EP.5 กับดักความกตัญญู

-5-

[ว่าไงอุ่น! คุณหมอโอเคไหม]

“..อื้ม เพิ่งเสร็จ”

[อ๊ายย ตายแล้ว! อยากตั้งเตาเม้ามอยเลยนะเนี่ย แต่ฉันติดงานนะสิ ต้องไปทำดื่มก่อน ไว้ค่อยคุยกันนะ!]

“ตังเม..”

[อ่าๆ]

“..เรื่องของฉันกับหมอวิล อย่าบอกใครที่ร้านจะได้ไหม”

[ไหงงั้นละ]

“..ก็แบบ”

[นี่อุ่น ถึงTHE COVEจะเป็นแค่ผับบาร์ที่พวกคนมีเงินถุงเงินถังชอบเอาเวลามาทิ้งที่นี่ แต่มันไม่ใช่ทุกคนนะที่จะถูกตาต้องใจคนพวกนั้นถึงขั้นรับไปเลี้ยงดูเป็นจริงเป็นจังอะ ไอ้ที่ฉันบอกแกแบบนั้นไปก็เพราะ ถ้าแกมีโอกาสไปอยู่ในจุดที่มีคนเลี้ยงดูแกจริงๆ THE COVE ก็จะดูแลในส่วนที่แกเป็นพนักงานของ THE COVE เขามีกฎหมายคุ้มครองพวกเรา แต่ไว้ค่อยคุยกันนะ ฉันไปทำงานก่อน]

“อื้ม”

น้ำอุ่นนั่งกอดตัวเอง ชำระร่างกายในอ่างอาบน้ำหรูจากุชชี่ ฟองบุ๋งๆนี่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายมากๆ แต่.. เหมือนเอฟเฟกต์จากครั้งแรกของเธอจะออกอาการซะแล้ว

“..ปวดท้อง” ฉันนั่งตัวงอ ก่อนจะกำลังชั่งน้ำหนักว่ามันเป็นเพราะเรื่องที่ทำไปเมื่อกี้ หรือเพราะวันนี้ฉันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องกันแน่ ต้องรีบอาบน้ำเเล้วล่ะ ฉันตัองรีบไปจ่ายค่าผ่าตัดของพ่อ

กระนั้นน้ำอุ่นกดมือถือโทรหาแม่เลี้ยงที่เพิ่งมีปากเสียงกันไป ไม่นานที่อีกฝ่ายรับสายแต่เธอชิงพูดซะก่อน

“ให้พ่อผ่าตัดได้เลยนะ อุ่นหาเงินได้แล้ว” แล้ววางสายทันที เธอวางมือถือไว้ที่เหนืออ่าง ก่อนจะนั่งกอดเข่าตัวเองและอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน..

ควันบุหรี่ลอยฟุ้งไปทั่ว ร่างสูงยืนหลังพิงระเบียงหันหน้าเข้าห้อง สูบบุหรี่แบบที่หมอส่วนใหญ่ไม่ทำ เขามองไปที่ห้องน้ำ หลังจากนั้นเจ้ากระต่ายน้อยที่แสนเชื่องก็เดินออกมา เธอตรงเข้ามาหมอวิล ก่อนจะเลื่อนกระจกอย่างเรียบร้อย

การกระทำแบบนั้นทำให้หมอวิลมองเธอไม่ละสายตา น้ำอุ่นเรียบร้อยจนเขาแอบคิดว่าถ้าครั้งแรกของเธอไม่ใช่เขา เธอจะมีสภาพยังไง

“..ขอบคุณคุณหมออีกครั้งนะคะ” ควันบุหรี่ถูกพ่นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกดมันลงที่จานเขี่ย นิ้วเรียวสวยดึงความสนใจของน้ำอุ่นให้จ้องค้าง พลันนึกถึงช่วงเวลาที่หมอวิลบีบเฟ้นเค้นคลึงเธอ

หน้าแดง..

“ติดใจมือฉัน?” เขายกมือขึ้นมา พลิกไปมาก่อนจะมองหน้ากัน

“….”

“ไว้ฉันจะใช้มันกับเธออีกก็แล้วกัน”

เธอกลืนน้ำลายดัง อึก มันทำให้เครวิลแค่นเสียงในลำคอ

“ไม่รีบเอาเงินไปให้พ่อ?”

“ค่ะ กำลังจะไป แต่ตั้งใจมาขอบคุณคุณหมออีกครั้ง”

“เมื่อกี้เธอขอบคุณฉันไปแล้ว”

“ตอนไหน?” น้ำอุ่นเอียงหัวถามพลันสงสัย ลืมสิ่งที่ตัวเองขอบคุณและยกมือไหว้อีกฝ่ายไปเมื่อก่อนหน้า ก่อนที่ร่างสูงจะเดินประชิดตัว เธอก็พอจะนึกออกแต่..

“..ที่โซฟา”

“อะ อันนั้นมัน” ไม่ใช่คำขอบคุณซะหน่อย.. เครวิลมีสีหน้าที่เรียบเฉยไม่ต่างจากครั้งแรกที่เจอกัน น้ำอุ่นถอนหายใจก่อนจะขอร้องอีกฝ่าย

“เรื่องของเรา คุณหมอช่วยเก็บเป็นความลับทีนะคะ”

“ปกติมีแต่คนอยากจะป่าวประกาศว่าได้นอนกับฉัน”

“….”

“เธอไม่ควรไปขายให้ใคร ถ้าต้องการเงินก็มาหาฉัน”

“….” น้ำอุ่นพยักหน้า “งั้นขอตัวนะคะ”

ฉันยกมือไหว้เขาอีกครั้ง ที่ใจบุญให้เงินกันตั้งหนึ่งแสน เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ได้รับมันก็คุ้มอยู่.. ปวดท้องอีกแล้ว

น้ำอุ่นเดินตัวงอออกไปจากห้อง เครวิลเห็นอาการของเธอ อาการที่น่าจะปวดที่ท้องน้อยจนตัวงอ ก่อนจะหันไปเห็นของที่กระต่ายน้อยของเขาทำตกเอาไว้ที่ข้างเตียง กล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ

Extra “59”

“..หึ๊ ดูท่าจะชอบของใหญ่” นิ้วเรียวแกะกล่องที่ว่า ดึงซองข้างในนั้นออกมา พลิกหน้าพลิกหลังอ่านสรรพคุณเพียงไม่กี่ตัว “แบบบางพิเศษ” เขาพึมพำกับตัวเอง

หากน้ำอุ่นหยิบมันตามความชอบของตัวเองมันก็ทำให้เครวิลเลือดพลุ่งพ่านไปทั้งตัว อยากจะเดินไปลากเธอกลับมา แล้วบอกชัดๆกับเธอว่า

“เธอดูถูกฉันไปหน่อยนะ” ก่อนจะโยนกล่องที่ว่าทิ้งลงถังขยะ เก็บไว้ก็เกะกะสายตา ไซส์พรรคนั้น.. ใส่ยังไม่ถึงครึ่งเลย หมอวิลเดินไปหยิบซองถุงยางที่ไม่คิดว่าจะพกคิดตัวออกมาหนึ่งซอง จำนวนในกล่องหายไปหนึ่งคือเขาใช้กับเธอไปแล้ว แล้วเก็บมันใส่กระเป๋าสตางค์เอาไว้กันตาย ที่หน้ากล่องเขียนชัดเจนแจ่มแจ้งว่า

Super Extra “63” แล้วหยิบมือถือโทรกลับไปหาเพื่อนตัวดีอย่างคูมิน

[ไงครับคุณหมอ อยู่ๆสายก็ตัดไป ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงคุณก็โทรกลับมา]

“ขอเบอร์เด็กที่มึงส่งมา”

[เฮ่ย อะไรยังไงเนี่ย] คูมินมีน้ำเสียงแค่นไปทางตกใจผสมแปลกใจ

“โดนดูถูกนิดหน่อย คราวหน้าคงจะต้อง ..สั่งสอน”

[น้ำอุ่นเนี่ยนะดูถูกมึง?]

“เบอร์”

[..เออๆ เดี๋ยวก็ส่งให้ในไลน์]

“แล้วอย่าปากโป้งบอกใคร โดยเฉพาะ.. เจ้าตัว” และวางสายไป ทิ้งเครื่องหมายคำถามเอาไว้บนหัวของคูมินเป็นตับ

ฉันรีบมาที่โรงพยาบาล ตอนนี้พ่อฉันได้รับการผ่าตัดแล้ว อีกสักพักใหญ่ๆคงจะเสร็จ

“ปวดอีกแล้ว..” น้ำอุ่นนั่งตัวงอ ก่อนที่คนจะเข้ามาสมทบด้วยคือตังเม เธอวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาเพื่อนตัวเอง แม่เลี้ยงถูกไหว้อย่างรักษามารยาท ตังเมรีบลากน้ำอุ่นออกห่างจากห้องผ่าตัด

“เป็นไงบ้าง เจ็บตรงนั้นหรือเปล่า? ฉันซื้อยามาให้เพื่อแกจะเจ็บตรงนั้น”

“..ตรงนั้นไม่เท่าไหร่ แต่ว่าปวดท้องอะ”

“อ้าว ปวดยังไง หาหมอไหมอยู่โรงพยาบาลพอดี”

“ไม่อะ คิดว่าน่าจะเพราะยังไม่ได้กินข้าว เดี๋ยวกลับบ้านไปกินข้าวกินยาก็น่าจะดีขึ้น”

“งั้นแกกลับไปพักก่อนไหม”

“อืม”

“ป้ะ ฉันไปส่ง” ตังเมประคองน้ำอุ่นที่รั้นแต่จะกลับบ้าน ตรงนี้พ่อได้ผ่าตัดแล้วฉันคงหมดห่วงแล้วละ ตอนนี้อยากจะขอพัก เจ็บช้ำไปหมดร่างกาย น้ำอุ่นหันไปมองห้องผ่าตัดของพ่อ และเพราะฉันมีเงินมาจ่ายค่าผ่าตัด ฉันเลยไม่ถูกรั้งให้เฝ้าต่อที่นี่

“กลับไปพักผ่อนซะ จะได้รีบกลับมาหาตัง ห้าหมื่นนะมันไม่พอหรอก” เสียงแม่เลี้ยงลอยตามติด

“..กูอยากจะเตะปากแม่เลี้ยงมึงจริงๆ”

“ช่างเถอะ ..พ่อเป็นแบบนี้ก็เพราะฉัน”

“โอ๊ยย นี่ก็นางฟ้า!” ตังเมพูดด้วยน้ำเสียงลำไยลำคาน กรอกตามองบน

“นี่ นางฟ้าถึงมันจะมีปีกแต่มันก็บินไม่ได้หรอกนะ ถ้าสภาพแวดล้อมเหรี้ยได้ขนาดนี้นะ แล้วบางทีนะ การกตัญญูก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตเราเจริญขึ้น”

“….”

“รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้ไม่มีใครรักแบบนี้ ก็รักตัวเองซะบ้างนะอุ่น ฉันเองก็ไม่อยากพูดเยอะ พูดไปก็ดูเป็นคนอกตัญญูไม่รักพ่อรักแม่ ช่วงนี้สังคมขยันเปราะบาง ทำเป็นวิจารณ์หลักเหตุและผล เชอะ! ไม่ถามสิ่งที่กูเจอสักคำ!”

ตังเมก็มีชีวิตไม่ต่างจากฉันเท่าไหร่ เอาจริงจะต่างกันก็ตรงที่ มันกล้าจะทำอะไรๆดั่งใจ มันกล้าจะพูด กล้าจะโวยวายเมื่อรู้สึกว่าถูกเอาเปรียบเกินไป เราจะต่างกันก็ตรงนี้

“..ขอบใจนะ”

“แกเพื่อนฉันนี่นา ก่อนถึงบ้านเดี๋ยวแวะซื้อโจ๊กด้วย แล้วเดี๋ยวคืนนี้ฉันอยู่เป็นเพื่อน”

“..ขอบคุณแกจริงๆ”

“เปลี่ยนจากคำขอบคุณ เป็นการเล่าบรรยากาศตอนที่โดนคุณหมอวิลกระซวกได้ป้ะ~”

“ขอบ คุณ” น้ำอุ่นยังย้ำคำเดิมแล้วหัวเราะเบาๆรั้งท้าย ให้ตายยังไง.. เธอไม่เล่าให้ใครฟังแน่ๆ ครั้งแรกของเธอกับคุณหมอวิลคนนั้น

“คุณหมอสูงร้อยแปดสิบเก้า~ อกกว้าง ไหล่ผึ่ง แขนขายาว~” ตังเมแทงศอกใส่เพื่อนรัก

“ตรงนั้นนะ ยาวไหม~”

“ไม่รู้หรอก-///-“

“ไม่รู้ได้ไง ไปวัดกันมาแล้วนิ เนอะ~”

“พูดจาอะเม” การหยอกเย้าของตังเม พอจะทำให้น้ำอุ่นมีเสียงหัวเราะและอมยิ้มได้ขึ้นมาบ้าง

↱ กดใจ กดเข้าชั้น คอมเมนต์คือ กำลังใจ นะคะ

อย่าลืมกดติดตามกันนะคะ เพื่อรับการเเจ้งเตือนนิยายตอนใหม่ๆ/เรื่องใหม่ แบบไม่มีพลาด ชุ๊ปป~ ↲