EP.3 ไม่นิ่งเป็นศพก็พอ

-3-

“..แล้วอุ่นต้องทำอะไรบ้างคะ” คุณคูมินเขาหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะแบมือตรงหน้าฉัน ราวกับจะบอกให้ฉันเอามือถือขึ้นมาสักที

น้ำอุ่นควักมือถือปลดรหัสแล้ววางลงในมือของร่างสูง คุณคูมินจัดการอะไรได้ไม่นานก็ยื่นมันคืนให้ฉัน ก่อนที่เสียงข้อความจะดัง

“นี่ไลน์ฉัน ฉันจะส่งโลเคชั่นคอนโดมันให้เธอ” เขาพูดไปและจัดการส่งโลเคชั่นไปด้วย

“ชั้น10 ห้อง1000”

“แล้วหลังจากนั้น..”

“เธอก็แค่เล่าปัญหาของเธอให้มันฟัง บอกออกไปว่าต้องการเงินเท่าไหร่แค่นั้นแหละ”

“..แค่นี้เหรอคะ แล้ว แล้วความปลอดภัย”

“น่าเศร้าหน่อยถ้าเธอจะถามถึงเรื่องถุงยาง”

“….”

“ไม่ใช่อะไรนะ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันไซส์อะไร ถึงที่นี่จะมีถุงยางเป็นตับ ฉันก็ไม่เคยเห็นมันจับสักที แต่ไม่ต้องห่วงหรอก มันเป็นหมอมันจัดการได้แหละ หรือถ้าเธอไม่สบายใจจะสุ่มๆหยิบติดไปก็ได้”

“แกต้องรีบใช้เงินไม่ใช่เหรออุ่น รีบหยิบรีบไปเถอะ อย่าปล่อยให้พ่อแกต้องรอนาน”

“..อืม” ชีวิตตอนนี้เลือกอะไรไม่ได้มากหรอก ศักดิ์ศรีของฉัน มันทำให้พ่อผ่าตัดอย่างปลอดภัยไม่ได้ แต่เงินทำให้พ่อฉันปลอดภัยได้

ขอโทษนะที่ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีขนาดนั้น ฉันก็แค่.. ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อได้อยู่กับฉันไปอีกนานๆแค่นั้นเอง

น้ำอุ่นปาดน้ำตา เธอยกมือไหว้คูมินก่อนจะยกมือถือขึ้นแนบอก สุ่มหยิบและหย่อนกล่องถุงยางใส่กระเป๋า ตังเมเลือกที่จะไปส่งน้ำอุ่น เธอไม่ปล่อยให้เพื่อนเดินออกไปจากที่นี่เพียงลำพัง

“น้ำอุ่น” คูมินเรียกเธอเอาไว้ เธอหันกลับมาหา

“พูดความจริงของเธอออกไปให้หมด ถึงมันจะตายด้าน เป็นหมอที่อยู่กับศพมากกว่าคน แต่มันก็ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร”

“….”

“สำหรับเพื่อนฉันคนนี้ ฉันเอาหัวฉันเป็นประกัน”

“….”

“ไปได้แล้ว”

“..ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“ไปเถอะอุ่น เดี๋ยวไม่ทัน”

“อื้ม”

ตังเมมาส่งน้ำอุ่นจนถึงแท็กซี่หน้า THE COVE สั่งเธอซะดิบดี ว่าถ้าถึงคอนโดของหมอวิลแล้วให้รีบทักบอกเธอสักหน่อย

น้ำอุ่นเชื่อฟังอย่างว่าง่าย นาทีนี้ไม่มีเวลาให้โอยโอดหรือคลั่งศักดิ์ศรีขนาดนั้น แต่เพราะนี่มันกำลังจะเป็นครั้งแรกของฉัน ทุกอย่างมันอาจจะสวนทางกับท่าทางนิดหน่อย แม้ว่าใจอาจจะยอมรับทุกอย่าง แต่ก็ติดหวั่นกลัว หวั่นเกรงอยู่บ้าง

ถ้าทุกอย่างมันไม่ราบรื่นล่ะ..

“ถึงแล้วจ่ะหนู”

“อะ อ๋อ ค่ะ” น้ำอุ่นนั่งกังวลตลอดทาง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใช้เวลาอยู่บนรถเกือบสิบห้านาทีเพราะเป็นช่วงเวลาที่รถติด

ฉันจ่ายเงินให้คุณลุงแท็กซี่ ยืนมองคอนโดหรูสูงเฉียดฟ้า มือจับกระเป๋าสะพายแน่น ส่งข้อความบอกตังเมสักหน่อยนางจะได้ไม่เป็นห่วง

‘พูดความจริงของเธอออกไปให้หมด’

‘สำหรับเพื่อนฉันคนนี้ ฉันเอาหัวฉันเป็นประกัน’

น้ำอุ่นเดินเข้าคอนโดหรูตรงหน้า ที่จอดรถวีวีไอพีนี่ก็มีแต่รถเบนซ์ รถพอร์ช มีมาสแตง จอดเรียงรายกันเป็นตับ เธอรีบพุ่งตรงไปที่ลิฟต์ และเมื่อเจอการ์ดยืนขวางทาง เพราะว่าคงไม่คุ้นหน้าของเธอ

แต่เพราะตอนขึ้นแท็กซี่มาตอนแรก ฉันได้รับข้อความจากคุณคูมิน เขาบอกว่าถ้าการ์ดไม่ให้ฉันขึ้นไป ก็แค่ให้โทรหาเขา

“ขอบัตรด้วยครับ”

“..สักครู่นะคะ” เธอโทรหาคูมินตามที่ถูกสั่ง และเมื่อปลายสายรับสายแล้ว เธอก็ยื่นมือถือให้กับการ์ดตรงหน้า เพียงแค่เขาเห็นหน้าคุณคูมินเพียงเท่านั้น เขาก็ก้มคำนับแล้วยอมเปิดทางให้ฉันเข้าลิฟต์อย่างว่าง่ายเลย

“..เอ่อ ฉันอยากทราบว่า คุณหมอเครวิลกลับมาหรือยังคะ?”

“คุณหมอวิลเพิ่งมาถึงเมื่อสักครู่เองครับ”

“..ขอบคุณค่ะ”

มันจะตื่นเต้นอะไรเบอร์นี้ ทันทีที่ลิฟต์ปิด และตัวเลขชั้นก็กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนถึงชั้นที่เจาะจง น้ำอุ่นเดินช้าๆและไปหยุดอยู่ตรงหน้าห้องหมายเลข1000 สายตามองจ้องที่กริ่ง นิ้วชี้เลื่อนช้าๆ วางลงที่ผิวสัมผัส ก่อนจะชักมือออก เธอเดินหนีจนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง1009 หน้าของพ่อก็ลอยขึ้นมา เสียงของเเม่เลี้ยงที่ตวัดลิ้นด่าเธอ ทุกอย่างทำให้เธอมีน้ำตาก่อนจะพาตัวเองกลับไปยืนที่หน้าห้องของคุณหมอเครวิล

ติ้งดิ่ง… แล้วกดกริ่งทันที ก่อนจะยืนในท่าสำรวม

แกร๊ก… ซึ่งไม่นานเท่าไหร่ที่ประตูเปิดออก ก็เห็นว่าคุณหมออยู่ในชุดสบายๆสวมสเวตเตอร์สีหม่นครึ้ม ไรผมเปียกหมาดๆ ขมวดคิ้วมองฉันเล็กน้อยก่อนจะหยิบแว่นกรอบใสที่ถือคามือขึ้นสวม และมองหน้ากัน

“..เคาะห้องผิดแล้ว” เพราะคงไม่คุ้นหน้าเลยถูกตัดบทอย่างไม่มีเยื่อใยละมั้ง

“คุณหมอคะ!”

“….”

“เอ่อ” แต่ฉันยังไม่ทันได้เปร่งอะไรออกจากปากไปมากกว่านั้น เขาก็จะปิดประตูใส่หน้าฉันแล้ว

“อ๊ะ อย่าค่ะ อย่าเพิ่งปิด!” ฉันยกมือดันประตูห้อง เหมือนเขาจะไม่พอใจมากๆ เขาโยนผ้าเช็ดผมทิ้งไป ก่อนจะรวบตัวฉันพยายามจะโยนฉันออกจากห้อง ไหนบอกว่าเขาต้องการฉันไง แต่นี่เขาดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องกับการมาของฉันเลยนะ หรือเพราะที่ผับเขาไม่ได้ใส่แว่นเลยมองฉันไม่ชัด

“คุณคูมินส่งฉันมาหาคุณค่ะ!”

“..ไอ้มิน?”

“..ค่ะ เขาบอกว่าคุณเป็นหนึ่งในแขกที่สนใจฉัน ก็เลยให้ฉันมาบริการคุณที่นี่”

“เหอะ.. เสือกกันเข้าไป” ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม ก็ไหนคุณคูมินบอกว่าคุณหมอเขาสนใจฉันไง

น้ำอุ่นอาศัยช่วงเวลานี้แทรกตัวเข้าไปในห้องของหมอวิล ยืนในท่าสำรวมในขณะที่เจ้าของห้องยังยืนเลื่อนมือถือก่อนจะโทรออก

[มึงส่งเด็กมึงมาห้องกูทำไม]

เพราะสถานการณ์ตรงหน้ามันดูออกเลยละว่าเขาเหมือนจะไม่เอาฉันแน่นอน แบบนี้ก็แย่สิ คืนนี้ฉันต้องการเงินห้าหมื่น.. ห้าหมื่น..

น้ำอุ่นสาวขาเรียวตรงเข้าไปหาเครวิล เธอเอื้อมหยิบมือถือทั้งที่เขายังคุยไม่เสร็จ กดวางแล้ววางมันลงกับโต๊ะ ก่อนจะเลือกปลดเสื้อตัวเองออก ปลดกระโปรง เหลือเพียงแพนตี้สีดำขลับคล้องกับสีของบราเซียลูกไม้บางๆอย่างเขอะเขิน แต่เธอต้องทำ

“..ทำบ้าอะไรของเธอ”

“..ฉะ ฉันต้องการเงิน”

“….”

“คุณหมอช่วย ซื้อฉันได้ไหมคะ?”

“….” คนเป็นหมอนิ่งงัน เขาไม่ได้ดุด่าเธอที่เธอเสียมารยาทคว้ามือถือไปจากเขาทั้งๆที่ยังคุยไม่เสร็จ

“..ฉันไม่เคยรับงานที่ไหนมาก่อน ครั้งนี้เป็นครั้งแรก”

“….”

“ขอร้องละคะ ฉันจำเป็นต้องใช้เงินตอนนี้จริงๆ”

หมอวิลยืนมองน้ำอุ่นไม่ละสายตา เขาก็ผู้ชายอกสามศอก ถึงจะไม่ได้ยุ่งกับเรื่องแบบนี้มานาน แต่ดันมีผู้หญิงถอดเสื้อผ้า ผิวพรรณเนียนสวย ความสดใหม่ฉายแววและเหมือนจะส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลแบบนี้ มันก็ตื่นตัวเป็นธรรมดา ตื่นทั้งคน ตื่นทั้งข้างล่าง.. คนเป็นหมอถอนหายใจนิดหน่อย เขาเดินประชิดตัวร่างบางก่อนจะก้มลงหยิบเสื้อและกระโปรงที่ถอดทิ้งไปยัดใส่มือของเธอ

“ไปซะ ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์” มือใหญ่ นิ้วเรียวคว้าต้นแขนของเธอเสร็จ ก็ออกแรงดึงและพากลับไปที่ประตู

น้ำอุ่นมองแผ่นหลังกว้างๆของคุณหมอ ริมฝีปากเม้มเบะเพราะกลัวว่าจะไม่มีเงินกลับไปจ่ายค่ารักษาให้พ่อ..

เธอตัดสินใจดึงแขนตัวเองกลับจนหมอวิลขมวดคิ้วแล้วหันกลับมามอง ก่อนจะดันร่างสูงในจังหวะที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจนหลังติดกำแพง

“นี่เธอ!”

น้ำอุ่นไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอโน้มคอของหมอวิลลงมา ประกบริมฝีปากลงไปดื้อๆทั้งอย่างนั้น แม้จะชะงักว่าเธอควรจะทำอะไรมากกว่าปากประกบธรรมดาๆ ก็ใช้มือรั้งแขนหนาให้โอวเอวของเธอเอาไว้

หมอวิลตาเบิกโพลง เขาถูกเธอรุกซะแล้ว ทั้งจูบ ทั้งลิ้นที่ใช้แบบเงอะๆงะๆ สายตาคนเป็นหมอไม่ได้หลับพริ้ม แต่เขาจ้องมองใบหน้าที่ประเคนกายเพื่อหวังขายความบริสุทธิ์ให้กับตน

น้ำอุ่นละริมฝีปาก และถอนจูบในที่สุด กลับมายืนเต็มความสูงที่สูงเพียงไหล่ของอีกฝ่าย ใบหน้าเห่อแดง จมูกเเดง ขอบตาเเดงเหมือนกระต่ายน้อยเข้าไปใหญ่ สิ่งที่เขาห่างเหินไปนานมันถูกปลุกระดมจากจูบที่เงอะๆงะๆแบบนี้ มือเล็กๆนี่ยังสั่นอยู่แท้ๆ ทั้งที่สั่นแต่ก็ยัง..

พรึ่บ! เธอตัวลอยเพราะถูกหมอวิลอุ้มแล้วยกพาดบ่า เธอตกใจกับสัมผัสที่รวดเร็วและกระทันหัน ก่อนจะถูกร่างให้นอนราบไปกับโซฟากลางห้อง

“เธอ..”

“….”

“เลือกเองนะ”

“อะ อ๊ะ!” ริมฝีปากนุ่มถูกบดขยี้ หมอวิลประกบริมฝีปากที่เธอ ก่อนจะบดขยี้อย่างชาญชำนาญ ตวัดลิ้นดูดคลึง สลับความชุ่มชื้นจนฉันเผลอจิกขาจนแทบจะเป็นตะคริว ต่างกับจูบของฉันลิบลับ แถมมันยังเป็นจูบที่.. แทบจะกระชากวิญญาณให้ออกจากร่างกันเลย

ความไร้เดียงสาและไร้มารยาทำให้เขากำลังตกหลุ่มลึก และไม่อยากจะดึงตัวเองขึ้นมาจากหลุ่มนั้น กลิ่นความสดมันหอมจนน่าลุ่มหลง กลิ่นแป้งเด็กที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมที่ชวนเวียนหัวเหมือนน้ำยาแช่ศพแบบที่เขาเจอในทุกๆวัน

“อ๊ะ! จะ เจ็บค่ะ” คุณหมอเขากัดปากฉัน ก่อนจะยอมละริมฝีปากออกจากกัน

“ฉันจะถามเธอครั้งเดียว ว่าเธอยินดีให้มันเป็นแบบนี้?” เสียงหัวใจเต้นระทึก ไม่รู้ว่าเพราะฉันกำลังจะมีครั้งแรกแบบใครคนอื่นเขาแล้ว หรือเพราะคนแรกของฉันกำลังจะเป็นคุณหมอหน้าตาดีเหมือนพระเอกเกาหลี หรือเพราะ.. หรือเพราะเขาเป็นหมอชันสูตรศพ ฉันกำลังจะโดนคุณหมอชันสูตรศพชันสูตรร่างกาย หรือเพราะ.. ความอยากรู้อยากลอง

“..คะ ค่ะ ยะ ยินดีให้มันเป็นคุณหมอค่ะ” เครวิลนิ่งไป ก่อนจะพยักหน้าเพียงนิด

“งั้นช่วย ไม่นอนนิ่งเป็นศพก็พอ”

“อึ่ก..”

“ฉันเบื่อ ร่างเปลือยเปล่าที่นอนแน่นิ่งและไร้ความรู้สึกแบบนั้น”

“..ละ แล้วอุ่นต้องทำยังไงให้คุณพอใจ” มือน้อยกำขยุ้มที่เสื้อ อกของเขามันแข็งแกร่ง

“ฝ่ายขายอย่างเธอต้องทำการบ้านมาสิ ว่าจะทำยังไงให้ฉันสนใจซื้อสินค้าของเธอ” เสียงนุ่มนั้นแหบพร่า สันจมูกคมแตะสัมผัสกันเบาๆ คุณหมอกำลังรอคำตอบ

“..อะ อ๊าา~”

“….”

“..สะ เสียง ระ ร้องประมาณนี้ ได้ไหมคะ”

กระต่ายน้อยนุ่มนิ่มจนน่าบีบ นุ่มไปทั้งตัว หอมไปทั้งตัว เธอสะอาดและทำให้คุณหมอที่รักสะอาดอย่างเขา

“..ดี” อยากจะ ลิ้มลอง

“อะ อื้ออ!”

↱ กดใจ กดเข้าชั้น คอมเมนต์คือ กำลังใจ นะคะ

อย่าลืมกดติดตามกันนะคะ เพื่อรับการเเจ้งเตือนนิยายตอนใหม่ๆ/เรื่องใหม่ แบบไม่มีพลาด ชุ๊ปป~ ↲