.

At kanina lang, pag-uwi ko galing sa pinakamalapit na convenience store para bumili ng gatas, hinarang ako ng landlady ko.

"Alina, may naghahanap sa 'yo rito kanina," sabi ni Aling Nena habang nagwawalis sa tapat. "Dalawang lalaking nakabarong. Mukhang mga bodyguard ng kung sinong mayaman. Tinatanong kung anong oras ka umuuwi o kung may kasama ka rito."

"Ano pong sinabi niyo?" Halos mapatid ang hininga ko sa kaba.

"Sabi ko hindi ko alam, kasi bihira ka naman lumabas kapag day-off mo. Sino ba 'yun? May narekober ka bang sindikato?" biro pa ni Aling Nena.

Pilit lang akong ngumiti at nagpasalamat bago mabilis na umakyat sa unit ko. Pagkasara ko ng pinto, agad kong ibinaba ang mga ni-lock na trangka. Sumandal ako sa kahoy na pinto, habol ang hininga habang dahan-dahang napaupo sa sahig.

Sila na 'yun. Hindi ko alam kung tauhan ba 'yun ng clinic na gustong manira ng ebidensya, o mga tauhan na ng pamilya Valencia na nakatunog sa ginawa ng lab. Pero isa lang ang sigurado: hindi ako ligtas dito. Ang apartment na tinuring kong tahimik na kanlungan sa loob ng limang taon, ngayon ay parang isang hawla na pwedeng pasukin kahit kailan.

Tiningnan ko ang maliit kong kwarto. Simple lang ang buhay ko rito. May maliit na kama, cabinet, at mga libro. Pinangarap ko na rito ko palalakhin ang baby ko, na dito kami magsisimula. Pero nagbago na ang lahat.

Hinalughog ko ang cabinet ko. Kinuha ko ang malaking backpack na madalas kong gamitin kapag nagha-hiking ako noon, at doon ko isiniksik ang mga pinakaimportanteng gamit. Ilang pirasong damit, ang mga medikal na dokumento ko mula sa clinic, ang kaunting cash na naipon ko, at ang ultrasound picture ng anak ko. Iniwan ko ang mga appliances, ang kama, ang lahat ng mabibigat na bagay na magpapabagal sa akin.

Alas-dos ng madaling araw nang dahan-dahan kong buksan ang pinto ng apartment. Patay ang mga ilaw sa hallway, at tanging ang mahinang tunog ng mga kuliglig at takatak ng aircon ng kapitbahay ang naririning ko. Sumilip ako sa bintana sa dulo ng corridor. Wala na doon ang itim na SUV, pero alam kong pansamantala lang 'to.

Bitbit ang mabigat na backpack, dumaan ako sa likod na hagdanan ng fire escape, iniwasan ang main gate kung saan pwedeng may nag-aabang. Bawat hakbang ko, parang lumulukso ang puso ko sa kaba. Para akong kriminal sa sarili kong kwento, gayong ang tanging kasalanan ko lang naman ay ang piliing mabuhay ang anak ko.

Sumakay ako ng tatlong magkakaibang jeep bago nakarating sa isang malayong bus terminal sa Pasay. Ang ingay ng terminal, ang amoy ng usok ng diesel, at ang sigaw ng mga konduktor ang sumalubong sa akin. Walang nakakakilala sa akin dito. Isa lang akong ordinaryong commuter na may dalang backpack.

"Miss, saan ang biyahe mo?" tanong ng isang lalaki sa ticketing booth.

Tiningnan ko ang signboard ng mga bus. Kailangan ko ng lugar na malayo. Lugar na walang nakakaalam kung sino ako, kung saan walang signal ng malalaking kumpanya, at kung saan hindi ako maabot ng kapangyarihan ng isang Ezekiel Valencia.

"Isang ticket po papuntang Aurora. 'Yung pinakamalayong bayan na aalis ngayon," sagot ko habang inilalagay ang bayad.

Nang makasakay ako sa bus at umandar ito palabas ng Maynila, doon lang ako tuluyang nakahinga nang maluwag. Tumingin ako sa labas ng bintana habang unt-unting nawawala ang mga ilaw ng naglalakihang skyscraper ng siyudad. Pinalitan ito ng kadiliman ng mga highway at mga puno.

Dito nagtatapos ang lumang buhay ko bilang isang corporate employee. Wala na akong stable na trabaho, wala na akong maayos na tirahan, at halos simot ang ipon ko dahil sa biglaang pag-alis na ito. Pumasok ako sa isang sitwasyon na wala akong kasiguruhan kung paano ko itatawid ang susunod na buwan.

Hapong-hapo ako, pero nang iatras ko ang upuan ko para matulog, dahan-dahang dinala ko ang kamay ko sa aking tiyan. Malambot pa ito, wala pa ngang bakas ng pagbubuntis, pero alam kong may buhay sa loob.

"Mommy's sorry kung medyo magiging mahirap ang simula natin, baby," pabulong kong sabi habang pinipigilan ang pagtulo ng luha sa mga mata ko. "Pero huwag kang matatakot. Kahit anong mangyari, hinding-hindi ka nila makukuha sa akin. Lalaki kang ligtas, malayo sa kanila."