INICIAR SESIÓN“Mas mataas na nga ang presyo ng bili natin kaysa sa presyo sa palengke,” sabi ni Hector.Tumango si Marco. “Oo, pero ngayong araw, talagang walang bagong stock na pumasok sa warehouse dahil hindi sila nagdala ng mga produkto. ’Yung natitira lang mula kahapon ang ipinagpapatuloy nating i-pack.”Mabigat na napabuntong-hininga si Hector. “Bakit hindi mo sinabi sa akin?”“Nagluluksa ka at inaalagaan mo rin ang buntis mong asawa. Mahirap ’yon. Ayokong dagdagan pa ang iniisip mo.”“Nakaranas ka na bang mag-alaga ng buntis na asawa?” tanong ni Hector.Napahalakhak si Marco. “Base lang sa mga naririnig ko sa ibang tao.”Umupo si Hector sa likod ng kanyang mesa. Hindi niya inakalang ilang buwan pa lang ang negosyo nila, pero nakakaharap na agad sila ng ganitong problema.“Parang lalo pang lalaki at patuloy na lalago ang negosyo natin,” sabi ni Hector.Napalingon si Marco mula sa laptop niya. “Anong ibig mong sabihin?”“Tingnan mo na lang. Hindi pa nga tuluyang nagiging stable ang negosyo nati
“Masarap?” tanong ni Hector habang sinusubuan si Eunice.Tumango si Eunice. “Kaya ko nang kumain mag-isa.”“Ako rin! Aaaa,” pag-angal ni Hestia habang ibinubuka nang malaki ang bibig niya, hinihintay na subuan din siya ni Hector.Napatawa si Eunice sa ikinikilos ng kanyang anak. Lagi kasing nagseselos at pakiramdam ni Hestia ay kakompetensya niya si Eunice kapag pinapaboran o inaalagaan ito ni Hector. Siguradong mag-iinarte rin si Hestia.“Oh, gusto rin ni Hestia?” tanong ni Hector.Tumango ang maliit na bata at agad na nasiyahan sa pagkain nang subuan siya ni Hector. Tuwang-tuwa siya nang tumawa ang lahat sa kanyang ginagawa.“Si Mama na lang, para maging healthy si Baby,” sabi niya pagkatapos.Masayang-masaya rin si Hestia nang marinig na magkakaroon siya ng kapatid. Sabi niya, kapag may kapatid na siya, makakapaglaro na sila nang magkasama.Ngayon, pakiramdam nila ay perpekto at mas kumpleto na ang buhay nila.Ang negosyong pinapatakbo ni Hector kasama ang kanyang kaibigan ay nagsi
“Hindi iyon,” paos na sabi ni Eunice.“Kung gano’n, ano?”“Napakabait niyo. Pakiramdam ko tuloy, parang mayroon akong ina.”Ngumiti si Edna. “Hindi ko alam kung nasaan ang anak ko ngayon. Lagi kong iniisip kung kumusta na kaya ang buhay niya. At lagi kong naiisip na baka mag-isa siyang nagbubuntis at wala man lang ako roon para samahan siya.”Namula ang mga mata ni Eunice. Mukhang naalala ni Edna ang kanyang anak.“Kailan po umalis ang anak niyo?” tanong ni Eunice.“Labinlimang taon na ang nakalipas. Labinlimang taong gulang pa lang siya noon. Wala akong sapat na pera para mapag-aral siya. Kaya nagdesisyon siyang umalis. Hanggang ngayon, wala pa rin akong natatanggap na balita tungkol sa kanya.”Niyakap ni Eunice si Edna. “Sana isang araw, bumalik din siya.”“Oo. Hindi ko naman hinihintay na bumalik siya na may dalang ginto o maraming pera. Ang gusto ko lang, makabalik lang siya.”Hindi pa pala ganoon katanda si Edna. Pero dahil sa hirap ng buhay, mas matanda ang itsura niya kumpara s
“Ilang buwan na?” tanong ni Herman kay Hector.“14 weeks pa lang. Ilang buwan na nga ba ’yon?”Nagbilang si Hector gamit ang mga daliri niya, dahilan para matawa nang malakas si Herman. Napahawak pa ito sa tiyan sa sobrang natatawa sa kaisa-isa niyang anak.“Ang hina na talaga ng utak mo ngayon.”“Bakit, Dad?”“Ganoon lang, ang tagal mo pang magbilang.”“Tatlong buwan at kalahati, Dad,” sagot ni Hector.Tumango si Herman. “Dapat sinagot mo na lang agad o hindi mo na kailangang bilangin. Ako na lang sana ang nagbilang. Ang tagal kitang hinintay habang binibilang mo pa gamit ang mga daliri mo.”Kinamot ni Hector ang ulo kahit hindi naman ito nangangati. Sa simpleng bagay na ito, pakiramdam niya tuloy ang bobo niya. Samantalang dati, sanay siyang magbilang ng bilyon-bilyong pera, mag-compute ng mga raw materials at mag-asikaso ng kung anu-ano. Pero pagdating sa bilang ng linggo ng pagbubuntis ng asawa niya, bigla siyang nalito.Sa huli, natawa na rin si Hector.“Ito talaga ang klase ng b
“Sige na. Panahon na para maging masaya ka.”“Oo, basta kasama ka.”“Siyempre. Dapat masaya ka kasama ako.”Muling sinubuan ni Hector si Eunice ng pritong kamoteng kahoy, pero tumanggi na siya. Ayaw na niyang kumain nito. Mukhang talagang nahihirapan si Eunice sa pagbubuntis niya ngayon.“Bakit?” nagtatakang tanong ni Hector.“Ayoko na.”“Ganun kabilis?” gulat na gulat na tanong ni Hector. Ilang oras pa lang ang nakalipas nang bilhin niya ang mga iyon. Kanina nga, parang gustong-gusto pa ni Eunice, pero ngayon ayaw na niya.Tumango si Eunice. “Oo.”“E ano na ang gusto mo ngayon?”“Matulog.”Tumango si Hector. Hindi niya ito pagbabawalan o kokontrahin. Ang dami nang ipinaliwanag ng doktor kanina tungkol sa mabilis na pagbabago ng emosyon ng mga buntis. Minsan, mas mabilis pa raw sa isang iglap.Ilang minuto pa lang na nakahiga si Eunice sa kama, mahimbing na agad siyang nakatulog. Tinitigan siya ni Hector nang buong pagmamahal, may ngiti sa labi.“Good night, Love. Ang asawa ko at ang
“Anong sulat ’yan?” tanong ni Hector.Naging alerto si Hector nang marinig ang tungkol sa mga abogado. Kung anu-ano na agad ang pumasok sa isip niya.“Basahin niyo muna po.”Kumakabog ang dibdib ni Eunice habang dahan-dahan niyang binubuksan ang folder. Sinimulan niyang basahin ang bawat salita at bawat pangungusap na nakasulat doon, hanggang sa nanlaki ang mga mata niya.“Galing kay Papa Tommy?” paos na tanong ni Eunice.Awtomatikong lumabas ang tanong na iyon kahit alam na niya ang sagot. Malinaw kasi ang pangalang nakasulat doon—Tommy.Isang mabuting lalaking nagmahal nang buong puso sa kanyang ina.“Opo. Isinulat niya ito isang linggo na ang nakalipas. Hindi namin inakala na ganito kabilis siyang pumanaw,” sagot ni June.Agad na tumulo ang luha ni Eunice.“Bakit, Love? Ano ang iniwan sa’yo ni Papa?” tanong ni Hector, na curious.Iniabot ni Eunice kay Hector ang papel. Hindi rin napigilang magulat ni Hector habang binabasa ang bawat nakasulat doon.“Mga commercial space?” tanong ni
“Kung ano na lang ang mas appropriate, Mr. Elizalde,” aniya.Hector chuckled and returned to his seat. Maya maya pa ay may kausap na ito sa telepono, apparently confirming Eunice’s appointment letter as his secretary to HR.“You start tomorrow,” sambit ni Hector matapos nitong makipag usap.Sinabih
“How about that?” nanunuyang tanong ni Hector, tila siguradong sigurado na hindi iyon tatanggihan ni Vincent.How could he?For years, Vincent had worked as hard as possible, trying to get close to him and get his attention. Ginagawa nito ang lahat para lang matuwa ito sa kanya, ngunit hanggang nga
Hindi sigurado si Vincent kung paniniwalaan niya iyon dahil hindi naman siya sinabihan ng boss niya na didiretso ito sa bahay nila.“Oo, kanina pa siya dito. Kalahating oras na,” ani Eunice.Hindi na siya pinansin ni Vincent at nagmadaling tumungo sa sala kung saan niya nakita si Hector na prenteng
“Nakauwi na ba si Vincent?” tanong ni Hector kay Eunice nang hindi pa rin inaalis ang titig niya.“H-hindi pa, sir,” kinakabahan niyang sagot.Hindi alam ni Eunice ang kanyang irereact. Kung iiwas siya ng tingin ay baka isipin nitong wala siyang respeto. Pero kung makikipagtitigan naman siya rito a







