로그인Isang taon at kalahati ang lumipas...Huling araw ng buwan ng Hunyo. Ang sikat ng araw ay matinding tumatama sa malawak na plaza ng San Ignacio, ngunit hindi nito napigilan ang libu-libong tao na magtipon-tipon. Ang buong bayan ay naghihiyawan, may mga hawak na bandila, at nagpapalakpakan nang buong sigla habang pormal na nanunumpa sa entablado ang bagong halal na Alkalde—ang dating Bise Mayor ni Chance na kilala sa pagiging tapat at malinis na lingkod-bayan.Sa gilid ng entablado, malayo sa sentro ng atensyon, nakatayo si Chance. Nakasuot siya ng isang simpleng ngunit pormal na barong Tagalog. Ang kanyang tindig ay nananatiling makapangyarihan, ngunit ang kanyang mukha ay kalmado at payapa. Pinanood niya ang buong seremonya, at nang matapos ang panunumpa ng bagong pinuno, humarap si Chance sa dagat ng mga tao. Ibinigay niya ang kanyang huli at pinal na pagsaludo.Isang masigabong palakpakan ang umalingawngaw. Marami sa mga mamamayan ang may mga luhang namumuo sa kanilang mga mata. Si
Naging isang tunay na paraiso ang Villa Amante. Kung dati ay tila isang madilim na kuta ito ng mga Warlord na nagtatago ng mga duguan at maruruming sikreto, ngayon ay napuno ito ng liwanag, init, at walang-patid na tawanan. Wala na ang mga armadong mersenaryo na nakatambay sa bawat kanto, laging nakahawak sa kanilang mga baril na tila naghihintay ng giyera. Pinalitan ito ng isang tahimik, maayos, at propesyonal na security detail na pinamumunuan mismo ni Dante. Ang mansyon ay nanatiling isang hindi mapapasok na kuta para sa kaligtasan ni Nayah, ngunit sa pagkakataong ito, isa na itong tahanan na puno ng buhay at kapayapaan.Isang buwan matapos ang pormal na pagbabalik ni Chance sa munisipyo para tapusin ang kanyang termino, nagpasya ang mag-asawa na magdaos ng isang pribadong salu-salo sa malawak na hardin ng Villa Amante. Isa itong pasasalamat para sa mga tapat na taong hindi sila iniwan sa pinakamadilim na laban ng San Ignacio.Ang simoy ng hangin ay pinalamutian ng banayad na musik
Isang tahimik at payapang hapon ang bumalot sa loob ng Mayor's Office. Ang sikat ng araw ay marahang tumatagos mula sa malalaking salamin na bintana, nagbibigay ng mainit na liwanag sa silid na dati'y saksi sa mga madilim na plano at matitinding sigawan na nagdikta ng buhay at kamatayan sa buong San Ignacio.Nakaupo si Chance sa likod ng kanyang malapad na mahogany desk. Pormal siyang nakasuot ng navy blue suit, ngunit sa pagkakataong ito, wala na ang mabigat at nakatatakot na awra na laging nakabalot sa kanyang pagkatao. Ang kanyang mga mata ay kalmado ngunit may nag-aapoy na determinasyon.Sa kanyang harapan ay patong-patong na mga puting papel—mga bagong ordinansa para sa pagpapalakas ng seguridad ng bayan, mga pondo para sa pagpapagawa ng mga pampublikong ospital, at utos para sa tuluyang paglilinis ng ranggo ng lokal na pulisya. Gamit ang kanyang paboritong fountain pen, mariin at mabilis na pinirmahan ni Chance ang mga dokumento.Bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok si Nayah, m
Dalawang linggo matapos ang madugong engkwentro sa Pier 4, isang kakaibang tensyon ang bumalot sa malawak na conference hall ng Munisipyo ng San Ignacio. Wala nang putukan, wala nang mga armadong mersenaryo, at wala nang amoy ng pulbura. Sa halip, ang bulwagan ay puno ng mga flashing lights mula sa mga camera ng iba't ibang nasyonal at lokal na media networks, mga ahente ng NBI, at mga matataas na opisyal ng gobyerno.Ang buong bansa ay nakatutok.Sa gitna ng mahabang mesa sa entablado, nakaupo si Nayah. Wala na ang takot at panginginig na madalas bumalot sa kanya noong mga unang buwan niya sa poder ng mga De La Serna. Suot ang isang pormal na puting blazer na nagpapatingkad sa kanyang tapang at kalmado niyang awra, hinarap niya ang mga mamamahayag.Sa kanyang kanan, nakaupo si Mayor Chance De La Serna. Bagama't bakas pa rin ang pamumutla dahil sa patuloy na paggaling mula sa tama ng bala sa dibdib, ang tindig ng Alkalde ay nananatiling matikas at nangingibabaw. Wala siyang suot na su
Ang mahinang pagpisil sa kanyang kamay ay sapat na upang patigilin ang pag-ikot ng mundo ni Nayah.Puno ng kaba at umaapaw na pag-asa, nanlaki ang mga mata ng dalaga. Tinitigan niya nang maigi ang namumutlang mukha ng Alkalde. Dahan-dahan, tila nakikipaglaban sa matinding bigat, gumalaw ang mahahabang pilikmata ni Chance hanggang sa tuluyang bumukas ang mga mata nito. Sinalubong siya ng pamilyar na madilim, malalim, at nangungusap na mga mata ng kanyang asawa."Chance..." umiiyak na bulong ni Nayah. Mabilis siyang tumayo, akmang pipindutin ang call button sa gilid ng kama upang tumawag ng doktor. "Gising ka na! T-Teka lang, tatawagin ko ang mga doktor—"Ngunit bago pa man niya maabot ang buton, mabilis na hinawakan ni Chance ang pulso niya gamit ang walang-sugat na braso. Ang hawak nito ay hindi mahigpit, ngunit sapat upang iparating na hindi ito papayag na umalis siya kahit isang pulgada mula sa tabi nito.Kumunot ang noo ni Chance. Gamit ang nanginginig na kamay, inabot ng Alkalde a
Beep... beep... beep...Ang ritmikong tunog ng heart monitor sa loob ng Intensive Care Unit (ICU) ay ang kaisa-isang ingay na bumabasag sa malamig at malinis na katahimikan ng kwarto. Para sa iba, ito ay tunog ng pangamba at ospital, ngunit para kay Nayah, ang bawat beep na iyon ay ang pinakamagandang musika sa buong mundo. Nangangahulugan ito na tumitibok pa rin ang puso ni Chance. Nangangahulugan itong buhay ang kanyang asawa.Tatlong araw.Tatlong araw nang hindi umaalis si Nayah sa loob ng ICU. Hindi siya umuwi sa mansyon, hindi siya lumabas upang kumain nang maayos, at halos hindi siya matulog. Kung hindi lang siya pinilit at muntik nang buhatin ni Dante palabas noong unang gabi para makapaglinis ng sarili at makapagpalit ng duguang damit, hindi talaga siya aalis sa tabi ng kama ng Alkalde. Ngayon, nakasuot siya ng isang malaking itim na hoodie na pag-aari ni Chance, pilit na hinahanap ang init at pamilyar na amoy ng lalaki upang pakalmahin ang kanyang sarili.Nakaupo si Nayah sa
Tila huminto ang pag-ikot ng mundo sa bungad ng Mansyon De La Serna. Nakatayo si Nayah sa malamig na semento, ang hangin sa gabi ay humahampas sa kanyang porselanang balat, ngunit hindi ang lamig ang nagpapatayo sa kanyang mga balahibo kundi ang nakakakilabot na mensaheng nakasulat sa screen ng tab
Ilang araw ang lumipas matapos ang matinding pagtataboy ni Aria. Sa isip ng dalaga, tuluyan na niyang napagod ang Alkalde. Wala siyang narinig na boses nito simula noong gabi ng kanilang pag-aaway. Ang tanging nag-aasikaso sa kanya ay ang mga nars na tahimik na nagpapalit ng kanyang swero at nagbib
Tatlong araw na ang lumipas mula nang kainin ng kadiliman ang buong mundo ni Aria, ngunit pakiramdam niya ay isang buong dekada na siyang nakakulong sa loob ng isang kabaong. Ang tanging naririnig niya sa loob ng mamahaling kwarto ng ospital ay ang mahina at paulit-ulit na tunog ng heart monitor, a
Tahimik na pinagmamasdan ni Aria ang dambuhalang diamond ring na nakasuot sa kanyang daliri. Ang bawat kislap nito sa ilalim ng libu-libong fairy lights ng town plaza ay tila sumisimbolo sa isang pangako ng walang hanggang kaligayahan matapos ang mahaba at madilim na bagyo ng kanyang buhay."Kausap


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



![Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
