Masuk
ปริ้นเซสผับ
" เฮ้ย!! เบาๆๆๆ ถ้ามึงจะซัดน้องมันนัวขนาดนี้เปิดห้องก่อนก็ได้นะแล้วมึงค่อยออกมาแดกเหล้าต่อกับพวกกู " จัสตินทายาทโรงแรมชื่อดังเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นวิชยุตม์ วรเชษณ์กิจสุวรรณ์ หรือเวียร์ ทายาทลำดับที่ 2 ของตระกูลดังที่สุดในเมืองนี้กำลังนัวเนียอยู่กับเด็กนั่งดริ้งค์สาวทรงโตในผับของน้องชายตัวเองอย่างปริ้นเซสผับ " ฮึ่มม!!...พวกมึงนี่ขัดกูชิบหาย " เวียร์ละออกมาจากอกอวบอัดที่แสนคับอกคับใจของผู้หญิงสุดเซ็กซี่ข้างกายเขา ก่อนหน้านี้กลิ่นน้ำหอมของเธอมันเซ็กซี่ยั่วยวนเกินไปเขาเลยอดใจไม่ไหวและไม่จำเป็นต้องอดจึงฝังหน้าหล่อๆของตัวเองไปกับอกสะบึ้มของเจ้าหล่อน แล้วกระดกแอลกอฮอล์ดีกรีแรงเพียวๆในแก้วของตัวเองที่วางเอาไว้สักพักใหญ่ลงคอรวดเดียวราวกับมันคือน้ำเปล่า จากนั้นก็มองสาวๆข้างกายของเพื่อนที่ตอนนี้พวกมันดูจะไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่ " แหม พ่อคนดีพ่อคนสุภาพบุรุษตอนกลางวันของกูหายไปไหนหมดแล้วครับ กูเห็นในสื่อวันนี้เพิ่งไปบริจาคของให้เด็กยากไร้อยู่เลยไม่ใช่หรอ ตอนนี้กูเห็นแต่ปีศาจล่าเหยื่อที่ไหนก็ไม่รู้ มึงคายเพื่อนกูออกมาเดี๋ยวนี้นะ " เกรทที่พูดออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะของบรรดาเพื่อนๆที่มาพร้อมหน้าพร้อมตากันในวันสุดสัปดาห์อย่างเช่นเคย " เออ มันก็ต้องสร้างภาพลักษณ์กันหน่อยสิวะพวกมึงก็รู้ดี จะว่าเพื่อภาพลักษณ์ก็ใช่แต่กูก็ตั้งใจให้จริงๆ ว่าแต่กูพวกมึงก็ไม่ต่างกันหรอกไม่อย่างนั้นจะเป็นเพื่อนกันได้ยังไงวะ " เวียร์พูดขึ้นมาพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับเพื่อนอีกครั้ง " มึงมองอะไรวะไอ้ฟิวส์ " จัสตินที่ถามขึ้นมาเพราะดูเหมือนว่ามีมันคนเดียวที่แทบไม่ได้ฟังบทสนทนาที่พวกเขาคุยกันก่อนหน้านี้เลย สายตาของมันยังมองอยู่ที่ชั้นล่างเพราะตอนนี้พวกเขาอยู่ชั้น 2 ชั้น VIP ของที่นี่ " มึงเห็นผู้หญิงคนนั้นไหมวะ ชุดสายเดี่ยวสีแดงผมตรงยาวสีดำที่นั่งอยู่คนเดียวนั่นน่ะ สวยชิบหายเลยว่ะ " ทุกคนมองไปตามที่ฟิวส์บอก เวียร์ก็เช่นกันเขากวาดสายตามองไปยังชั้นล่างก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่คนเดียวตรงมุมนั่น เขากวาดสายตามองแป๊บเดียวก็เจอเพราะเธอโดดเด่นมากจริงๆ ชุดสีแดงตัดกับผิวสีขาวของเธอดูเซ็กซี่ไม่น้อยเลย " ว๊าว! มึงตาถึงนะเนี่ยไอ้ฟิวส์ สวยชิบหายดูท่าทางจะมาคนเดียวด้วยนะนั่น " เกรทพูดเสริมขึ้นมาเมื่อเห็นสาวสวยคนนั้นหันหน้ามาพร้อมกับมองขึ้นมาที่พวกเขาแล้วส่งยิ้มเล็กๆให้กับทุกคนบนนี้ " สายตากูหากินไหมล่ะ เดี๋ยวกูจะชวนเธอขึ้นมานั่งตรงนี้ เดี๋ยวพี่วานคนสวยเขยิบไปสักนิดนะครับ " ฟิวส์พูดขึ้นมาพร้อมกับบอกเด็กที่พวกเขาเรียกมาให้เหลือที่นั่งไว้ให้กับสาวสวยที่เขากำลังไปหาเธอ ........ .... .. " ตรงนี้มีคนนั่งหรือยังครับ ผมขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ " ฟิวส์เมื่อเดินมาถึงโต๊ะของสาวสวยตัวเล็กพริกขี้หนูแต่แสนเซ็กซี่คนนี้เขาก็เริ่มหว่านเสน่ห์ใส่เธอทันที และพิพิมพ์ที่ก่อนหน้านี้ส่งสายตาหวานเยิ้มไปให้กับผู้ชายแก๊งนี้เธอยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อเหยื่อติดเบ็ด " เชิญค่ะ ตรงนี้ไม่มีใครนั่งหรอกค่ะเพราะว่าพิมพ์มาคนเดียว " " ชื่อพิมพ์หรอครับ ชื่อเพราะจังเลยนะครับ ผมฟิวส์ครับ " ฟิวส์ยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นมาชนกับแก้วเหล้าของพิมพ์เพื่อเป็นการทักทาย " มาคนเดียวไม่เหงาแย่หรอครับ ต้องการเพื่อนคุยไหมพอดีว่าผมมากับเพื่อนอยู่ชั้น 2 ถ้าไม่รังเกียจไปนั่งด้วยกันไหมครับ " ฟิวส์เอ่ยชวนทันทีและเหมือนเธอตรงหน้าจะไม่ได้หยิ่งมากมายเสียด้วย เธอยิ้มตอบรับพร้อมกับพยักหน้า " เอาสิคะ พิมพ์กำลังหาเพื่อนคุยอยู่พอดี ว่าแต่เพื่อนของคุณฟิวส์จะสะดวกให้พิมพ์ไปนั่งด้วยหรือเปล่าคะ " พิพิมพ์ถามออกไปพร้อมกับยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นจิบเบาๆเพื่อลดความประหม่า " พวกมันคงดีใจมากกว่าครับที่มีสาวสวยอย่างคุณพิมพ์ไปนั่งด้วยในคืนนี้ ไปกันเลยไหมครับ " พิมพ์เดินตามชายหนุ่มหน้าตาดีที่มาขอชนแก้วกับเธอขึ้นไปยังชั้น 2 ซึ่งมีแต่แขกระดับ VIP ทั้งนั้น เมื่อมาถึงทุกคนมองมาที่เธอเป็นตาเดียวแต่เป็นสายตาที่เหมือนกับจะกลืนกินตัวเธอเข้าไปยังไงอย่างนั้น ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายที่เธอหมายตา ทำไมสายตาของเขาในตอนนี้ไม่เหมือนกับที่เธอเคยรู้จักผ่านทางโซเชียลกันนะ " คุณพิมพ์ครับนี่ไอ้จัสติน ส่วนนี่ก็ไอ้เกรท ส่วนคนสุดท้ายไอ้เวียร์ครับ " ฟิวส์แนะนำให้เธอรู้จักกับเพื่อนของเขาทุกคน และมองมายังสาวสวยเซ็กซี่ตรงหน้าก็รู้ได้ทันทีว่าเธอจ้องไปที่ไอ้เวียร์ซึ่งตอนนี้มันก็จ้องเธอกลับอยู่เหมือนกัน ซึ่งเขาก็รู้ได้ทันทีว่าคืนนี้แห้วแน่นอน ไอ้เพื่อนเวรเขาอุตส่าห์ไปม่อมาแล้วดูมันทำสิส่งสายตายั่วยวนแค่นี้ก็จะได้ความสนใจจากเธอคนนี้ไปครองแล้ว แต่พวกเขามันเป็นประเภทเพื่อนแท้ไม่กินผู้หญิงซ้ำกัน ในเมื่อดูท่าทางไอ้เวียร์มันคงปิดจ๊อบเธอในคืนนี้แน่ งั้นพวกเขาก็จะดันมันเต็มที่ก็แล้วกัน " สวัสดีครับสาวสวย / สวัสดีนะครับนั่งลงก่อนสิครับ " ทั้งจัสตินและเกรทเอ่ยทักทายเธอพร้อมกับตบที่โซฟาเบาๆข้างตัวเองเพื่อให้เธอเลือกที่นั่งได้ตามสบาย เอาจริงๆพวกเขาเห็นสายตาที่เธอล็อคเป้าไว้แล้วล่ะ " ระวังนะพวกมึง ระวังผัวน้องเขาจะทุบหัวพวกมึงเข้าให้ จะจีบสาวก็ให้มันน้อยๆหน่อย " เวียร์เตือนด้วยความหวังดีแต่ไม่วายสายตาเอาแต่จดจ้องสาวน้อยตัวเล็กตรงหน้านี้ เมื่อเห็นเธอใกล้ๆเธอตัวเล็กมากสูงไม่เท่าไหล่จริงๆ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเล็กพริกขี้หนูเพราะทุกสัดส่วนมันดูเข้ากันไปหมด " น้องพิมพ์เขาโสดโว้ย กูถามแล้ว คืนนี้กบาลปลอดเลือดครับ " ฟิวส์พูดขึ้นมาพร้อมกับเวียร์ที่ยิ้มมุมปากออกมาเช่นเดียวกัน เขาพอใจไม่น้อยกับคำตอบของเพื่อนเพราะคนอย่างวิชยุตม์ไม่ชอบแย่งผู้หญิงของใคร แล้วก็ไม่ชอบให้ใครมาแย่งผู้หญิงของตัวเอง " ใช่ค่ะ พิมพ์ยังไม่มีแฟนค่ะ กะมาหาเอาคืนนี้ล่ะค่ะ " ร่างเล็กแม้จะไม่ค่อยพอใจกับคำพูดจาถากถางของผู้ชายที่หล่อแต่ปากร้ายตรงหน้าแต่เธอก็ฝืนยิ้มเพราะวันนี้เธอไม่ได้มาหาเรื่องใครแต่มาทำในสิ่งที่ต้องทำต่างหาก เธอส่งสายตายั่วยวนมาทางวิชยุตม์อย่างเปิดเผย ทำให้ทั้งสามคนที่เหลือรู้ได้ทันทีว่าคืนนี้ไอ้เวียร์มันคาบไปแดกแน่นอนก็เธอเล่นเปิดทางให้ซะขนาดนี้ วิชยุตม์ที่มองสายตาอันยั่วยวนของสาวน้อยตรงหน้า ปฏิเสธไม่ได้ว่ารูปร่างภายนอกของเธอถูกใจเขาอย่างมาก ตัวเล็กสเปคเขาเลย แต่นิสัยที่ชอบอ่อยผู้ชายแล้วก็ยั่วยวนเชื้อเชิญแบบนี้เขาให้ได้เต็มที่ก็แค่ผู้หญิงชั่วคืนเท่านั้น วันไนท์พอไหวแต่ถ้าจะให้มีวันต่อๆไปพอเลย และคืนนี้ถ้าเธอเสนอมามีหรือที่เขาจะไม่สนองกลับ " งั้นหรอครับ มานั่งใกล้ๆผมไหมล่ะ "3 ปีผ่านไป" คุณพ่อครับน้องพอลหิวแล้วครับ ใกล้เสร็จหรือยัง " น้องพอร์ชวัย 5 ขวบรีบเร่งให้คุณพ่อที่อยู่ในครัวทำอาหารให้เสร็จเร็วๆเพราะน้องชายของเขาอย่างน้องพอลเริ่มงอแงด้วยอาการหิวแล้ว เด็กหิวก็มักร้องขอไม่หยุดแบบนี้แหละพี่ชายอย่างเขาจึงต้องมาเร่งคุณพ่อแบบนี้" ครับลูก รออีกไม่เกิน 15 นาทีนะครับ พ่อกำลังทำอยู่ครับ วันนี้มีเมนูโปรดของน้องพอลเยอะมากเลยนะครับลูก " วิชยุตม์กำลังขะมักเขม้นทำอาหารให้กับลูกชายทั้งสองคนของเขาได้ทานอย่างทันท่วงที ตอนนี้ลูกชายคนโตของเขาน้องพอร์ชอายุ 5 ขวบแล้วพร้อมกับลูกชายคนเล็กน้องพอลอายุ 2 ขวบแล้ว แม้เขาจะอยากมีคนที่ 3 ซึ่งไม่แน่ก็อาจได้ลูกชายอีก แต่ด้วยความที่สงสารภรรยาตอนที่เธอคคลอดเธอเจ็บมาก หากเขาเจ็บแทนเธอได้เขาคงทำไปแล้ว จึงตกลงกันว่าจะปิดอู่ทันที แค่เจ้าสองแสบนี้ก็ดูแลแทบไม่ไหวแล้ว เขาว่ากันว่าเด็กดื้อคือเด็กฉลาดสงสัยลูกๆของเขาต้องอัฉริยะมาเกิดแล้วล่ะเพราะแสบ ซน และเอาแต่ใจที่หนึ่งเลย" คุณพ่ออ่ะ ช้าจังเลยครับ ผมคิดถึงคุณแม่แล้ว " น้องพอลเริ่มงอแงทันที นั่งกอดอกทำปากยู่อย่างน่ารัก แม้จะมีอายุเพียงแค่ 2 ขวบแต่พัฒนาการกลับไปไกลมากกว่านั้นรู้เร
เวียร์ค่อยๆขยับเข้ามาใกล้พิมพ์พร้อมกับผลักเธอลงบนเตียงอย่างช้าๆโดยที่มีอ้อมแขนของเขาคอยประคองเอาไว้ สายตาทั้งสองคู่สบประสานกันอย่างหวานซึ้งในค่ำคืนเข้าหอที่สุดแสนโรแมนติกนี้ ห้องหอรอรักนี้เขาได้ให้คนรังสรรค์ให้เป็นพิเศษเพราะห้องนี้อยู่ในเครือโรงแรมของตระกูลเขา ทุกอย่างดูเวอร์วังอลังการไปหมดซึ่งพิมพ์ไม่ได้ต้องการแบบนี้แต่เป็นเขาที่ต้องการทำให้เธอ ทั้งห้องเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีแดงที่พิมพ์ชอบ พอมาอยู่ด้วยกันกับชุดแต่งงานสีขาวของเธอมันทำให้ตอนนี้เธอดูเซ็กซี่ขึ้นอีกเป็นร้อยเท่า" คิดชื่อลูกไว้หรือยังครับ " เวียร์ถามไปอย่างนั้นในขณะที่ตอนนี้ตัวเขาและเธอล้มทับกันอยู่บนเตียง พิมพ์ได้แต่อมยิ้มออกมาอย่างมีความสุข" จะเสกคาถาร่ายมนต์ให้มีวันนี้ให้ได้เลยหรอคะ "" แน่นอนสิครับ " หลังจากจบประโยคนั้นวิชยุตม์ก็ก้มลงประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเร่าร้อน ด้วยความที่เขาและเธอไม่เคยจะอ่อนโยนกันเลยสักครั้ง เมื่อไรก็ตามที่อารมณ์สวาทเข้าครอบงำเขาจะกลายเป็นหมาป่าล่าเหยื่อส่วนเธอก็จะเป็นนางฟ้าตัวน้อยๆที่รอรับแรงกระแทกจากหมาป่าดิบเถื่อนแบบเขา มือหนาค่อยๆปลดซิปที่อยู่ด้านหลังของเธอ เขารูดลงม
แสงไฟระยิบระยับจากโคมไฟระย้าสุดหรูภายในโรงแรมของวิชยุตม์สะท้อนกับพื้นหินอ่อน ทำให้ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นและหรูหรา พิพิมพ์เดินเคียงข้างวิชยุตม์ด้วยรอยยิ้มของผู้หญิงที่สวยที่สุดในวันนี้ เธอสวมชุดเจ้าสาวสีขาวสวยงาม ส่วนวิชยุตม์สวมสูทดำเข้มในใบหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความรักที่ถูกเติมเต็มอย่างสมบูรณ์ด้วยคำว่าครอบครัว แต่สิ่งที่ทำให้ค่ำคืนนี้พิเศษยิ่งกว่าความสวยงามและความอลังการคือร่างเล็กๆ ของลูกชายวัยสองขวบที่วิ่งเข้ามากอดขาคุณแม่ด้วยรอยยิ้มกว้าง พิพิมพ์หยุดชั่วครู่มือข้างหนึ่งกุมมือเล็กๆ นั่นแล้วเดินไปหาชายผู้เป็นที่รักด้วยกันในงานฉลองมงคลสมรสช่วงเย็นของวิชยุตม์และพิพิมพ์“เด็กแสบของพ่อ วันนี้หล่อจังเลยนะลูก คุณก็สวยมากเลยนะครับที่รักของผม” วิชยุต์ก้มลงพูดเบาๆ กับลูกชายเพียงคนเดียวของเขา ขณะก้มลงอุ้มลูกชายไว้ในอ้อมแขนเพื่อเดินไปบนเวที มืออีกข้างของเขาก็กุมมือพิพิมพ์เอาไว้แน่น เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก มองแม่กับพ่อด้วยตากลมโตสดใส พิพิมพ์ไม่อาจห้ามรอยยิ้มของตัวเองได้ ความสุขที่เธอเคยคิดว่าจะไม่เต็มที่กลับอบอวลอยู่รอบตัวในค่ำคืนนี้“คุณพ่อก็หล่อมากๆ เลยค
แสงยามเย็นลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของคาเฟ่ริมทะเล ทำให้พื้นไม้และโต๊ะเก้าอี้เต็มไปด้วยเงาและแสงทอง เวียร์พาเธอกลับมาพักผ่อนที่ทะเลอีกครั้งหลังจากที่เพิ่งปรับความเข้าใจและผ่านเรื่องราวร้ายๆมาด้วยกัน พิพิมพ์นั่งจ้องออกไปนอกหน้าต่าง มือกุมนมร้อนอุ่น ๆ พร้อมกับลูบหน้าท้องนูนของตัวเองไปมา ความคิดของเธอวนเวียนไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ทั้งเรื่องราวที่เต็มไปด้วยแผนการ ความผิดพลาด การต่อสู้ และความรักที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นโดยไม่รู้ตัว วิชยุตม์ยืนอยู่ข้างหลัง มองเธอด้วยสายตาอบอุ่น เขาพาเธอมาพักผ่อนริมทะเลอีกครั้งในสถานที่ที่เขาเคยพาเธอมาก่อนหน้านี้ แต่ก่อนหน้านี้มันกลับมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักเขาอยากแก้ไขมัน หากว่าเธอคลอดลูกออกมาแล้วกว่าจะได้มาเที่ยวด้วยกันก็คงอีกนาน เขาจึงเลือกที่จะพาเธอมาพักผ่อนอีกทั้งพักใจจากเรื่องร้ายๆที่เขาและเธอเคยเจอมาก่อนหน้านี้ เขาค่อยๆเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับโอบกอดเธอเอาไว้หลวมๆ ในคาเฟ่แห่งนี้เขาได้สั่งให้พนักงานกันคนออกไปจนหมดเพื่อทำบางสิ่งบางอย่างที่เตรียมการมาอย่างดีในหลายวันมานี้" พิมพ์ครับ ผมว่ามันถึงเวลาแล้วนะที่ผมจะทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง ผมรักคุณ ร
พิมพ์หลังจากที่อิ่มท้องเรียบร้อยแล้วก็หันมาพูดกับเขาให้เข้าใจ " คุณไม่โกรธพิมพ์แล้วหรอคะ ไหนคุณบอกว่าหลังจากจบงานประมูลคุณจะจัดการพิมพ์ " ร่างเล็กหน้าเศร้าหมองลงเล็กน้อยเพราะตอนนี้เธอถูกเขาจับได้เสียแล้ว " ใครว่าล่ะ ถ้าคุณหายดีแล้วผมจะลงโทษคุณหนักๆ ต่างหาก แต่ผมจะไม่ลงโทษแบบที่ผ่านมาหรอกนะ ผมจะลงโทษคุณบนเตียง กดให้คุณจนเตียงไปเลย โทษฐานที่ปล่อยให้ผมคิดถึงคุณอยู่ทุกวันตั้งนานหลายเดือน "" หมายความว่ายังไงคะ "" พิมพ์ครับ ผมขอโทษนะถ้าที่ผ่านมาทำให้คุณเข้าใจผิด ผมคิดว่าพอเสร็จการประมูลแล้วจะอธิบายเรื่องทุกอย่างให้คุณได้เข้าใจแต่ตอนนั้นคุณกลับไม่อยู่แล้วโอกาสที่ผมจะได้อธิบายมันก็ไม่มี ผมไม่ได้โกรธคุณเลยนะ ความรักที่ผมมีให้คุณมันมีมากกว่าความโกรธเกลียดนั่น แต่ที่ผมยังไม่เผยความจริงออกมานั่นก็เป็นเพราะว่าต้องการจัดการอะไรให้เรียบร้อยก่อน แต่สุดท้ายเวลาก็ไม่คอยใครจริงๆ คุณจากผมไปโดยที่ผมไม่ได้ตั้งตัวเลย " เวียร์พูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา น้ำตาแห่งความคิดถึงของลูกผู้ชาย พิมพ์เห็นแบบนั้นก็ใจอ่อนยวบลงทันที " พิมพ์ขอโทษนะคะ ที่เลือกจะจากไปโดยที่ไม่บอกอะไรกับคุณสักคำ แต่ตอนนั้
เวียร์ยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัวเมื่อเห็นว่าเมียตัวน้อยของเขามีลูกให้กับเขาแล้ว เขามั่นใจมากว่าเขานี่แหละพ่อในท้องของลูกเธอเพราะเธอมีเขาแค่คนเดียวตลอดมา ปัทมาที่คุ้มดีคุ้มร้ายเมื่อเห็นว่าเวียร์ดีใจจนออกนอกหน้าก็เกิดโมโหขึ้นมา " คุณรู้ได้ยังไงคะว่านังผู้หญิงสำส่อนนี่จะมีคุณแค่คนเดียวจริงๆ " เวียร์ที่ได้ยินเสียงของปัทมาก็ดึงสติของตัวเองกลับคืนมาได้ ตอนนี้เขาต้องช่วยเหลือเมียตัวน้อยและลูกของเขาก่อน " พอเถอะนะปัท ปล่อยตัวเมียกับลูกของผมออกมาเดี๋ยวนี้ " พิมพ์ได้แต่มองตาของวิชยุตม์ ตอนนี้เธอฝากความหวังของการมีชีวิตรอดไว้ที่เขาแล้ว เพราะเธอไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้แล้วจริงๆ เธอถูกมัดติดไว้กับเก้าอี้ทั้งมือและเท้าของเธอรวมไปถึงผ้าที่มัดปากของเธอไว้ด้วยมันจึงทำให้เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย แม้แต่การร้องขอให้เขาช่วยเธอยังทำไม่ได้ได้แต่ส่งความวิงวอนไปทางสายตาเท่านั้น เธอคิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าเขาจะมาช่วยเธอจริงๆ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เธอเป็นคนหนีเขาไปเอง " เมียกับลูกหรอ พูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำเลยนะคะ แล้วปัทล่ะ ปัทรอคุณมาตั้งกี่ปีทำดีกับคุณมาตั้งกี่ครั้ง กำจัดนังผู้หญิงพวกนั้น







