MasukKagaya ng sinabi ni Arrex, nakatanggap ako ng email mula sa sekretarya niya patungkol sa schedule ng magaganap na meeting. For four three executive days, naging abala ako pagdalo sa mga meetings na pina-reschedule ko. Naging 'meeting sa umaga, paghahanda at pagplaplano naman sa gabi' ang naging routine ko. Bukod kasi sa joint venture na plano ko with the Lyverigo chain, abala rin ang utak ko sa mga bagong proyekto para sa Solarez chain. Balak kong mag launch ng isang eco-friendly program sa lahat ng branches. To become an efficient CEO, I work harder, mas lalo pa kaysa mga nagdaang araw. Kasama sa paghahanda ko para sa presentation sa board ng Lyverigo chain of hotels ang masusing pag-review sa operational reports ng Solarez chain. At unti-unti, ramdam ko na nagagamay ko na ang trabaho at ang bawat detalye ng negosyo.Unlike Arrex and his board members, na haharapin ko, baguhan pa ako sa industriya na ito. Kaya nilunod ko talaga ang sarili ko sa paghahanda, pero sinigurado kong mapa
Hanggang sa byahe namin ni Matthew pauwi ay sakop pa rin ni Arrex ang pag-iisip ko. Umuulan pa rin, at habang pinagmamasdan ko ang bawat patak ng ulan na nagmamadaling dumulas sa bintana, hindi ko maiwasang balik-balikan ang nangyari kagabi at kanina.How he ran to the elevator, chest heaving like he’d sprinted a marathon, the way his hands gripped the panel with such tension. How he had held me… that was the first time he held me like I'm a fragile porcelain he scared to break. At kanina, habang kausap ko si Matthew sa phone, parang gusto niya ng agawin ang phone sa akin. At kulang na lang din ay magliyab ako sa tindi ng pagkakatitig niya sa akin. Is he… jealous? I immidiately shook my head, scolding myself.No. Stop it, Kleer. Bakit siya magseselos, e, hindi ka naman niya mahal! He doesn’t feel anything for you. Imposible ‘yon!And yet, kahit pinipilit kong balewalain, a small, stupid voice inside me nags, could it be… something more? No! He doesn’t… he wouldn’t… care like that
Mabigat ang talukap ng mga mata ko habang unti-unting bumabalik ang malay ko. Una kong naramdaman ay ang lamig ng hangin sa balat ko at ang lambot ng kama sa ilalim ko. Hindi pamilyar ang pakiramdam na 'to kaya kaagad akong napabalikwas ng tayo. Sh*t! Where am I? The room wasn’t mine. It wasn't familiar either. Shadows played along the walls, soft light filtering through heavy curtains, at sa bawat hinga ko, amoy ng sariwang bulaklak na humahalo sa faint scent ng polished wood ang naamoy ko. Hindi ito mukhang kwarto ng pangkaraniwang bahay. It looked like a presidential suite in a luxurious hotel. I froze, fingers fumbling at my chest… and then realization hit. Robe... I am only wearing a robe! Wala akong maalalang nagpalit ako nito at hindi ko matandaan kung paano ako nakapasok dito. Parang kuryenteng gumapang ang panic sa buong sistema ko. I pressed my hand to my temple, desperately trying to gather the pieces of last night. Para akong nalasing na ngayon lang nahimasmasan. A
For a split second, akala ko guni-guni ko lang. Parang multo lang siya na lumitaw sa gitna ng bangungot ko. Dahil sa lahat ng tao, siya ang huling aasahan kong makita roon. But no—he was there. Real. His broad frame filled the doorway, the dim light catching the sharp angles of his face. His eyes narrowed the moment they landed on me, then his lips curled in frustration.“D*mn it, Kleer,” he muttered under his breath, voice rough, parang pinipigilan ang mas malakas pang mura.I didn’t know if it was anger, exhaustion, or something else buried beneath his tone, pero ramdam ko ang tensyon. He stepped inside, shoulders stiff, his gaze heavy on me, at kasabay no’n, unti-unting nagsara ang pinto, sealing us inside the cramped metal box.My chest constricted. Hindi ako makapagsalita. Ang takot at panic ko ay napalitan ng gulat dahil sa kaniya. Mas rumahas pa lalo ang tibok ng puso ko pero hindi ko na alam kung dahil pa ba 'yon sa trauma ko o dahil na sa kaniya. Every thud echoed painfully
Sandali akong naestatwa sa aking kinatatayuan. Ronnilaine.It slipped from his lips so effortlessly, yet it struck me like a thousand needles. Siya lang ang tumatawag sa akin sa pangalang 'yon. No one else. Everyone calls me Kleer. Everyone… except him.And this was only the second time I’d ever heard him say my second name. The first was that night. The night something happened between us—something I swore I’d lock away in the darkest corners of my memory. A night I could never erase, no matter how hard I tried. A night where Rovie was conceived... A night he claimed he regretted.I bit my lower lip, tasting the faint metallic tang where my teeth pressed too hard. Parang sinadya niyang sambitin ang pangalan para ipaalala kung gaano niya akong kayang wasakin sa pinakamadali at pinakamasakit na paraan. Every syllable sounded like mockery, like he was spitting out a piece of my soul I once gave him, only to crush it right in front of me.Ramdam na ramdam ko na ang luha ko, kaonti na lan
Halos hindi ako makahinga sa bigat ng tanong niya. Napalunok ako, pilit na pinipigilan ang kaba sa dibdib ko."I adjusted the time already but you're still late? Gano'n ba talaga kahalaga sa'yo ang love life mo para ma-late ng almost 40 minutes?" may bahid na panunuya at panghuhusgang aniya.I gasped.Bakit ba iniisip niya na love life ang pinagkakaabalahan ko? For pete's sake, it's her daughter! Sabagay wala nga pala siyang alam. I silently calmed myself. Hindi ako pwedeng makipagtalo sa kaniya. Useless din naman. I set aside my frustrations. Kailangan kong tapusin na agad itong meeting nang makauwi na ako kay Rovie.Observing his looks, masasabi kong medyo tinamaan na siya ng alak.Hindi ito ang unang pagkakataon na nakita ko siyang ganito. Noon pa man, mabilis na siyang malasing. Pero ang hindi ko maintindihan ay kung bakit siya uminom gayong may meetin







