PROLOGUE

“The day that was supposed to be the happiest day of my life… turned out to be the day that would completely shatter me.”

— Bianca Dahlia Rivera

  Nakasuot ako ng puting wedding gown habang nakatayo sa harap ng malaking salamin sa bridal suite ng Montemayor Grand Hotel. Ang mahabang laylayan ng gown ko ay kumikislap sa ilalim ng ilaw, at ang buhok kong mahaba ay maingat na inayos ng stylist sa isang messy high bun kanina.

 Napangiti ako sa sarili ko sa salamin. Ang ganda-ganda ng ayos ko ngayon. Muli kong hinagod ng tingin ang kabuuan ko.

 At last. After three years of being together, I’m finally going to marry Adrian Montemayor. Ang lalaking minahal ko nang buong puso. Ang lalaking kasama kong bubuo ng pamilya.

Tok.  Tok. Tok. 

Napatingin ako sa pinto nang may kumatok at pumasok ang nakangiting coordinator.

“Ma’am Bianca, ready na po ang lahat. Naghihintay na po ang guests sa garden.” magalang niyang sabi.

Tumango ako sa coordinator.

“Okay. Susunod na ako,” mahinahon kong sambit.

“Okay Ma’am Bianca. Hihintayin namin kayo sa baba sa entrance.”

“Okay.”

  Lumabas siya ng kwarto, naiwan akong mag-isa. Huminga ako nang malalim habang pinipigilan ang kaba sa dibdib ko. 

  This is it, Bianca.

  Ngumiti ako habang kinukuha ang bouquet ng puting rosas sa mesa. Palabas na sana ako ng suite nang mapansin kong wala ang cellphone ko.

  “Saan ko na naman ba naipatong ang…” napatigil ako nang maalala kong naiwan ko iyon sa suite kung saan naghahanda sila Adrian kanina. Hindi naman siguro magiging problema kung saglit akong pupunta sa suite nila? Hindi naman aabutin ng ilang minuto, kukunin ko lang naman ang phone ko at ibibigay kay papa.

  Marahan akong naglakad palabas at dumiretso sa hallway ng hotel. Tahimik ang buong corridor dahil lahat ay nasa garden na para sa ceremony. Ang buong floor kasi na ito ay Okupado namin.

  Pagdating ko sa pinto ng suite nila Adrian, bahagya akong kumatok. Baka kasi may tao sa loob. Sigurado naman wala na si Adrian dito at nandoon na siya sa garden kung saan gaganapin ang kasal namin.

  Walang sumagot, kaya bahagya kong pinihit ang doorknob.

  Hindi naka-lock.

Pagbukas ko ng pinto, dahan-dahan akong naglakad papasok. Napatigil ako nang makarinig ng ungol.

  Isang babae. Isang pamilyar na boses.

“Adrian… ah… slower… slower ah. So, good. Ah…aaahhh..,Damn...It's so fvcking good.”

  Nanigas ang katawan ko. Para akong naging estatwa sa aking kinatatayuan dahil sa narinig na pangalan. 

  Hindi ako makahinga. Hindi ako makagalaw. Unti-unting nanginginig ang buo kong katawan.

  Dahan-dahan akong humakbang, parang may humihila sa akin papunta sa direksyong iyon kahit ayaw kong makita ang katotohanan.

At doon ko sila nakita.

Sa kama.

Magkapatong.

Ang fiancé ko.

At ang stepsister ko.

  Suot pa rin ni Adrian ang pang-itaas ng kanyang suit pero hubad ang pang-ibabang suot niya habang ang stepsister ko ay nakataas ang suot na dress.

  Si Adrian—ang lalaking minahal ko nang buong puso ngayon ay naglalakbay ang mga kamay sa katawan ni Daniella, dahan-dahang humahaplos sa balat nito, ang bawat galaw nila ay puno ng init at pagnanasa.

  Habang si Daniella naman ay sarap na sarap habang sinasalubong ang bawat galaw niya, walang kahit anong bakas ng hiya o ano man.

 Pakiramdam ko ay biglang nawalan ng hangin ang paligid. 

 Hindi ako makagalaw.

“A-adrian…” nauutal kong banggit ng pangalan niya.

  Iyon ang tanging nasambit ko. Gusto ko man silang lapitan at paghiwalayin, pero hindi ko nagawa. Hindi nakikisama ang aking katawan.

Pareho silang napalingon.

Nanlaki ang mga mata ni Adrian.

“Bianca—” sambit niya, saka mabilis na bumaba ng kama at sinuot ang pants niya.

  Ngunit hindi sa kanya nakatuon ang atensyon ko kung hindi…sa stepsister ko na ngayon ay parang wala lang sa kanya na nahuli ko sila.

Hindi man lang siya nagulat.

Hindi man lang siya nagpanic.

Hindi man lang siya nahiya.

Hindi man lang natakot. Wala man lang pagsisisi sa kanyang mga mata.

Sa halip…

Ngumiti siya. Isang nakakalokong ngiti.

“Oh, sissy. Nandito kapa pala. Akala namin nasa Garden kana at naghihintay.”

 Umupo siya sa kama habang walang kahirap-hirap na inayos ang suot niyang dress.

“You finally caught us, huh?”

 Para akong sinampal dahil sa sinabi niya. Parang ang dating matagal na ang relasyon nila at hinihintay niya talaga ang pagkakataon na ito.

“D-daniella…” nanginginig kong tawag sa kanya.

  Hindi ko maintindihan.

  Hindi ko matanggap.

  Why? Why did she do this to me?

  Si Daniella ay naging step sister ko mula nang magpakasal ang mga magulang namin dalawang taon na ang nakalipas. Hindi kami sobrang close. Pero hindi ko kailanman inakala na magagawa niya sa akin ang bagay na ito.

 “Bianca, listen to me.” sabi ni Adrian habang nagmamadaling lumapit sa akin. Mabilis akong umatras saka tinaas ang isang kamay.

“Don’t.”

 Isang salita lang ang lumabas sa bibig ko. Pero puno iyon ng sakit.

Tatlong taon.

Tatlong taon ko siyang minahal. Binigay ang lahat.

Sinuportahan at tinulungan sa kumpanya.

Ako ang naghahanap ng investors kapag kailangan niya.

Ako ang nag-aayos sa marketing kapag may problema.

Ako ang nagtatrabaho hanggang madaling araw para sa mga reports niya na kailangan ipasa kinabukasan. 

Lahat-lahat binigay at ginawa ko.

At ngayon.. 

Ganito? Ganito ang isusukli niya sa pagmamahal na binigay ko para sa kanya?

At sa mismong araw ng kasal pa namin talaga ko sila nahuling dalawa?

“Gaano katagal? Gaano katagal niyo na akong niloloko?” tanong ko, habang nakatingin sa kanilang dalawa.

  Magsasalita sana si Adrian, ng biglang tumawa ng mapang-asar si Daniella. Saka pinulupot ang isang kamay sa braso ni Adrian.

“For over a year.”

  Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

  Isang taong mahigit??

 Isang taon mahigit na at iyon ang mga panahon na nagpaplano kami ng kasal. Habang pumipili ako ng wedding dress. Habang iniisip ko ang magiging buhay namin bilang mag-asawa. Meron palang sila. Ginawa nila akong tanga.

  Damn, what a betrayal…this hurts so much.

“Over a year,” wala sa sarili kong sambit.

 “Don’t act so shocked sissy. Tanga ka lang talaga at hindi mo nahalata na niloloko kana ng fiancé mo,” nakakainsultong sabi niya.. “Isa pa, hindi ka talaga bagay sa pamilya Montemayor. Hindi ka naman talaga mahal ni Adrian; pinagtiisan ka lang niya dahil kailangan ka niya.”

 Humigpit ang hawak ko sa bouquet. Unti-unting nadudurog ang mga rosas sa kamay ko. 

  Gusto ko siyang sugurin at sabunutan, pero pinipigilan ko ang sarili. Hindi ito ang tamang pagkakataon para doon.

“Adrian,” mahinahon kong tawag sa kanya saka siya tinignan.

“Is it true?” Tanong ko.

Tahimik siya. Hindi siya makatingin sa akin.

  At doon ko nalaman ang sagot. Hindi ko na kailangan pang marinig ang sasabihin niya. 

  Unti-unting pumatak ang luha ko.

All this time, I thought he loved me… but the truth was, he was only kind to me because he needed me. I was such a fool.

What they gave me was nothing but humiliation and betrayal.

 Sa labas ng hotel na ito ay naghihintay ang mga pamilya namin. Ang mga bisita na inaasahang makikita kaming ikakasal.

“Bianca…” mahina niyang sabi. “I was going to tell you. But—”

  Natawa ako.

 Isang tawang puno ng pait.

“Tell me? Kailan? Pagkatapos ng kasal? Pagkatapos ng honeymoon? O… kapag buntis na ang kapatid ko?” Hindi siya umimik. 

  Mapait akong ngumiti saka nagsalita.

 “You’re finally free, Adrian. Congratulations. Since you’re free now, you can openly flaunt your relationship.” sabi ko.

 Pagkatapos ay tumalikod na ako at lumabas ng suite na iyon nang hindi na lumilingon kahit naririnig ko ang pagtawag sa akin ni Adrian.

 Sa bawat hakbang ko sa hallway, pakiramdam ko may sumasaksak sa aking puso.

 Ngunit kasabay ng sakit na nararamdaman… may ibang damdamin na unti-unting umuusbong..

  Galit… Matinding galit.

 They fooled me. They betrayed me.

  Kung balak nila akong ipahiya at saktan..

  Kung balak nila akong gawing katawa-tawa sa harap ng lahat—

Hindi ako papayag na ako lang ang masisira, mapapahiya, at masasaktan.

  Pagdating ko sa elevator, napatingin ako sa sarili ko sa salamin.

Ang ganda pa rin ng wedding gown na suot ko. Perpekto pa rin ang ayos ko na tila hindi nasaktan at nagulat sa nasaksihan kanina.

Pero hindi na ako ang parehong Bianca kanina. Ang babaeng papasok sa elevator na ito ngayon… ay hindi na ang bride na nangangarap ng happily ever after. Kung hindi naghahangad ng paghihiganti para sa dalawang taong nanakit sa akin.

  May ideya na nabuo sa isip ko. Isang ideya na maaaring sumira sa lahat. Isang ideya na siguradong magdudulot ng iskandalo sa buong pamilya Montemayor.

Ngunit hindi na mahalaga iyon.

Pinindot ko ang button papuntang garden venue.

Sa ibaba, naghihintay ang lahat. Ang pamilya ko. Ang pamilya niya. Ang mga bisita. Ang mga taong handang panoorin ang kasal namin.

Ngunit hindi nila alam—Hindi namin kasal ang makikita nila.

Kung gusto nila ng palabas… ibibigay ko sa kanila ang pinakamalaking iskandalo na mararanasan nila sa buong buhay nila.

At doon… magsisimula ang aking paghihiganti.

 ***********