Chapter 5

Napasimangot si Aria nang tumama ang mapusyaw na sinag ng araw sa kanyang mukha mula sa sirang bintana ng apartment. Dahan-dahan siyang nagmulat ng mga mata, umaasang isang masamang panaginip lamang ang lahat ng nangyari kahapon. Ngunit ang amoy ng lumang kahoy at alikabok ang nagpamukha sa kanya na ito na ang bago niyang reyalidad.

Subalit hindi siya natatakot. Nakakulong siya sa dalawang matipunong braso, nakasiksik ang kanyang likod sa mainit at matigas na dibdib ni Paulo.

Naramdaman ni Aria ang paggalaw ng binata. Hinalikan ni Paulo ang kanyang batok, nagpadala ng pamilyar na init sa kanyang gulugod, bago ito tuluyang bumangon. Pinanood ni Aria kung paano kunin ni Paulo ang kanyang cellphone at lumapit sa bintana, nakasuot lamang ng pantalon at pilit na kinakalma ang baritonong boses.

"Ilipat mo ang lahat ng pondo mula sa *trust fund* ni Mama papunta sa *offshore account* na ginawa ko noong isang taon," seryoso at mabilis na utos ni Paulo sa kabilang linya. "Gusto kong malinis ito, Attorney. Walang *paper trail*. Walang makakaalam, lalo na ang Gobernador. Kapag may nagtanong, sabihin mong nasa El Monte pa rin ang pera."

Tahimik na nakinig si Aria. Alam niyang isinusugal ni Paulo ang lahat para sa kanya. Ang *trust fund* ng yumaong ina ni Paulo ang kaisa-isang yaman na hindi kayang kontrolin ng Gobernador, at ngayon ay ginagamit na ito ng binata para sa pagtakas nila.

Ibinaba ni Paulo ang telepono at lumingon. Nang makita niyang gising na si Aria, nawala ang talim sa mga mata ng binata. Lumapit siya, umupo sa gilid ng lumang kama, at hinaplos ang magulong buhok ng dalaga.

"Gising na pala ang buwan ko," malambing na bulong ni Paulo.

"Paulo... sigurado ka ba rito?" nag-aalalang tanong ni Aria, kinakagat ang ibabang labi. "Kapag nalaman 'to ng Papa mo, baka kung anong gawin niya sa'yo. Pwede ka niyang ipapatay sa mga tauhan niya."

Umiling si Paulo at hinalikan ang noo ni Aria. "Hindi niya gagawin 'yon. Kailangan niya ako para sa pulitika. Ako ang *puppet* na gusto niyang ilagay sa pwesto. Pero tapos na ako sa pagiging sunud-sunuran sa kanya, Aria. Kung ang presyo ng kapangyarihan ay ang mawala ka sa akin, mas gugustuhin ko pang maging isang ordinaryong tao."

Tumayo si Paulo at kinuha ang kanyang malaking itim na polo *shirt* mula sa isang silya. Dahil napunit na niya kagabi ang t-shirt ni Aria, wala itong maisusuot. Walang pag-aalinlangang isinuot niya ang kanyang damit sa dalaga. Umabot hanggang sa ibabaw ng hita ni Aria ang polo.

Nang makita ni Paulo kung paano lumubog ang maliit na bulto ni Aria sa loob ng sarili niyang damit, isang mainit at *possessive* na ngiti ang gumuhit sa labi niya.

"Bagay sa'yo," paos na komento ni Paulo, mabilis na ninakawan ng halik ang labi ni Aria. "Tanging sa akin ka lang magsusukob ng ganitong damit."

"Baliw," namumulang sagot ni Aria.

"Kailangan na nating umalis dito," seryosong sabi ni Paulo habang isinusuot ang itim niyang sapatos. "Masyadong malapit ang lugar na 'to sa kapitolyo. Bago mag-tanghali, siguradong magpapadala si Papa ng mga tauhan para silipin kung nandito ka pa at kung sinusunod mo ang usapan ninyo."

"Saan tayo pupunta?"

"Sa isang *safehouse*," sagot ni Paulo. "May isang lumang *rest house* akong nabili dalawang taon na ang nakararaan. Walang nakakaalam niyon, kahit ang pamilya ko. Nasa hangganan iyon ng El Monte at ng Nueva Esperanza. Madilim, malayo sa bayan, at napapaligiran ng kakahuyan. Doon tayo magtatago hanggang sa makumpleto ni Attorney ang mga papeles at *passports* natin."

Hindi gumamit si Paulo ng sarili niyang sasakyan. Isang lumang, heavily-tinted na SUV ang ipinadala ng kanyang pinagkakatiwalaang abogado sa isang eskinita. Mabilis at tahimik silang nakasakay bago pa man magising ang buong bayan ng San Martin.

Makalipas ang dalawang oras na pagbabyahe sa masukal at paakyat na bahagi ng probinsya, narating nila ang isang nakatagong *property*. Napapaligiran ito ng matataas na puno ng pino at may isang malaking gate na kinakalawang na. Pagpasok nila, bumulaga ang isang simpleng dalawang-palapag na bahay na gawa sa bato at kahoy.

Pagbaba nila ng sasakyan, agad na ipinasok ni Paulo si Aria sa loob. Pagkasarang-pagkasara ng pinto, pinihit ni Paulo ang tatlong magkakaibang kandado. Sumandal siya sa pintuan at sa unang pagkakataon mula kagabi, nakahinga siya nang maluwag.

Walang ibang tao. Walang *bodyguards*. Walang Gobernador, at walang Mariz. Sila lang dalawa.

Humarap si Paulo kay Aria na nakatayo sa gitna ng sala, pinagmamasdan ang tahimik na bahay. Lumapit si Paulo, hinapit ang baywang ng dalaga, at ibinaon ang kanyang mukha sa leeg nito.

"Ligtas na tayo rito," bulong ni Paulo, mahigpit na nakayap. "Walang makakakuha sa'yo dito, Aria. Ako lang."

Ngumiti si Aria at yumakap pabalik. Ngunit nang gumalaw siya, naramdaman niya ang matinding hapdi sa kanyang mga tuhod at palad—ang mga sugat na natamo niya nang itulak siya palabas ng mansyon kahapon. Napadaing siya nang mahina.

Mabilis na kumalas si Paulo, ang kanyang mga mata ay nanlaki sa pag-aalala. "Bakit? Anong masakit?"

Napayuko si Aria. "Yung... yung mga gasgas ko lang kahapon nung pinaalis ako ni Tito Hernan."

Nagdilim ang anyo ni Paulo. Marahas siyang nagmura sa hangin bago mabilis na binuhat si Aria at maingat na pinaupo sa malambot na *sofa*. Kumuha siya ng *first aid kit* mula sa isang *cabinet* sa kusina at lumuhod sa harapan ng dalaga.

Tahimik at dahan-dahang pinunasan ni Paulo ng gamot ang mga gasgas sa tuhod ni Aria. Ang kanyang maiinit at magagaspang na daliri ay sobrang ingat, tila natatakot na mabasag ang dalaga. Matapos linisin, yumuko si Paulo at nag-iwan ng malambot na halik sa mismong itaas ng sugat ni Aria.

"Bawat sugat at sakit na ipinaranas nila sa'yo kahapon... isinusumpa ko, Aria, pagbabayaran nila," madilim at seryosong pangako ni Paulo.

Bago pa man makasagot si Aria, biglang nag-vibrate nang malakas ang cellphone ni Paulo sa ibabaw ng maliit na lamesa sa sala. Pareho silang napatingin dito. Nakarehistro sa *screen* ang pamilyar na numero—ang Gobernador. Nagsisimula na silang hanapin.

Tumitig si Paulo sa telepono sa loob ng ilang segundo. Unti-unting umigting ang kanyang panga. Kinuha niya ang cellphone, ngunit imbes na sagutin, walang-awang pinatay niya ito, binuksan ang likuran, at marahas na binali ang *SIM card* sa dalawa bago itinapon sa basurahan.

Kasabay ng pagbagsak ng sirang *SIM card* ay ang pagbagsak ng unang patak ng malakas na ulan sa bubungan ng *safehouse*.

Muling humarap si Paulo kay Aria. Wala nang bakas ng takot o pag-aalala sa mga mata ng binata; ang tanging naiwan ay isang nagliliyab at nakakapasong pagnanasa. Walang sabi-sabing binuhat muli ni Paulo ang dalaga, ngunit sa pagkakataong ito, deretso patungo sa nag-iisang kwarto sa ikalawang palapag.

"Hayaan mong magwala ang buong El Monte sa paghahanap sa atin," paos at malalim na bulong ni Paulo habang inilalapag si Aria sa gitna ng malambot na kama. Gumapang siya sa ibabaw ng dalaga, ikinukulong ito sa ilalim ng kanyang matipunong katawan habang ang labas ay unti-unting nilalamon ng bagyo. "Dahil sa mga susunod na araw, Aria, walang ibang makakakita sa'yo, walang ibang makakahawak sa'yo... kundi ako."