KABANATA 5: Ang Bukingang Hindi Inaasahan

ALINA MONTEJO POV

Gusto kong maiyak sa kamalasan. Pangalawang linggo ko pa lang sa trabaho bilang sekretarya ni Ezekiel Valencia, pero heto agad ako sa sitwasyong pilit kong iniwasan sa loob ng apat na taon.

Biglang nagka-emergency sa maliit na daycare malapit sa tinutuluyan namin—nagkaroon ng shortage sa water supply at pinasundo agad ang mga bata. Wala akong ibang matakbuhan. Wala akong kamag-anak dito sa Maynila, at imposible namang iwan ko si Kian sa kung sino lang. Wala akong choice kundi i-text ang HR at humingi ng permiso na dalhin muna si Kian sa desk ko, tutal naman ay tahimik at busy ang lahat dahil may malaking board meeting si Ezekiel sa dulo ng hallway.

"Baby, listen to Mommy," bulong ko kay Kian habang pinapaupo ko siya sa tabi ng computer ko. "Dito ka lang sa upuan, ha? May napakahalagang meeting si Sir Ezekiel sa loob. Huwag kang maingay, mag-drawing ka lang muna rito. Pakiusap, Kian."

Tumingin sa akin si Kian, tinaas ang maliit niyang kilay gamit ang nakasanayan niyang masungit na ekspresyon. "Mommy, I'm not a baby anymore. I'm four. At alam ko kung paano maging quiet."

Napabuntong-hininga na lang ako. Sa talino ng batang ito, minsan nakakalimutan kong apat na taon pa lang siya. Hinawakan ko ang braso niya, sinisigurong maayos ang suot niyang kulay pink na strawberry-patterned allergy patch. Nagkaroon na naman kasi siya ng kaunting rashes nitong umaga dahil sa init ng panahon. Ang patch na ito ang paborito niya dahil malamig sa balat at naiiwasan niyang kamutin ang allergy niya na namana niya sa kung sinong bilyonaryo.

"Good. Sige na, dyan ka lang," sabi ko bago mabilis na inayos ang mga papel na kailangan kong ihabol sa conference room.

Habang abala ako sa pag-imprenta ng mga huling pahina ng quarterly report, biglang bumukas nang malakas ang pinto ng boardroom sa dulo ng pasilyo. Umalingawngaw ang mabibigat na hakbang, kasunod ang boses na sapat na para magpatahimik sa buong palapag.

Si Ezekiel. At galit na galit siya.

"Anong klaseng projections ito?! Binabayaran ko kayo ng milyun-milyon para sa marketing strategy, tapos heto lang ang ihaharap niyo sa akin?!" sigaw ni Ezekiel habang naglalakad palabas, kasunod ang apat na department heads na halos manginig sa takot at nakayuko lang habang bitbit ang kanilang mga laptop. "Ulitin niyo ito. Kung hindi niyo kayang ibigay ang standard na gusto ko bago mag-alas-singko, mag-impake na kayo ng mga gamit niyo!"

Lahat ng empleyado sa 45th floor ay awtomatikong napatigil sa pag-type. Walang nagtangkang huminga o tumingin sa direksyon ng CEO. Sanay naman ako sa pagiging strikto niya, pero kapag ganitong seryoso ang galit niya, parang nagiging yelo ang buong paligid.

Naglalakad si Ezekiel pabalik sa direksyon ng opisina niya, dire-diretso ang tingin at salubong ang mga kilay. Pero nang malapit na siya sa desk ko, biglang may maliit na boses na bumasag sa nakakabinging katahimikan ng opisina.

"Mister, bad po ang sumisigaw. Hindi ka ba tinuruan ng mommy mo?"

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Ang hawak kong stapler ay tuluyang nahulog sa sahig.

Dahan-dahang huminto si Ezekiel sa paglalakad. Ang mga department heads sa likod niya ay napasinghap. Mabilis akong lumingon at nakita ko si Kian—nakatayo na sa ibabaw ng upuan ko, nakahalukipkip ang maliliit niyang braso, at matapang na nakatitig sa mukha ng pinakamakapangyarihang tao sa kumpanya.

"Kian, no..." bulong ko, ang boses ko ay halos hindi lumabas sa tindi ng takot. Pakiramdam ko ay hihimatayin ako anumang oras.

Dahan-dahang humarap si Ezekiel sa desk ko. Tumingin siya sa ibaba, direkta sa apat na taong gulang na bata na kasalukuyang nakikipagtitigan sa kanya nang walang kabantog-bantog. Noong una, bakas ang inis sa mukha ng CEO dahil may nangahas na sumita sa kanya, pero habang pinagmamasdan niya ang mukha ni Kian, unt-unting napalitan ng labis na pagkagulat ang kanyang ekspresyon.

Natahimik ang lahat. Titig na titig si Ezekiel kay Kian.

Paano namang hindi? Ang hugis ng mukha ni Kian, ang matangos nitong ilong, ang manipis na mga labi, at lalo na ang matatalas at seryosong mga mata—gupit na gupit kay Ezekiel Valencia. Para silang pinagbiyak na bunga. Isang malaking bersyon at isang maliit na bersyon ng iisang tao.

Bumaba ang tingin ni Ezekiel sa braso ng bata, eksakto sa suot nitong strawberry allergy patch. Doon mas lalong lumaki ang mga mata ng bilyonaryo. Ang pambihirang chemical allergy na may ganoong klaseng reaksyon sa balat... ay ang parehong-parehong sakit na tanging ang mga lalaki lang sa pamilya Valencia ang nagtataglay. Isang genetic trait na hindi pwedeng maging nagkataon lang.

Dahan-dahang inilipat ni Ezekiel ang kanyang matatalas na tingin sa akin. Ang mukha niya ay seryoso, madilim, at puno ng mga katanungan na matagal nang naghahanap ng sagot. Ramdam na ramdam ko ang lamig ng pawis ko habang nakatayo sa tapat niya, hindi makagalaw, habang ang buong palapag ay nakamasid sa amin.

Lumapit siya ng isang hakbang, ang presensya niya ay tuluyang lumamon sa akin.

"Who is his father, Miss Alina?" mababa, mariin, at mapanganib ang tono ng boses ni Ezekiel habang nakatitig nang diretso sa nagtatago kong mga mata. "Dahil mukhang may kailangan kang ipaliwanag sa akin."