KABANATA 4

   Bianca Rivera’s Point of View

Hindi pa rin ako makapaniwala sa mga nangyari. 

Kanina lang isa akong bride na niloko at pinagtaksilan ng fiancé ko.

At ngayon… kasal na ako. 

Ako na si Mrs. Bianca Dahlia R. Montemayor. 

Ang asawa ng tiyuhin ng ex-fiance ko. 

 As crazy as it sounds, I married a Montemayor too—my ex-fiancé’s own uncle, no less. I honestly don’t know what was going through my mind. Iba talaga ang takbo ng isip kapag nasasaktan at galit. Nagdedesisyon ng padalos-dalos.

 Tahimik ang loob ng presidential elevator ng Montemayor Grand Hotel habang paakyat kami sa penthouse suite. Yeah, dito ako hinila ni Sebastian.

Sa tabi ko ay nakatayo siya. Hindi siya nagsasalita. Hindi rin siya tumitingin sa akin.

Ang isang kamay niya ay nasa bulsa ng slacks niya habang ang isa naman ay hawak ang cellphone niya, tila nagbabasa ng mensahe.

Para bang wala lang sa kanya ang eskandalong iniwan namin sa garden.

Samantalang ako…

Ngayon pa lang nagsi-sink in ang lahat ng ginawa kong kagagahan. 

Napatingin ako sa kamay ko kung saan nakasuot ang wedding ring na mabilis naming sinuot kanina.

Isang simpleng gold wedding ring. 

Isang simpleng singsing lang pero pakiramdam ko ang bigat bigat nito. I mean, whenever I look at the ring, it feels like the weight of the responsibility ahead.

Ding.

Huminto ang elevator.

Bumukas ang pinto papunta sa isang pribadong hallway.

Walang bodyguard.

Walang staff.

Tanging isang malaking pinto lang sa dulo.

Naglakad si Sebastian palabas ng elevator. Wala akong choice kundi sundan siya. 

Sa bawat hakbang ko, mas lumalakas ang kabog ng dibdib ko.

Dahil ngayon…kami na lang dalawa..

Huminto siya sa harap ng pinto at pinindot ang passcode.

Pagbukas ay bumungad sa amin ang isang napakalawak na penthouse suite.

 Wow.

Floor-to-ceiling windows ang nakapalibot sa buong sala, tanaw ang buong lungsod, na sigurado akong maganda at kumikislap kapag gabi. Well, maya-maya lang makikita ko na ‘yun dahil pagabi na.

Marangya.

Tahimik.

At pribado.

Ramdam mo talagang napakayaman ng nakatira.

Pumasok siya nang hindi lumilingon.

“Come in, Mrs. Montemayor.”

  Napakabigat ng tunog ng bagong apelyido ko. Dati hindi ko ramdam 'yun o hindi ako apektado o wala lang para sa akin kahit na makapangyarihan ang apelyidong Montemayor dahil hindi naman ganon si Adrian hindi mo ramdam sa kanya makapangyarihan o nakakatakot siya, para lang siya simpleng tao pero ngayon…

 Kakaiba na dahil iba ang awra ni Sebastian. Ramdam mo talaga sa kanya ang kakaibang presensya.

Dahan-dahan akong pumasok.

Pagkatapos ay sumara ang pinto sa likod ko. Yes, the door closes automatically… no need to shut it manually. This penthouse is insanely high-tech.

Hinubad ni Sebastian ang suit jacket niya at inilapag iyon sa sofa. Pagkatapos ay tinanggal niya ang cufflinks. 

Tahimik lang siya parang wala lang talaga ang presensya ko at ang mga nangyari. 

Samantalang ako ay nakatayo pa rin sa gitna ng sala, hindi alam kung ano ang gagawin. Dang! Ngayon na kaming dalawa na lang, Iba talaga ang kabog ng dibdib ko. 

Hanggang sa mapatingin siya sa akin. 

Diretso.

Malamig.

Walang emosyon.

Para bang ngayon lang niya ako pinag-masdan nang mabuti. Napalunok naman ako.

“Relax, Mrs. Montemayor.” sabi niya. “Hindi kita kakainin. So, Don’t be nervous.”

Napangiwi ako dahil sa kanyang sinabi.

“I’m not nervous.” matapang kong sagot.

Tumaas ang isang kilay niya.

“Really?”

Lumapit siya, inilang hakbang lang ang pagitan namin. Napaatras naman ako hanggang sa maramdaman ko ang malamig na pader sa likod ko.

Tumigil siya ilang pulgada lang ang layo sa akin.

Napakalapit niya.  

Amoy na amoy ko ang mamahalin niyang pabango—at higit sa lahat ang kanyang hininga na amoy mint! 

 Dang, mas bumilis ang tibok ng puso ko.

“Then why is your heart beating so fast?” mahina niyang tanong.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Paano mo—”

“Because I can hear it.”

Hindi ko alam kung totoo iyon o kung pinaglalaruan niya lang ako.

Ngunit kung totoo man o hindi… Mas lalo lang akong kinabahan.

Umayos ako ng tayo saka nagsalita.

“Mr. Montemayor—”

“Sebastian.”

“—Sebastian,” pagtatama ko. “We need to talk.”

 Now I need to face the mess I’ve made.

 Ngumiti siya nang bahagya. Natulala naman ako. Hindi ako sanay makita siyang ngumingiti. Nagtaasan ang balahibo ko sa batok dahil don. 

“Of course.”

 Lumayo siya at naglakad papunta sa mini bar. Nakahinga naman ako ng maayos saka siya sinundan.

Kumuha siya ng dalawang wine glass saka nagsalin ng wine.

Iniabot niya ang isa sa akin.

Tinanggap ko iyon kahit hindi ako sigurado kung kaya kong uminom ngayon.

   

“Let's clarify something,” sabi niya habang nakasandal sa counter.

Tumingin siya sa akin ng seryoso.

“Ang kasal natin ay hindi aksidente.”

Tumango ako.

“Alam ko.” 

 Of course, I know  kasi ako ‘yung nagyaya sa kanya ng kasal. It was an impulsive decision. What I did was reckless, it was an emotional choice.

“Good.”

Sumimsim siya ng wine.

“Then you should also understand… that I’m not the kind of man you can play with.”

Naramdaman kong bahagyang nanigas ang katawan ko.

“Hindi kita pinaglalaruan.” mabilis kong sagot. 

“Really?” tanong niya. “Because from what I saw earlier, you used me for revenge.” dugtong niyang sabi.

 Hindi ako nakasagot agad. Dahil tama siya lumapit na lang ako sa kanya at bigla siyang niyayang magpakasal. Hindi ko din alam bakit sa dinami-rami ng lalaking nandoon sa kanya ako nagtungo. Dahil ba alam kong mas makapangyarihan siya? 

  

“Let’s just say that’s true then.” sabi ko sa wakas. “Pero pumayag ka.”

Tumawa siya nang mahina.

“That's true.”

Pagkatapos ay lumapit siya muli.

Mas mabagal ngayon.

Mas mapanganib.

“Do you know why I said yes?”

 Natigilan ako, Oo nga bakit pumayag ang isang katulad niya sa alok ko, Hindi siya nagdalawang isip.

  Unti-unti akong umiling..

  Tumigil siya sa harap ko.

Ang mga mata niya ay tila mas madilim pa sa gabi.

“Because I was curious.” Sambit niya.

 Napakunot noo ako.

“About what?”

“About you.”

 Natigilan ako.

“A woman who dares to propose marriage in front of an entire elite family just to humiliate her cheating fiancé…”

Bahagya siyang yumuko upang magpantay ang mga mata namin.

“…is not an ordinary woman.”

Naramdaman kong uminit ang pisngi ko.

Hindi ko alam kung dahil sa sinabi niya o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin.

“Relax,” dagdag niya. “Hindi kita huhusgahan.”

Napabuntong-hininga ako.

“Thank you.”

Ngunit hindi pa pala tapos ang sasabihin niya.

“Pero may isang kondisyon.”

 Napatingin ako sa kanya.

“Ano iyon?”

“Now that you are my wife…” Bahagya siyang ngumiti.“…you represent the Montemayor name.”

Humigpit ang hawak ko sa baso.

“Meaning?” Kabado kong tanong.

“Meaning we will make this marriage believable.”

Tumigil ang mundo ko sandali.

“Believable?” wala sa sarili kong sabi.

“Yeah.” umatras siya saka inilapag ang baso niya sa counter.

“Do you think the business world will believe that Sebastian Montemayor married a woman out of sudden pity?”

 Hindi ako sumagot. Dahil alam kong tama siya. 

 Damn, This is the price of my impulsive decision..I didn’t think about the consequences of proposing marriage to Sebastian. What mattered to me more earlier was how I could get revenge, or how I could humiliate Adrian and Daniela. How I could show everyone that my fiancé cheated.

“People will watch us,” dagdag niya. “They will observe everything.”

Lumapit siya nang kaunti.

“Which means…”

Bahagya niyang itinaas ang kamay niya at tinanggal ang ilang hibla ng buhok sa mukha ko.

“…we need to look like a real married couple.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Anong ibig niyang sabihin? Don’t tell kasama ang bagay na ‘yon sa real married couple na sinasabi niya? No, no, hindi ko ibibigay ang bagay na—

“Relax.” Ngumiti siya nang bahagya. “Whatever you’re thinking, that’s wrong. That’s not what I meant.”

Napabuntong-hininga ako nang hindi ko namamalayan.

Napansin niya iyon.

At natawa siya nang mahina.

“So you were worried about that.”

 Nanlaki ang mata ko,

“Hindi ah!” mabilis kong sabi. Tsk, Bakit kasi ‘yun ang pumasok sa isip ko? 

“Hmm..”

Ang mga mata niya ay kumikislap na parang natutuwa.

Pagkatapos ay itinuro niya ang hallway sa gilid ng suite.

“Your room is there.”

Napakurap ako.

“Room?”

“Yes.”

“Hindi ba—”

“Bianca,”

Mahinahon ang boses niya.

“Just because we got married doesn't mean I will claim my husband rights immediately.”

Namula ako. Hindi ko inaasahang ganoon ang sasabihin niya.. Akala ko din magsasama kami sa iisang kwarto. 

“Take the night,” dagdag niya. “Think about what you did.”

Napatingin ako sa wedding ring ko.

Oo nga.

Pinakasalan ko ang lalaking ito sa loob lang ng ilang minuto.

At ngayon…

Kasama ko siya sa iisang penthouse.

“Good night, Mrs. Montemayor.”

Tumalima siya at naglakad papunta sa kabilang direksyon.

Bago siya tuluyang mawala sa hallway, huminto siya sandali.

“By the way.”

Napalingon ako sa kanya.

“Tomorrow morning…” Bahagya siyang ngumiti. “…the entire country will know you married the most powerful bachelor in the Montemayor family.”

Nahigit ko ang hininga ko.

“...At doon magsisimula ang totoong gulo.”

Pagkatapos niya sabihin ‘yun  ay nagpatuloy na siya sa paglalakad.

Iniwan niya akong mag-isa sa gitna ng napakalawak na penthouse.

Tahimik ang buong lugar.

Dahan-dahan kong binaba ang hawak na baso tapos hinubad ang heels ko at umupo sa sofa.

Napatingin ako sa lungsod sa labas ng bintana.

 Bukas.

Magigising ang buong mundo sa pinakamalaking eskandalo ng Montemayor family.

Huminga ako nang malalim.

Hindi ko alam kung anong mangyayari sa mga susunod na araw.

Pero isang bagay ang sigurado ako.

This is where everything will begin.

***********