KABANATA 3

 

   Bianca's Point of View

  Mainit pa ang labi ko mula sa halik ni Sebastian nang tuluyan kaming maghiwalay. Tapos may lumapit sa amin para ipa-pirma ang Marriage Contract namin. 

  Parang huminto ang paligid ng ilang segundo.

  Tahimik ang garden.

   Walang nagsasalita.

Lahat ng tao ay nakatitig sa amin na para bang hindi nila kayang iproseso ang nangyari.

Ako rin.

Hindi ko alam kung paano ko nagawa ang lahat ng ito sa isang iglap.

Ang alam ko lang—kasal na ako.

  At ang lalaking kaharap ko ay hindi si Adrian. Kundi si Sebastian Alejandro Montemayor. Ang pinaka-mapanganib na lalaking nakilala ko sa buong buhay ko.

 Unti-unting umatras si Sebastian. Nanatili ang isang kamay niya sa bewang ko firm and heavy, as if reminding everyone present who I belong to now.

Then biglang umingay ang paligid. 

“What the hell was that?!”

“Sebastian, have you lost your mind?!”

“This is insane!”

“Cancel this nonsense right now!”

 Pareho kaming napalingon ni Sebastian. Sunod-sunod na lumapit ang pamilya Montemayor. Ngayon lang ata sila natauhan sa mga nangyari.

 Pinag-masdan ko sila, Mga lalaki at babaeng nakasuot ng mamahaling damit, ngunit halatang sira ang composure nila dahil sa mga nangyari.

Sa gitna nila ay ang lalaking kahawig ni Adrian.

Matangos ang ilong.

Umiigting ang panga.

Halatang makapangyarihan.

Si Ricardo Montemayor—ama ni Adrian.

At panganay na kapatid ni Sebastian, kung hindi ako nagkakamali bunso si Sebastian. Parang late surprise baby—unexpected ganon.

“Sebastian!” galit niyang sigaw. “Ano itong ginawa mo?”

Hindi naman natinag si Sebastian.

Parang wala lang sa kanya ang sigaw ng kapatid.

Nanatili siyang kalmado habang nakatingin dito.

“Got married.” malamig niyang sagot.

Nagngitngit sa galit si Mr. Ricardo dahil sa sinagot nito.

“Don’t answer me like that! I’m not playing around!”

“Then ask better questions.”

  Napasinghap ang mga tao sa paligid. Ramdam ko agad ang tensyon sa magkapatid. Kahit ako ay nakaramdam ng kaba. Sinong hindi kakabahan? Pamilya Montemayor ang kaharap ko. 

Mga nakakatakot. 

Isama pa na may kasalanan din ako dahil dinamay ko si Sebastian sa gulong meron ako.

Lumapit pa si Mr. Ricardo.

“Pinahiya mo ang pamilya natin sa harap ng lahat!”

“Interesting,” sagot ni Sebastian habang nakangisi. “I was about to say the same thing to your son.”

Parang sinampal sa harap ng lahat si Mr. Ricardo dahil sa binitawang salita ni Sebastian.

Napatingin ang mga bisita kay Adrian.

At doon ko siya muling tinignan.

Nakatayo pa rin siya sa pwesto niya kanina.

Nakakuyom ang kamao. Namumula ang mukha sa galit.

Hindi pa rin siya makapaniwala sa nangyari.

Siguro akala niya hahabulin ko siya.

Siguro akala niya iiyak ako sa harap niya at magmamakaawa.

Siguro akala niya mananatili akong tanga.

Nagkamali siya.

“Bianca.”

Napaangat ang kilay ko nang marinig ang pangalan ko mula sa bibig niya.

Mababa ang boses pero puno ng poot.

“Come here.”

Napatawa ako nang mahina.

Talaga?

Pagkatapos ng lahat? May gana pa siyang utusan ako na parang pag-aari niya.

Hindi ako gumalaw.

Mas humigpit ang hawak ni Sebastian sa bewang ko.

Malamig siyang tumingin kay Adrian saka nagsalita.

“My wife no longer needs to answer you or obey you.”

Nagbulungan na naman ang mga tao sa paligid.

 ‘My wife.’

Dalawang simpleng salita.

Pero sapat na para putulin ang natitirang kontrol ni Adrian.

Lumapit siya nang mabilis sa amin.

“Stop calling her that!”

Ngunit bago pa siya makalapit, dalawang bodyguard na hindi ko man lang napansing naroon ay agad humarang.

Tumigil si Adrian.

“Move,” utos niya pero hindi sila gumalaw.

Muling nagsalita si Sebastian.

“Try one more step…and you’ll see what’s going to happen to you. ”

Ang lamig ng boses niya.

Muli ko na namang nakita ang takot sa mga mata ni Adrian.

Hindi na siya sumugod.

Hindi siya gumalaw.

Galit na galit siya pero wala siyang magawa kung hindi sumunod dahil mas malakas ang tiyuhin niya kaysa sa kanya.

Mas makapangyarihan.

Mas mapanganib.

At alam niya iyon.

“Bianca, anak!”

Napalingon ako nang marinig ko ang boses ng ama ko.

Papa.

Mabilis siyang lumapit sa akin, kasama ang ilang kamag-anak namin at kaibigan ko.

Nag-aalala ang mukha niya.

Naguguluhan.

“Anak…” nanginginig niyang sabi. “Ano bang nangyayari?”

Biglang kumirot ang dibdib ko.

 Ayokong nakikita siyang nag-aalala sa akin, Sa lahat ng tao na nandito ang papa ko ang ayoko masaktan, Higit sa lahat ayokong makita niya akong nasasaktan. Alam kong nakakabigla at nakakalito para sa kanya ang nangyayari dahil bigla na lang din akong nagdesisyon.

 Ang papa ko pinalaki niya ako na may dangal, may respeto at magalang. Ang pamilya namin ay isang middle to slight upper class family lang hindi kami kasing yaman ng mga Montemayor kaya naiintindihan ko ang pag aalala at takot na nakikita ko sa papa ko at kamag anak namin. 

“Papa…”

 Lalapit sana ako pero naramdaman ko na mas humigpit ang hawak ni Sebastian sa bewang ko.  Napatingin ako sa kanya, sumalubong sa akin ang malamig niyang tingin, nagkatitigan kami ng ilang segundo bago ako tumango sa kanya, naintindihan naman niya ang ibig kong sabihin kaya dahan dahan niyang inalis ang kamay sa bewang ko.

 Agad akong lumapit kay papa saka siya niyakap ng mahigpit. 

“Sorry, Papa.”

Iyon agad ang lumabas sa bibig ko. Hindi kona nagawang sundan pa 'yun, hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang lahat. Hindi ko alam kung paano mag-uumpisa.

  Ilang segundo kaming nagyakapan bago ako lumayo.

 Pinagmasdan niya ang mukha ko saka huminga nang malalim, tapos bahagyang ngumiti.

“Okay ka lang ba, anak?”

Hindi agad ako nakasagot.

 Okay nga ba ako?

 Matapos ng lahat ng kagagahan kong desisyon, ok nga ba ako?

Ngumiti ako nang pilit.

Bago pa ako makapagsalita—

Isang matinis na sigaw ang umalingawngaw sa paligid.

“YOU RUINED EVERYTHING!”

Napalingon kami.

Humahangos habang papalapit sa amin si Diana Rivera.

Ang asawa ng Papa ko.

Ina ni Daniella.

At stepmother ko.

Galit na galit ang mukha niya habang nagmamadaling lumapit sa akin.

“Malandi ka!” sigaw niya. “Pinahiya mo ang pamilya natin!”

Wow! 

Ako pa talaga?

Ako ang pinahiya.

Ako ang niloko.

Ako ang pinagtaksilan.

Ako ang nasaktan.

Pero ako pa rin ang may kasalanan?

Ibang klase talaga sila.

Huminto siya sa harap ko itinaas ang isang kamay.

Handang sampalin ako.

Ngunit bago pa bumaba ang palad niya—

 Isang kamay ang humawak sa pala-pulsohan ni Diana para pigilan ito, Napatingin ako sa aking tabi at doon ko nakita ang nakakatakot na awra ni Sebastian, Napakabilis ng naging kilos niya nasa tabi kona agad siya.

Napasinghap ang lahat. Kahit si papa ay tinawag ang pangalan ng stepmother ko.

Napasinghap din ako dahil sa biglaang sulpot ni Sebastian.

Napakabilis.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay  pero hindi niya binitawan ang palapulsuhan ng stepmother ko.

Pagkatapos ay tumitig siya rito.

Matalim.

Malamig.

Nakakatakot.

“Touch my wife,” malamig niyang sabi, “and you will regret it.”

Natahimik ang buong paligid.

Nanlaki naman ang mga mata ni Diana.

Sinubukan niyang bawiin ang kamay niya pero hindi siya agad binitawan ni Sebastian. Bagkus ilang segundo pa siyang tinitigan ng lalaki bago niya ito pabalang na binitawan.

Agad na napaatras si Diana.

Namumutla, pero hindi pa rin siya tumigil.

“Y-you can’t threaten me!”

“Why not? Who do you think you are?” malamig na sagot ni Sebastian.

Walang sumagot.

Walang nagtangkang dumepensa.

Maging si Daniella ay natahimik. Nakatayo lang siya sa likod ni Adrian, galit na galit ang mukha, ngunit halatang takot lumapit.

Hindi ko maintindihan ang naramdaman ko sa sandaling ito.

Relief? because for the first time today—May taong tumayo para sa akin.

Hindi para gamitin o manipulahin ako.

Kundi para protektahan ako.

At ang taong iyon ay ang lalaking pinakasalan ko.

“Sebastian,” singit ni Mr. Ricardo. “Enough.”

Tumingin si Sebastian sa kapatid niya.

“No. We’re just getting started,” nakangising sabi nito.

“Ginagawa mong katatawanan ang pamilya natin para sa babaeng ito!” galit na sigaw ng ama ni Adrian.

Sumeryoso ako.

Ako pa talaga?

Sino ba ang nanloko?

Hindi ba’t ang anak niya?

At baka nakakalimutan niya, anak niya ang dapat pakakasalan ko.

Mukhang tamang desisyon na hindi ko pinakasalan si Adrian.

Napansin kong bahagyang tumigas ang panga ni Sebastian.

Pagkatapos ay marahan siyang ngumisi.

“The woman you’re referring to is now a Mrs. Montemayor.”

Napasinghap muli ang mga nanonood.

Mahalaga sa pamilyang tulad nila ang pangalan.

At ibinigay niya iyon sa akin nang walang pag-aalinlangan.

Galit na galit si Mr. Ricardo.

“Annul it.”

“No.”

“Sebastian!”

“No,” ulit niya.

Isang salita pero tapos ang usapan.

Lumapit si Daniella sa wakas.

“Sebastian, she trapped you!” sigaw niya. “She’s only using you!”

Napatingin ako sa kanya.

Wow.

Coming from her?

“If manipulation offends you,” malamig na sabi ni Sebastian, “you should reflect on your own hobbies.”

Nagpigil ng tawa ang ilang bisita.

Namula naman si Daniella.

“You—!”

“Enough.”

Isang salita lang ulit.

At tumahimik siya.

Hindi dahil gusto niya. Kundi dahil natakot siya.

Naramdaman kong nakatingin sa akin si Adrian.

Nang lingunin ko siya, nanlilisik ang mga mata niya.

“Bianca,” mariin niyang sabi. “You’re making the biggest mistake of your life.”

Ngumiti ako.

“No, Adrian.”

Humakbang ako palapit.

“Do you know what the mistake was? It was meeting you—and letting someone like you, a cheater, become my boyfriend. Oh, no. ex-fiancee to be exact.”

Parang sampal sa kanya ang mga salita ko.

Si Adrian Montemayor ang mukhang kawawa ngayon.

Napapitlag ako nang biglang tumabi si Sebastian sa akin at hinawakan ang kamay ko.

Parang proud.

Parang amused.

Parang may gusto pa siyang makita.

Lumapit ang wedding coordinator.

“S-sir… ma’am… Uh, reception na po ba tayo?”

Ah. Reception.

Nawala na sa isip ko na may reception pa pala.

Tumingin si Sebastian sa akin.

“Mrs. Montemayor.”

Napalunok ako. Kakaiba ang dating ng pagtawag niya sa akin ng Mrs. Montemayor.

“Do you want to stay,” tanong niya, “or do you want to leave?”

Lahat ay nakatingin sa akin.

Waiting.

Judging.

Whispering.

Tumingin ako kay Adrian.

Kay Daniella.

Sa stepmother ko.

Sa mga taong gustong gawing kahiya-hiya ang sarili ko.

Pagkatapos ay tumingin ako sa lalaking katabi ko.

Malamig kung tumingin.

Mapanganib ang awra.

Misteryoso.

Ngunit siya lang ang hindi ako pinagmukhang mahina.

“Let’s leave,” sagot ko.

Bahagyang ngumiti si Sebastian.

“As you wish, wife.”

Bago pa ako makapag-react, marahan niya akong hinila palapit sa kanya.

Pagkatapos ay hinarap ang buong crowd.

“The show is over.”

At sa gitna ng galit, inggit, at iskandalo—Inakay niya akong palabas ng garden.

 Nilingon ko si papa na seryosong nakatingin lang sa amin bago siya marahang tumango. Tumango din ako bilang tugon, saka ko na ipapaliwanag ang lahat lahat sa kanya. Ang importante ngayon makaalis muna kami sa lugar na ito.