KABANATA 3: Ang Pagbabalik sa Siyudad

ALINA MONTEJO POV

Apat na taon. Apat na taon din kaming namuhay sa isang maliit, tahimik, at simpleng bayan sa Aurora. Doon ko natutunang maglaba nang walang washing machine, magtanim ng sariling gulay, at mag-online freelance work sa gabi habang tulog ang anak ko para lang may pambili kami ng bigas at diaper. Mahirap, pero kapag nakikita ko ang mukha ng anak ko, pakiramdam ko ako na ang pinakamayamang babae sa mundo.

"Mommy, look! I built a skyscraper using my blocks. Mas mataas pa sa bahay ni Aling Tasing!"

Napalingon ako kay Kian habang nag-eempake ako ng mga natitira naming gamit sa bag. Nakaupo siya sa sahig, seryosong-seryoso ang mukha habang maingat na ipinapatong ang huling piraso ng lego block. Sa edad na apat, kakaiba ang talino ng anak ko. Habang ang ibang bata sa kapitbahay ay abala sa paglalaro sa putikan, si Kian, mas gustong magbasa ng mga picture books tungkol sa mga makina, computer, at mga gusali.

At kung pag-uusapan naman ang ugali? Doon ako napapabuntong-hininga. Napakasungit na bata. Minsan, kapag tinitingnan niya ako kapag may nagawa akong mali, parang hindi apat na taong gulang ang kaharap ko kundi isang masungit na corporate boss. Yung titig niya, yung matatalas niyang mata, at yung pagiging perfectionist niya—alam ko kung kanino niya namana.

Kay Ezekiel Valencia.

Kahit anong pilit kong burahin ang lalaking 'yun sa isip ko, hindi ko magawa dahil araw-araw kong nakikita ang carbon copy niya sa anak ko.

"Mommy, bakit tayo aalis? I like it here. Quiet dito, walang maraming mausok na cars," tanong ni Kian, nakataas ang isang kilay habang nakatingin sa akin. Sobrang advance niya magsalita para sa edad niya, parang matanda kung makipag-usap.

Lumuhod ako sa tapat niya at hinawakan ang maliliit niyang kamay. "Baby, remember what the doctor said last week? Kailangan natin pumunta sa malaking hospital sa Manila para i-check up 'yang skin mo. At para makapasok ka na rin sa magandang school."

Sumimangot siya pero tumango rin sa huli. "Okay. Pero ayaw ko ng masakit na needle, ha?"

"Opo, Mommy will be there the whole time," pilit kong ngumiti, pero sa loob-loob ko, kinakabahan ako.

Ang totoo niyan, kung may pagpipilian lang ako, hinding-hindi na ako babalik ng Maynila. Kaya lang, nagkaroon ng malubhang chemical at food allergy si Kian ilang buwan na ang nakakaraan. Sensitibo ang balat niya, at kapag sumasapit ang atake, halos magkasugat-sugat siya at mahirapan huminga. Sabi ng doktor sa bayan namin, pambihira ang kondisyon ng anak ko at kailangan ng espesyalistang pediatric allergist na sa malalaking ospital lang sa Maynila matatagpuan. Ang mas matindi pa, namana raw 'yun sa genetic line ng tatay niya.

Para sa kalusugan ni Kian, isasantabi ko ang takot ko. Lilisanin ko ang ligtas naming kanlungan.

Pagdating namin sa Maynila, sumasakit ang ulo ko sa tindi ng gastusin. Ang liit ng nakuha kong apartment sa labas ng siyudad, pero ang mahal ng upa. Ang gatas at gamot ni Kian, ang mamahal din. Yung kinikita ko sa freelancing, hindi na sapat para sa therapy at mga tests na kailangan ng anak ko. Kailangan ko ng totoong trabaho na may malaking sahod at magandang health insurance.

Doon ko nakita ang isang job posting sa isang online portal: Executive Secretary for the CEO of Valencia Medical and Tech Conglomerate.

Noong una, muntik ko nang maibagsak ang cellphone ko nang mabasa ko ang salitang 'Valencia'. Pero nang makita ko ang monthly salary at ang pambihirang HMO package na pwedeng mag-cover kahit sa mga pre-existing at rare conditions ng mga dependents, natigilan ako. Iyon ang eksaktong kailangan ni Kian. Magiging sagot 'yun sa lahat ng bayarin namin sa ospital.

Nag-research ako nang kaunti tungkol sa kumpanya. Nabasa ko sa mga news articles na ang pamilya Valencia ay may daan-daang sangay at libo-libong empleyado. At ang CEO na nakaupo ngayon ay bago lang daw, matapos palitan ang matandang patriarch ng pamilya. Inisip ko, sa laki ng kumpanyang 'yun, imposibleng makasalubong ko ang mismong si Ezekiel Valencia. Baka nga nasa ibang bansa 'yun o kaya naman ay hindi naman namamahala sa main building kung saan bukas ang posisyon. Isa pa, apat na taon na ang nakalipas. Siguradong nakalimutan na ng fertility clinic ang isyu, at malamang ay wala nang naghahanap sa isang Alina Montejo.

Para sa anak mo 'to, Alina. Kakayanin mo 'to. Magpapakapropesyonal ka lang, kukuha ng sahod, at gagamutin ang anak mo. Walang mangyayaring masama, pag-eencourage ko sa sarili ko.

Nag-apply ako. Ginamit ko ang solid kong corporate background bago ako tumakas noon. Dahil maganda ang credentials ko, mabilis akong natawagan para sa mga serye ng online interviews at assessments. Hanggang sa isang gabi, nakatanggap ako ng email.

Dear Miss Montejo, We are pleased to inform you that you have been selected for the position of Executive Secretary. Your day one will be this coming Monday at the 45th floor of the Valencia Tower.

Niyakap ko nang mahigpit si Kian habang natutulog siya noong gabing 'yun. Sa wakas, makakahinga na kami nang maluwag pagdating sa pera. Hindi ko alam kung anong klaseng boss ang haharapin ko sa Lunes—sabi ng HR ay napakaterible at masungit daw nito kaya madalas magpalit ng secretary—pero handa akong tiisin ang lahat. Kahit anong sungit o tindi ng trabaho, kakayanin ko, basta maibigay ko ang pinakamagandang buhay at paggamot para sa anak ko.