EP.4 ทำเบาๆ ได้ไหมคะ NC

-4-

“อะ อึ่ก!” น้ำอุ่นนอนตัวแข็งทื่อ ไรฟันกัดที่เรียวนิ้วของตัวเอง ก้มมองที่หมอวิล เขากำลังสำรวจร่างกายของเธอ เรียวนิ้วและมือเรียวสวยนี่.. เขาเคยสำรวจและใช้ชันสูตรศพ มือเบาๆแบบนี้ บีบเค้นฟ้อนเฟ้นเธออย่างทนุถนอม..

เขาไม่ได้ทำให้ฉันกลัวแต่ว่า เขากำลังทำให้ฉัน ใจสั่น..

“..คะ คุณคงไม่เคยทำให้ศพบอบช้ำเลยใช่ไหมคะ?”

“….”

“มะ มือของคุณหมอคงรักษาสภาพศพดีมากๆ”

“พูดเรื่องฉันทำยังไงกับศพตอนนี้เนี่ยนะ?” ฉันเผลอทำให้หมอวิลหงุดหงิดแล้วสิ งั้น.. ไม่เปรียบเทียบกับศพแล้ว

“ขะ ขอโทษค่ะ คะ คุณหมอเป็นหมออารุยกรรมด้วย คะ เคสไหนรักษายากที่สุดคะ”

“..ยังไม่เจอที่ยากขนาดนั้น”

“ละ แล้ว แล้วคนไข้ที่ไม่เชื่อฟังละคะ คุณหมอรับมือยังไง”

“ฉันควรรับมือกับเธอยังไง?”

“….”

“มาอ่อยกันถึงที่ แต่กลับพร่ำพูดไม่หยุดแบบนี้” หมอวิลหยุดสนใจร่างกายของน้ำอุ่น แต่ละคำที่เธอพร่ำพูดออกมามันชวนให้เสียอารมณ์

“อยากเป็นศพให้ฉันชันสูตร?”

“ขอโทษที่ทำให้เสียอารมณ์ค่ะ ..คุณหมอไม่ได้ทำให้อุ่นหรือรู้สึกกลัวนะ แต่ว่า”

“อะไร?”

“..มันดีจน จนไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้จะพูดอะไรแบบนั้นค่ะ”

“ก็ครางซะสิ”

“….”

“ถ้ามันรู้สึกดีจนไม่รู้จะพูดอะไร ก็ครางสิ”

“….” น้ำอุ่นหน้าแดงเถือก

“ฉันอยากฟัง”

ดวงตาใสซื่อจ้องมองอีกฝ่ายที่ริเริ่มคร่อมร่างของตัวเธอ ไออุ่นจากเสื้อสเวตเตอร์สีครึ้ม ไหล่กว้างจนไม่น่าโอบได้มิด กล้ามแขนแน่นขนัด.. แว่นไร้กรอบถูกถอดแล้ววางที่โต๊ะเตี้ย

เธอหดตัวเหมือนเต่าน้อยหลบหัวในกระดอง กำปั้นน้อยๆกำด้วยความสั่น ยันอกแกร่งกรายๆ เสหน้าหนีและเม้มปากเป็นเส้นตรง

“จะอัพค่าตัวหรือไง?”

“..คือ อุ่น”

“เธอเข้าห้องฉันมา ยืนร้องไห้ พร่ำพรรณาว่าต้องการเงิน แล้วก็หดคอเป็นเต่าเข้ากระดอง.. เธอมาที่นี่เพื่อทำแบบนี้?”

“ไม่ใช่นะ อุ่นต้องการเงิน แต่ว่า” จมูกคมค่อยๆก้มลงที่หน้าแก้ม กลิ่นหอมแป้งเด็กทำให้เขาไม่อยากละจมูกไปไหน ในขณะที่เธอเริ่มกัดปากด้วยความกังวล นิ้วหนาก็เกี่ยวและปลดสายเสื้อที่มัดเป็นรูปโบที่คอเสื้อออกอย่างเชื่องช้า ปลดกระดุมทีละเม็ด ทีละเม็ด

“บอกฉันสิ ว่าเธอต้องการเท่าไหร่”

“…หะ ห้าหมื่น” เธอหันกลับไปมองตาคมที่นิ่งเรียบ เย็นชาและไร้ความรู้สึก ท่าทีของเธอทำให้เขาดูออกในเเวบเดียว เธอเด็กน้อย สดและซิง มองลงมาจากดาวอังคารยังรู้เลย หมอวิลอยากจะพูดแบบนั้น แค่เกรงว่าเธอจะเขินจนไม่ได้ทำอะไรๆต่อ

“เด็กอย่างเธอต้องการเงินขนาดนั้นไปทำอะไร?”

“..อะ อุ่นจะ เอาไปรักษาพ่อ ถ้าวันนี้อุ่นไม่มีเงินกลับไป การรักษาของพ่อก็คง ก็คง”

นิ้วเรียวยาว ปาดน้ำตาที่ไหลอาบหน้าแก้ม ก่อนจะลดมือปลดกระดุมทีละเม็ดจนหมด เผยให้เห็นผิวขาวเนียน อกสวยอูมเต็มคัพบรา เขามองที่เนินสวยจนเผลอกลืนน้ำลายอย่างเก็บอาการ

“คะ คุณช่วย ทำเบาๆได้ไหมคะ”

“เบาของเธอคือเบาแค่ไหน”

“..ก็ ไม่เจ็บ”

แคว่ก.. ซองถุงยางถูกกัดด้วยไรฟันขาวที่เรียงตัวสวย เธอไม่ได้ก้มไปมองด้วยซ้ำว่าเขาจัดการตัวเองได้ยังไงทั้งที่สายตายังจ้องอยู่แต่ที่เธอ ก่อนจะขยับตัวเพียงนิด มืออุ่นลูบสัมผัสที่เรียวขาและต้นขาบน จับอ้าให้พอประมาณ ให้พอขนาบกับตัวของเขา

“..ไม่รู้สิ ฉันอาจจะทำเธอเจ็บ”

“อึ่ก”

“บอกก็แล้วกัน ถ้าเบาให้ได้ก็จะทำ”

“อ๊ะ!” เรียวขาจิกเกร็งเพราะสิ่งแปลกปลอมกำลังพยายามฝังตัวเข้ามา แรงดันที่เหมือนจะทำให้เบามือที่สุด แต่ก็หลุดใส่แรงกดดันแรงๆหากันจนขาสั่น

“อ๊ะ! จะ เจ็บ!” เล็บยาวจิกไหล่หนาที่คร่อมเธออยู่ หรืออาจเป็นที่โซฟากันนะ เราไม่ได้นอนราบไปกับเตียงแบบนั้น บางที โซฟาอาจจะทำให้เจ็บมากกว่าที่เตียง

“..ไปที่เตียงได้ไหม อื้อ”

“ไม่”

“….” เสียงราบพูดด้วยน้ำเสียงโทนนิ่งที่สุด สายตาจ้องมองกันไม่ยอมละ

“เย็ตตรงนี้นี่แหละ”

น้ำอุ่นตัวสั่นสะท้านแต่แน่นอนว่าหมอวิลมองเธอไม่ละสายตา เข้าใจว่าครั้งแรกมันจะต้องเจ็บจนมีน้ำตา ยิ่งเป็นเขาที่ไม่เล็กเลยยิ่งต้องค่อยเป็นค่อยไป หากกระทั้นกระแทกตะบี้ตะบันกดกายเข้าไปในคราเดียว เธอจะเดินไม่ได้เอา..

หมอวิลรู้และคำนวณทุกอย่างในหัว ก็ไม่ได้อยากจะทำให้ร่างกายนุ่มนิ่มนี่บอบช้ำสักเท่าไหร่ แม้จะยอมเสียเงินห้าหมื่นเพื่อซื้อความสดใหม่จากเธอเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง หากเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาไม่เอาแน่นอน แต่ดันเป็นน้ำอุ่น ที่กลิ่นตัวหอมๆเหมือนแป้งเด็ก.. กับเรื่องแบบนี้คงไม่ต่างจากเด็กหัดเดิน

เธอ.. เเสดงออกอย่างไม่เสแสร้ง

เธอมีทุกอย่างที่เขาสนใจ

“อ๊ะ! คะ คุณหมอ” กายหนาค่อยๆกระทั้นดันความยาว วัดความสามารถของร่างกายเธอ ขยับแต่ละทีก็บีบรัดจนแทบจะแตกให้ได้ กล้ามเนื้อเล็กจ้อยนั่นบีดรัดลำกายซะแน่นขนัด ดันเข้าไปอีกนิด.. เธอฉีกแน่นอน

ต้องใจร่มๆเข้าไว้

มือใหญ่ประคองแก้มและท้ายทอยไปพร้อมๆกัน นิ้วโป้งบดบี้ริมฝีปากสีชมพูชุ่มฉ่ำ ลิปกลอสเลอะเปื้อนนิ้วมือของคุณหมอ

“อืม”

“อะ อื้ออ” ลำคอหมอวิลแห้งผาก ให้ตายเถอะสรีระของน้ำอุ่นมันทำให้เขาพอใจจนอยากจะเล่นเธอเเรงๆ

“มะ มันเข้ามาอีก ได้หรือเปล่าคะ~”

“….”

“เหมือนจะ ได้ ได้อีกนิด”

“….”

“คะ คุณหมอละ ลอง อ๊ะ อ๊ายยย!!” มือเรียวปิดปากที่ร้องซะลั่น เธอขายของไม่เก่งแต่ของที่เธอมีมันดีจนอยากจะเหมาทั้งสต๊อก

เครวิลเริ่มกดน้ำหนัก เพิ่มความเร็วเร่งตามความต้องการที่ผลุนผลันปลุกลูกชายจนแข็งปั๋งและอยากปลดปล่อยจนเต็มที ก่อนจะเหยียดยันตัวมองร่างน้อยจากมุมสูง แรงซอยกระทั้นถี่ๆ เคลื่อนขยับอกสวยขึ้นลงช่างเป็นภาพที่สวยงาม กดกายเข้าช่องแคบซ้ำๆอย่างกดอารมณ์ เขายังเข้าไปลึกได้มากกว่านี้ แต่เกรงว่าเธอจะไม่มีแรงหอบเงินไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลพ่อซะก่อน

“อะ อื้ออ” ก่อนจะก้มลงดูดงับที่เนินนุ่มเด้งดึ๋งตามแรงซอยกระทุ้ง

ดูดกันแบบนี้ ใจไม่ดีเลย..

หมอวิลละจะอกสวย ประกบประทับริมฝีปาก ดูดเค้นรสชาติจากปลายลิ้นเล็ก ถ้าเธอจะนุ่มไปทั้งตัวแบบนี้เขาก็อยากจะกัดกินเธอนะสิ

“อ๊า!”

มือใหญ่บีบเฟ้นทรงอก ริมฝีปากดูดกัดและขบที่ปากเล็กๆ แก้มแดงฝาด น้ำใสที่ระรื้นใต้ขอบตา กายบางที่สะท้านเคลื่อนที่ตามแรงที่เขาปราถนา เสียงหวานครวญคราง

“อะ อ๊ะ คะ คุณหมอ อ๊ะ!”

“ฉันเสร็จในปากเธอได้ไหม”

“ห๊ะ?”

“..ลุกขึ้น!”

“อะ อื้ออ” ฉันก็รีบดันตัวและลุกขึ้นตามสัญชาติญาณ ก่อนจะตกใจกับความยิ่งใหญ่ตรงหน้า ความยาวที่ดีดผึงใส่กันจนฟาดปากไปหนึ่งที

เครวิลรูดถุงยางออกจากแก่นกาย ก่อนจะประคองหัวน้อยๆให้ริมฝีปากจ่อที่แก่นกายพร้อมจะปลดปล่อยจนเต็มขั้น

“อม”

“อะ อึ้ก! อื้ออ!!” ความสลัวในห้องเค้นบรรยากาศ เครวิลกดหัวเล็กๆให้อยู่กับที่ไม่ดิ้นหนีเขา ป้อนลูกชายนับล้านตัวใส่ปากของสาวน้อยจนล้นทะลัก

“อืม ดี”

เธอดูด เธอกลืนมัน เธอเลียหัวให้เขา แล้วไอ้สายตาบ้องแบ๊วที่เหลือบมองตนที่อยู่สูงกว่า ลิ้นน้อยๆปาดหัวเขาซะเลี่ยมแพ๊ด เธอกลืนมันจนหมด เธอดูดมันจนเกลี้ยง แก้มแดงๆ.. ปากเล็กๆ..

เผลอบีบแก้มเธอแรงไปหน่อย..

หมั่นเขี้ยวชะมัด

“ทำดีนี่ กลัวไม่ได้เงินขนาดนั้น?”

“…ก็”

“เลขบัญชีมา” คุณหมอพูดตอนนี้เลย ทั้งที่ยังยืนอยู่แบบนี้ ทั้งที่.. ไอ้สิ่งที่ผงาดค้ำโลกอยู่ตรงหน้ายังไม่ถอยทัพกลับไป อกหนากระเพื่อมด้วยแรงหายใจถี่ๆ น้ำอุ่นยกผ้าที่โซฟาปิดหน้าอกตัวเอง กลืนสิ่งที่ยังคาคอจนหมดดี จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาแป๋วๆ

“….” เครวิลจ้องดวงตาคู่นั้น

“เลขบัญชีค่ะ ศูนย์….” ฉันบอกเลขบัญชี ธนาคาร

“ณรินทร์ธรา สันติวราธร”

“..ค่ะ” น้ำอุ่นเลียริมฝีปากตัวเอง เสตามองไปทางอื่นเพราะตรงหน้าเป็นเครวิลที่ยืนเปลือยเปล่า แม้ว่าหุ่นของเขามันจะสวยสง่าสมส่วนไปทั้งร่าง แต่การจ้องนานๆในระยะใกล้แบบนี้มันก็มีแต่ทำให้ฉันเขิน

“เช็คสิ”

“..ค่ะ” ฉันหันไปหยิบมือถือออกจากกระเป๋าสะพาย มีข้อความเข้าเป็นแอพธนาคารสีม่วง และพอฉันกดเข้าดูแจ้งเตือนที่ว่า

รายการเงินเข้า +100,000บาท จากบัญชี กฤษณ์ปกรณ์ อรุณรัตนโชติ เข้าบัญชีxxxxxx1010

“หมอคะนี่มัน”

“ถือว่าฉันช่วยพ่อเธอ”

“..แต่ว่า”

“ถ้าไม่สบายใจ ก็คิดซะว่าฉันซื้อครั้งต่อไปของเธอก็แล้วกัน แล้วถ้าไอ้มินมันสาธยายนั่นนี่ให้เธอฟัง ฉันก็หวังว่าเธอคงจะเข้าใจ”

“..เข้าใจเรื่องอะไรคะ?”

“ขายให้ฉันแล้ว ก็อย่าไปขายให้ใคร”

“….”

“ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร เธอสะอาด”

“….”

“และฉันชอบที่เธอเป็นแบบนั้น” พูดจบหมอวิลก็โยนมือถือลงที่โซฟา เดินหายไปที่มุมห้องตรงนั้นก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวสองผืนในมือ แล้วยื่นให้ฉันผืนนึง

“จะอาบน้ำด้วยกันไหม?”

“..อะ เอ่อ ไม่เป็นไรคะ” เครวิลเห็นมุมปากของน้ำอุ่นมันยกยิ้มอย่างตื้นตัน เธอเอาแต่มองมือถือ สายตาที่ว่ามันดูโล่งอกจนรู้สึกได้

“ไปอาบน้ำซะสิ”

“..ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ก่อนจะยกมือไหว้ตนหนึ่งที

↱ กดใจ กดเข้าชั้น คอมเมนต์คือ กำลังใจ นะคะ

ซื้อล่วงหน้าแล้วหนึ่ง สายเปย์เข้าทางพ่อแล้วหนึ่งง🤪

อย่าลืมกดติดตามกันนะคะ เพื่อรับการเเจ้งเตือนนิยายตอนใหม่ๆ/เรื่องใหม่ แบบไม่มีพลาด ชุ๊ปป~ ↲