MasukEunice’s body tingled as she felt Hector’s breath so close to her. Yet she made no attempt to move away.
Ngunit bago pa man mangyari ang inaasahan nilang dalawa ay nagulat sila sa malakas na busina ng dalawang motor ng mga security guard na rumuronda nang mga oras na yon.
Mabilis na umatras ang dalawa sa isa’t isa.
“Papasok na po ako, sir,” agad na paalam niya at mabilis na lumabas ng sasakyan.
Without looking back, she hurried into her house. Habang ang ngisi sa labi ni Hector ay hindi na nawala sa kanyang labi.
“She’s very intriguing,” he murmured.
Nanatili ang kanyang mga mata sa pinto ng bahay, hinihiling na sana ay muling lumabas si Eunice, ngunit matapos ang ilang minuto ay hindi iyon nangyari pa.
Maya maya pa ay tuluyan nang namatay ang porch light kaya tuluyan nang natawa si Hector.
“She’s really driving me crazy. Why can’t I stop thinking about her?”
Sa likod ng kurtina, dahan-dahang sumilip si Eunice roon at marahas na bumuntong-hininga nang makita niyang umalis na si Hector.
Kinabukasan, maagang pumasok si Eunice sa opisina dahil ito ang unang araw niya bilang official employee. Pagbaba pa lamang niya ng taxi ay nakita na niya si Vincent na kararating lang din. Tatawagin na sana niya ito ngunit natigilan siya nang makitang kasama nitong dumating si Cynthia.
Hindi na nagulat pa si Eunice nang magkunwari si Vincent na hindi siya nakita nito. Wala namang nakakaalam na kahit na sino bukod kay Hector na mag asawa silang dalawa. Iilan lang na empleyado ang nakilala na niya two years ago ngunit sigurado siyang hindi naman siya matatandaan ng mga ito.
Nakilala lang niya si Cynthia dahil madalas itong banggitin ni Vincent mula pa man noon. Ni hindi rin nito alam na siya ay asawa ni Vincent.
“Yan ba ang dahilan kung bakit ayaw mong may makaalam na mag asawa tayo?” tanong ni Eunice sa kanyang sarili.
Hanggang sa makarating sa desk niya ay iyon ang nasa isip ni Eunice. Kahapon ay pinaliwanag na sa kanya ng HR ang mga dapat niyang gawin, kasama na roon kung saan ang workstation niya na nasa labas lamang ng opisina ni Hector.
It was in the farthest corner of the floor, at siya lamang ang nakaassign sa cubicle na iyon.
“Good morning, Sir,” bati niya nang makapasok si Hector sa kanyang opisina.
“Good morning. What’s on the schedule today?” kaswal na tanong nito sa kanya.
Tahimik na sumunod siya papasok sa opisina habang nakatingin sa iPad.
“At eight o’clock, you have a meeting with the managers. Then at two this afternoon, you have a meeting with a client,” she explained.
Doon lang siya binalingan ni Hector ng tingin saka tumango.
“Okay. Prepare everything for the meeting. You should join as well so I can introduce you to everyone.”
“Yes, Sir.”
Nakayuko lamang si Eunice habang naglalakad sa likuran ni Hector patungo sa meeting room na parang aso. Malakas ang pakiramdam niya na pinag uusapan na siya ng mga ibang empleyado sa mga cubicle na dinaraanan nila.
“Eunice…” tawag sa kanya ni Hector.
“Po?”
“I didn’t hire a bodyguard, did I?”
“Ha? Wala naman pong report tungkol diyan, sir,” inosente niyang sagot.
“I mean you. You’re not my bodyguard, are you?”
“Hindi po, Sir.”
“Then stop walking behind me. Walk beside me,” seryosong sambit nito.
Ramdam ni Eunice ang mabilis na pag init ng pisngi niya. Doon lamang siya tumabi kay Hector at sinabayan na ang paglalakad nito.
When they entered the meeting room, everyone seemed captivated by Eunice’s presence, except for one person sitting at the end of the table. He looked completely unfazed. It was Vincent.
Maging si Eunice ay nagulat din nang makita ang kanyang asawa sa meeting. As far as she knew, Vincent was only a supervisor. Ang ngayong meeting ay para lang sa mga manager.
Bigla niyang naalala ang gabing iyon nang mahuli niya itong kasama si Cynthia. They had been celebrating Vincent’s promotion.
Ito ba ang ibig niyang sabihin?
“Let me introduce Eunice Dela Fuente, my new secretary. If you need anything from me, please coordinate through her,” Hector announced before the meeting began.
Bahagyang napaawang ang bibig ni Eunice dahil sa binanggit na apelyido ni Hector. It was her surname when she was still unmarried.
Natapos ang meeting na lahat ay namangha sa katalinuhan ni Eunice. Even though she had only recently joined the company, she already had an excellent grasp of the material discussed.
Bago tuluyang bumalik sa workstation niya ay dumaan muna siya sa restroom. Pagpasok pa lamang niya ay dinig na niya ang boses ng ibang mga empleyado kasama na si Cynthia.
Sandali pa siyang nagdalawang isip na tumuloy ngunit sa huli ay ginawa rin niya.
“Wow, a new phone, Cyn?” one of Cynthia’s friends remarked.
“Of course,” proud na proud na sagot nito.
“Binili ba yan ni Sir Vincent para sayo?” her friend whispered.
“Shh. Sir Vincent just got promoted. This is his gift to me.”
Pakiramdam ni Eunice ay sandaling lumabas ang puso niya mula sa dibdib niya nang marinig iyon. Nanatili siyang tahimik at nakikinig habang nakatago sa isa sa mga stalls doon.
“OMG! Ang swerte mo talaga. Pero hindi ka ba natatakot na baka malaman ng asawa niya?”
“Why should I be? Sabi ni Sir Vincent tanga naman daw ang asawa niya at baliw na baliw sa kanya. She’s easy to fool and trust. She’ll never suspect a thing.”
Padabog na lumabas si Eunice mula sa stall, ngunit hindi man lang natinag ang dalawang babae. Ni hindi nagbago ang mga ekspresyon nito na para bang wala silang pakialam. O baka hindi pa nila alam na siya ang bagong sekretarya ni Hector.
Tahimik na lumabas si Eunice sa restroom, pinipigilang sumabog ang kanyang galit. Ganon ba talaga ang tingin sa kanya ni Vincent? Tanga at madaling lokohin?
Nang mapromote ito ay hindi siya ang unang nakaalam. Binigyan niya pa ng regalo ang kabit niya habang siya ay para lamang isang dekorasyon sa kanilang bahay!
“Eunice, come to my office now,” tawag sa kanya ni Hector mula sa intercom.
Pinanatili ni Eunice na maging propesyunal kahit na unti-unting nawawasak ang kanyang puso nang mga oras na iyon. Ilang beses niyang pinaliwanag kay Hector ang reports tungkol sa nangyaring meeting kanina ngunit paulit-ulit siyang nagkakamali.
“You should go back to your table. You need to rest,” ani Hector nang mapansing tila wala ito sa kanyang sarili. Unti-unting umusbong ang pag aalala niya sa babae.
“Sorry, sir…”
Tamad na tumayo si Eunice at akmang aalis na ngunit bahagya siyang natapilok. Iyon ay dahil hindi na siya sanay magsuot ng high heels.
Mabuti na lang ay mabilis siyang nasalo ni Hector, dahil kung hindi ay babagsak siya sa sahig at sigurado siyang matinding sakit iyon.
Sinubukan niyang kumawala sa hawak ni Hector ngunit pinigilan siya nito.
“Be mine,” bulong ni Hector, hindi na niya napigilan ang kanyang sarili dahil sa nakikita.
Dahil ang tainga niya ang pinakasensitive na parte ng kanyang katawan, agad na nangilabot si Eunice lalo na sa sinabi ng lalaking ito sa kanya.
Hindi iyon nakaligtas sa mga mata ni Hector kaya sinadya niyang huminga muli sa tainga nito. Tuluyan nang kinagat ni Eunice ang kanyang ibabang labi.
“I want you, Eunice. Be my woman,” Hector whispered again.
“Dito na lang tayo magkape, gaya noong dati na madalas tayong tumatakas papunta sa rooftop para magkape. Kaso hindi ’to rooftop,” natatawang sabi ni Eunice.“Bawal kang magkape,” paalala ni Febi.“Oo nga. Juice na lang ang ipapalit natin sa kape ngayon.”Natawa si Febi.“’Wag kang malungkot. Hindi pa kita nakitang ganyan,” sabi ni Eunice.“Anong tingin mo sa isang biyuda?” tanong ni Febi na malungkot ang mukha.Hinawakan ni Eunice ang kamay ni Febi. “Status lang naman ’yon, at wala namang problema sa akin. Naranasan ko na rin naman maging ganoon.”“Ah, oo nga. Sa sobrang saya mo ngayon, nakalimutan kong naging biyuda ka rin pala,” natatawang sabi ni Febi.“’Wag kang malungkot. Anuman ang status mo, maging biyuda ka man o kung ano pa ang tawag doon, wala akong pakialam.”“Eunice, tungkol lang ba talaga sa pagkakaroon ng anak ang pag-aasawa?” tanong ulit ni Febi.Umiling si Eunice. “Hindi. Ang tunay na pagsasama ng mag-asawa ay tungkol sa pagiging katuwang ng isa’t isa. Bonus lang ang a
Samantala, kasalukuyang binabantayan ni Hector ang proyekto sa gilid ng bahay, na mukhang malaking proyekto nilang dalawa ni Herman.Paano naman kasi? Ginawa ang lugar na iyon nang sobrang komportable bilang lugar para manigarilyo—presko ang hangin dahil open space, puwedeng mag-kape at manigarilyo habang pinapanood ang mga isda sa lawa. Talagang mapapalimot ka sa oras.“Nasaan na ba kasi siya? Kanina pa nag-iingay yung cellphone niya,” inis na sabi ni Eunice na kasisimula pa lang sanang humiga sa kuwarto.Nalaman niyang nagcha-charge pala ang cellphone ni Hector sa kuwarto, kaya malamang hindi niya naririnig ang mga pumapasok na tawag.Pero nang sasagutin na sana ni Eunice ang tawag, nagdalawang-isip siya nang makita kung sino ang tumatawag.Mommy.Iyon ang nakalagay na pangalan sa screen. At siyempre, alam agad ni Eunice kung sino iyon. Walang iba kundi si Rita.“Love, tumutunog yung cellphone mo!” sigaw ni Eunice mula sa gilid ng glass door papunta sa asawa niya.“Sagutin mo na lan
Mukhang talagang hindi nasisiyahan si Mara sa ginawa ni Eunice. Gusto nitong manatili malapit kay Eunice para maramdaman niyang may nag-aalaga at may nagmamalasakit sa kanya. Pero pinili pa rin ni Eunice na umalis.“Mara, sinabi ko naman sa’yo simula pa lang na lilipat ako sa bahay na ito. At pumayag ka naman. Tsaka, bakit kailangan mong manatili malapit sa akin? May sarili akong pamilya.”“Eh, kapag may nangyari sa akin, sino ang puwede kong hingan ng tulong? Wala naman akong kakilala rito, Eunice. Bakit ang dali sa’yo na iwan ako rito nang mag-isa? Wala na rin si Tita Wendy rito.”Kahit ano ang sabihin ni Eunice, gusto pa rin ni Mara na sisihin siya. Sa lahat ng bagay, si Eunice pa rin ang mali dahil iniwan daw niya itong mag-isa.“Mara, hanggang dito na lang ang maitutulong ko sa’yo. Hindi na ako puwedeng gumawa pa ng higit doon. Sigurado akong kaya mong makihalubilo sa mga tao rito. Marami rin namang kapitbahay dito. Basta, kailangan mong subukan na kayanin ang lahat nang mag-isa.
Pumasok si Eunice sa bahay at hiniling kay Edna na maghanda ng pagkain. Dahil huling pagkikita na nila ni Brian ngayon, gusto nilang tapusin ang araw na ito sa pamamagitan ng sabay-sabay na pagkain.“Nay, umorder ka na ng pagkain. Yayain natin si Brian na kumain,” sabi ni Eunice.“Magluto na lang tayo, Eunice.”“Baka hindi umabot, Nay. Parang hindi na makapaghintay ang batang iyon.”“O kaya ako na lang ang pupunta sa labas. Bibili ako sa restaurant sa tapat. Baka matagalan kasi kung o-order pa tayo.”“Sige.”Agad na pumunta si Edna sa pinakamalapit na restaurant. Mabuti na lang at may masarap na restaurant malapit sa kanilang lugar, kaya iyon agad ang pinuntahan ni Edna.Samantala, mabilis namang inayos nina Eunice at Wendy ang lahat sa bahay.“Samahan mo na lang si Brian na umupo roon, Eunice. Ako na ang maghahanda. Sandali lang naman at matatapos na rin ito,” sabi ni Wendy kay Eunice.“Okay lang, Ma. Nalulungkot lang ako kapag nakikita kong nauwi sa ganito ang lahat.”“Oo. Ang lapit
“Bakit hindi mo na lang agad sinabi sa akin?” tanong ni Eunice kay Brian na ngayon ay nakaupo sa harap niya.Gaya ng ipinangako ni Brian noong nakaraang araw, talagang pumunta siya sa bahay ni Eunice.“Buntis ka na nga, masama naman kung dadagdagan ko pa ang iniisip mo sa pamamagitan ng pagkukuwento tungkol sa problema ko.”“Hindi naman. Hindi naman nakikinig ang anak ko.”Tumawa si Brian nang makita ang masayang mukha ni Eunice. Natutuwa siyang makita na hindi na maputla at nanghihina ang ate niya.“Ngayon, tapos na ang lahat, Ate. Wala na akong magagawa.”Yumuko si Brian at tinitigan lamang ang mga paa niyang nakalaylay mula sa gazebo.Hinawakan ni Eunice ang kamay niya. Naiintindihan niya ang nararamdaman ni Brian. Sa lahat ng panahong iyon, pinoprotektahan ni Brian si Eunice at Mara. Pero nang maging sila na ni Mara, hindi rin pala niya ito naprotektahan.“Pero hindi ibig sabihin na kailangan mong ilabas ang galit mo sa pakikipagtalik sa ibang babae,” sabi ni Eunice.Tumawa si Bri
“Pasensya na, Mara.”“Okay lang. Matagal na kitang kilala. Hindi na ako magtataka,” sagot ni Mara habang pilit na ngumingiti.Maging si Eunice ay umaasang sana ay huwag na lang ngumiti si Mara. Mas nakakatakot kasi ang itsura nito kapag pilit ang ngiti.“So, anak ni Brian ang dinadala mo? Magpapakasal ba kayo?” tanong ni Eunice, sinusubukang unawain ang sitwasyon ni Mara.Umiling si Mara at yumuko.“Hindi anak ni Brian. At iyon ang problema.”Natigilan si Eunice. Sinubukan niyang intindihin ang sitwasyon. Kanina lang, masama pa ang iniisip niya kay Brian, pero sa narinig niya mula kay Mara, tila may hindi inaasahang twist sa lahat ng ito.“Ibig mong sabihin, naghiwalay na kayo? Kailan?”“Dalawang araw na ang nakalipas.”“Dalawang araw na?” ulit ni Eunice.“Oo.”“Paano kayo naghiwalay dalawang araw na ang nakalipas samantalang buntis ka? Hindi dapat kayo naghiwalay. Dapat nga magpakasal kayo.”“Hindi ito anak ni Brian. Imposibleng pakasalan niya ako, Eunice.”Hindi makapaniwalang tinit
“How about that?” nanunuyang tanong ni Hector, tila siguradong sigurado na hindi iyon tatanggihan ni Vincent.How could he?For years, Vincent had worked as hard as possible, trying to get close to him and get his attention. Ginagawa nito ang lahat para lang matuwa ito sa kanya, ngunit hanggang nga
“Nakauwi na ba si Vincent?” tanong ni Hector kay Eunice nang hindi pa rin inaalis ang titig niya.“H-hindi pa, sir,” kinakabahan niyang sagot.Hindi alam ni Eunice ang kanyang irereact. Kung iiwas siya ng tingin ay baka isipin nitong wala siyang respeto. Pero kung makikipagtitigan naman siya rito a
“Trabaho na naman? Wala ka na bang ibang bukam-bibig kundi yan na lang?!” Tila pikon na pikon nang bulalas ni Vincent sa kanyang asawang si Eunice.Galit na kinalabog niya ang mesa dahilan para sabay-sabay na manginig ang mga plato, kutsara, at basong naroon. Tuwing umaga na lang kasi niyang nariri
Hindi sigurado si Vincent kung paniniwalaan niya iyon dahil hindi naman siya sinabihan ng boss niya na didiretso ito sa bahay nila.“Oo, kanina pa siya dito. Kalahating oras na,” ani Eunice.Hindi na siya pinansin ni Vincent at nagmadaling tumungo sa sala kung saan niya nakita si Hector na prenteng







